tag:blogger.com,1999:blog-97688312011-04-21T13:31:12.482-07:00Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1126031326961135802005-09-06T11:14:00.000-07:002005-09-06T11:28:46.973-07:00The Secret of the Wolf<br /><br />Chapter 2: When we grow… <br /><br /> หลังจากที่ชาร์ลได้เจอคุณหมาป่าในวันนั้น ก้อผ่านมาแล้ว 10 ปี ชาร์ลเปลี่ยนจากหนูน้อยตัวเล็กๆเป็นเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างสูงใหญ่ถ้าเทียบกับคนปกติ หากแต่เมื่อเทียบกับซิลเวอร์หมาป่าหนุ่มแล้วชาร์ลกลายเป็นคนตัวเล็กไปทีเดียว แต่ใบหน้าแสนสวยก้อยังคงเหมือนในอดีต เพียงแต่จะสวยขึ้นละมั้ง หลังจากครั้งแรกที่ชาร์ลได้คุยกับซิลเวอร์ เขาก้อมักจะลัดเลาะเข้าไปในป่าเพื่อตามหาหมาป่าหนุ่มทุกวัน ชาร์ลวิ่งเล่นและคุยอะไรหลายๆอย่างกับซิลเวอร์ ชีวิตความเป็นมาของซิลเวอร์เขาก้อรู้จนเกือบหมด แต่ทว่าพักนี้ ซิลเวอร์ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรเขาอยู่ เขามักจะไม่อยู่ที่ถ้ำ และทุกครั้งที่ชาร์ลไปหา เขาก้อจะบอกว่ามีธุระ เหมือนพยายามจะหลบหน้ากันซะตลอด <br /><br />################## <br /><br /> “โอ้ย…ทนไม่ไหวแล้วนะ ซิลเวอร์หายไปไหนอีกแล้วเนี่ย” เด็กหนุ่มโวยวายอยู่ในใจ เมื่อไปที่ถ้ำของหมาป่าหนุ่มแล้วไม่เห็นเจ้าตัว<br /><br /> “ชาร์ลมาทำอะไร” ไม่ใช่ใครที่ไหน เสียงของเจ้าของถ้ำนี่เอง<br /><br /> “อ๋อ เดี๋ยวนี้มาไม่ได้ใช่มั้ย ไม่ได้งั้นก้อกลับล่ะ” เด็กหนุ่มน้อยใจนิดๆ แค่เขามาหาเนี่ย ไม่มีธุระมาไม่ได้ใช่มั้ย ทั้งๆที่เมื่อก่อนไปรับไปส่งตลอดนะ ซิลเวอร์น้า… \>_</ (ไปส่งเพราะยังเด็กเลยกลัวว่าจะมีอันตรายคะ เผื่อมีโจรโรคจิตฉุดหนุ่มๆไปข่มขืนแบบคุณๆจะได้ช่วยทันไงคะ ก้อสวยขนาดนี้ต้องป้องกันกันหน่อย^^)<br /><br /> “ไม่ใช่… “ หมาป่าหนุ่มพูดแก้ตัวไม่ออก ได้แต่ตะกุกตะกักตามสไตล์ ซิลเวอร์เป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว เด็กน้อยเริ่มน้ำตาเล็ด ถึงเขาจะตัวโตกว่าเด็กทั่วไปหน่อยเดียว แต่เขาก้อยังเป็นเด็กอยู่ดีแหละ<br /><br /> “อะไรของนายกัน ถ้าไม่อยากให้มาชั้นก้อจะไม่มาอีก!!”น้ำตาของหนูน้อยไหลลงมาแบบหยุดไม่อยู่ ทำไมกันนะ ทำไม ถึงต้องรู้สึกปวดที่หัวใจอย่างนี้ด้วย เด็กหนุ่มออกวิ่งไป แต่ก้อช้ากว่าคนข้างๆที่ดึงเขาเข้ามาสู่อ้อมกอด <br /><br /> “อย่าร้องสิ มันจะทนไม่ไหวแล้วนะ” หมาป่าหนุ่มกัดฟันกรอด ความรู้สึกที่เขาพยายามสะกัดกั้นมันเริ่มจะเอ่อล้นออกมาแล้ว เหวอ…ทำไงดีว่ะ ปั้นหน้าไม่ถูกแบบสุดๆ <br /><br /> “ทนไม่ไหว!? ทนอะไรซิลเวอร์นาย.. บาดเจ็บเหรอ?” (ซื่อซะขนาด--_--“)เด็กหนุ่มผลักร่างหนาออกเพื่อหาดูบาดแผล ไม่มีแล้วทนอะไรล่ะ <br /><br /> ไม่ทง ไม่ทนแม่งแล้ว..!! “ทน อดใจที่จะกินนายไงชาร์ล” หมาป่าหนุ่มยิ้มเหี้ยม ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก้อคงจะหยุดไฟราคะเขาไม่ได้อีกแล้ว มันเกินกว่าจะเยี่ยวยา อุตส่าห์กัดฟันทนมาตั้งแต่ 10 ปีก่อน ดั้น มาอารมณ์กระเจิงเอาตอนนี้ ก้อเห็นหน้าตอนร้องไห้แล้วทนไม่ไหวนี่นา..ToT <br /><br /> “เหวอ… นายจะกินชั้นเหรอซิลเวอร์ ไม่เอานะ มะ..” แล้วเสียงของร่างที่เล็กกว่าก้อเงียบหายไปเพราะถูกริมฝีปากของร่างใหญ่ประกบจูบอย่างร้อนแรง ลิ้นร้อนๆฉกเข้าไปหาความหอมหวานจากร่างที่เล็กกว่า มือของเด็กหนุ่มพยายามที่จะผลักไสคนตรงหน้าออก ไม่ไหวไม่มีแรงแย้ว…T_Tร่างบางโอดครวญอยู่ในใจ เริ่มใช้ไม้ตายสุดท้ายร้องไห้!!(-_-“มุขเดิมจริงๆ)<br /><br /> หยาดน้ำตาใสๆเริ่มไหลรินอีกครั้ง)”ม่า…ย ม่ายเอาน้า…ซิลเวอร์ อย่ากินช้านน้า…” ร่างเล็กโวยวายเบาๆทันทีที่ริมฝีปากได้รับการปลดปล่อย เสียงร้องไห้ ทำให้ร่างสูงต้องปล่อยมือที่พันธนาการเด็กหนุ่มไว้แต่โดยดี ร่างสูงไม่พูดอะไรซักคำ แต่ลุกแล้วทำท่าจะเดินจากไป แต่โดนร่างเล็กดึงเอาไว้<br /><br /> “ซิลเวอร์จะไปไหน โกรธ…เหรอ” เสียงสะอื้นยังคงดังไม่หยุด<br /><br /> “เปล่า แค่จะไปทำให้หัวเย็นลง แล้วขืนอยู่กับหน้าแบบนี้ ขั้นก้อทนไม่ไหวอยู่ดี” ร่างสูงสบถเล็กๆแล้วเดินต่อไป<br /><br /> “นายคิดจะกินชั้นจริงๆเหรอ ถ้านายโกรธ นายจะกินชั้นก้อได้น้า… แต่ว่าอย่าเกลียดชั้นน้า..T T“ ร่างเล็กครวญคราง<br /><br /> “ชั้นไม่เกลียดนายหรอก แต่ว่าชั้นหนะรักนายนะ ถึงทำแบบนั้นกับนาย” ร่างสูงย่อลงมา ใช้นิ้วปาดน้ำตาจากใบหน้าสีขาว<br /><br /> “รักแล้วทำไมต้องกินด้วยล่ะ ถ้านายกินชั้น ชั้นก้อตายแล้วชั้นก้ออดอยู่กับซิลเวอร์นะสิ” ชาร์ลพยายามหยุดสะอื้น เช็ดน้ำตาแล้ว มองหน้าซิลเวอร์<br /><br /> “ชาร์ล นายเข้าใจความหมายของคำว่ากินของชั้นยังไงก้นเฮอะ!?” ซิลเวอร์แอบดีใจนิดๆ<br /><br /> “ก้อนายจะกิน ก้อต้องกิน.. กินเนื้อสดๆ มันเจ็บไม่ใช่เหรอ” ชาร์ลมองหน้าซิลเวอร์อย่างสงสัย<br /><br /> “ไม่ใช่ชาร์ล กินของชั้นคือเซ็กซ์ ชั้นรักนายอยากมีอะไรกับนายได้ยินมั้ย”ซิลเวอร์มองหน้าชาร์ลอย่างจริงจัง ถึงชาร์ลจะไม่ได้ฉลาดมาก แต่ที่สำคัญคือเขาไม่ได้โง่ และก้อรู้ถึงความหมายของเซ็กซ์ เขาเรียนที่โรงเรียน และเพื่อนๆเขาก้อคุยกันบ้าง<br /><br /> “ต…แต่ซิลเวอร์ เซ็กซ์เค้า.. เอ่อ..ชั้นหมายถึง ต้องเป็นผู้หญิงกับผู้ชายไม่ใช่เหรอ แล้ว…กะ…ก้อต้องเป็นคนรักกันด้วย ///” ชาร์ลหน้าแดง<br /><br /> “ไม่หรอกชาร์ล เซ็กซ์นะ ทำได้หมดแหละ ขอเพียงแค่มีรักก้อพอ แล้วชั้นก้อรักนายด้วย แล้วนายละ”ซิลเวอร์อธิบายให้ฟัง ชาร์ลพยักหย้าตามหงึก เอ..เขาคิดไงกับซิลเวอร์นะเหรอ <br /><br /> “ม..ไม่รู้สิ ชั้นรู้แต่นายสำคัญ ชั้นอยากอยู่ใกล้ๆนาย ไม่อยากให้นายเกลียดชั้น…” ชาร์ลหน้าแดงยิ่งขึ้นไปอีก <br /><br /> “นั่นแหละ แสดงว่านายรักชั้นแล้วทีนี้ได้หรือยังละ”(ง่ายไปป่าวเพ่) เขารักซิลเวอร์งั้นเหรอ <br /><br /> “ถ้า..นายต้องการ ขอแค่อย่าเกลียดชั้น..”ชาร์ลก้มหน้าที่ตอนนี้แดงแบบสุดๆลง”แต่ชั้นไม่รู้ว่า เค้าทำกันยังไง” <br /><br /> “ไม่เป็นไร ชั้นจะบอกเอง” ว่าแล้วซิลเวอร์ก้อประกบจูบอีกครั้ง แต่คราวนี้ทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวล <br /><br /> “อ้าปากสิ ชาร์ล..”เด็กน้อยทำตามอย่างว่าง่าย ซิลเวอร์สอดลิ้นเข้าไปล้วงหาอะไรสักอย่าง นั่นก้อคือลิ้นของชาร์ลนี่เอง <br /><br /> ซิลเวอร์ถอนจูบออกแล้วลากลิ้นร้อนๆไปตามซอกคอขาว มือข้างหนึ่งล้วงไปในเสื้อ เขี่ยยอดอกสองสามที ชาร์ลสะดุ้งเฮือกพยายามขัดขืนเล็กน้อย <br /><br /> “ไม่เป็นไรชาร์ล ชั้นจะอ่อนโยน” ชาร์ลค่อยสงบลงเมื่อเมื่อได้ยินดังนั้น มืออีกข้างค่อยๆถอดกางเกงของเด็กน้อยลากลงไปไว้ที่ข้อเท้าทั้งชั้นนอกและชั้นใน แล้วสัมผัส ส่วนบอบบางอบ่างเบามือ ร่างเล็กผวาอีกครั้ง <br /><br /> คราวนี้ซิลเวอร์ใช้ลิ้นเลียยอดอกสีชมพูที่ชูชันขึ้นมาเพราะสัมผัสของเขา เขาทั้งเลียและดูดยอดอกนั่น ร่างเล็กดิ้นเร่าๆอย่างสุขสม ลิ้นเปียกๆของซิลเวอร์ลากผ่านท้องน้อยไปจนถึงส่วนกลางของร่างกาย เขาครอบครองส่วนนั้นด้วยปากที่ร้อนผ่าว ชาร์ลเริ่มดิ้นแรงขึ้น <br /><br /> “ซิลเวอร์ มัน… แป…แปลกๆนะ” นิ้วของซิลเวอร์ล้วงลึกเข้าสู่ทางเข้าที่คับแคบ <br /><br /> “อา..เจ็บ…ซิลเวอร์เจ็บ..”ชาร์ลครวญครางอีกครั้ง พยายามถอยหนีมือของชายหนุ่ม <br /><br /> “ไม่เป็นไร ทนอีกนิดนะ” หมาป่าหนุ่มพยายามสงบสติของตนไม่ให้ทำรุนแรงกับร่างเล็ก แต่แค่นี้ก้อสุดทนแล้ว นิ้วมือที่ค่อยๆชักเข้าออกกับทางเข้า และพยายามปลุกอารมณ์ของเด็กน้อย จนน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมา ซิลเวอร์ถือโอกาศ ใช้น้ำขาวขุ่นนี้ให้เป็นประโยชน์ต่อการหล่อลื่นเพื่อบรรเทาอาการเจ็บให้ชาร์ล <br /><br /> “ช…ชาร์ล..พร้อมยัง จ..จะเข้าแล้วนะ แฮ่ก” เสียงหอบและครวญครางดังสลับกันไม่มีหยุด ซิลเวอร์แทรกกายลงไปอย่างรวดเร็ว(เค้ายังไม่ได้บอกว่าพร้อม แล้วแกยังเข้าไปอีกจะถามทำไมว่ะ ตามมารยาทเหรอไง ไอ้เบื้อกนี่) <br /><br /> “เจ็บ…อ้า…..ซิลเวอร์ ไม่เอา ไม่..เจ็บ..ฮ่า..อา………” ชาร์ลกรีดร้องเสียงหลงเมื่อร่างสูงไม่ยั้งมือกันบ้างเลย สอดร่างกายก่ำยำของเขาเข้าไปจนมิดในทีเดียว(ไอ้หมีควายไม่มีสมอง มันเจ็บนะโว้ยลองดูมั้ย บังอาจมาทำลูกเดี๊ยน) <br /><br /> “ขอโทษ ชาร์ล ฮ่า.. ทน ..ไม่ไหว..แล้ว ฮา แฮ่ก” เมื่อร่างสูงเริ่มขยับตัวช้าๆ ร่างบางก้อยังคงกรีดร้ออยู่แต่ยังเบากว่าเมื่อครู่ เพราะความเจ็บกลายเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่แสนสุขสมไปเสียแล้ว <br /><br /> “ฮ้า..อา..ซ..ซิล..” ร่างสูงประกบจูบร้อนแรง ความรู้สึกของชาร์ลตอนนี้เหมือนเขาลอยได้ทีเดียว ความสุขและความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่ว จนในที่สุดทุกอย่างก้อจบลงพร้อมกับน้ำสีขาวที่ถูกหลั่งออกมาของชาร์ล สักพักซิลเวอร์ก้อปลดปล่อยในตัวเขาเหมือนกัน <br /><br /> แล้วชาร์ลก้อหลับไปโดยที่ซิลเวอร์ยังไม่ถอนตัวออก (จริงคงจะสลบไปมากกว่านะ) แต่ดูเหมือนซิลเวอร์จะไม่ยอมปล่อยให้ชาร์ลนอนง่ายๆซะแล้ว เขาดึงชาร์ลขึ้นมาทั้งที่ยังคงอยู่ในนั้น ชาร์ลสะดุ้งเฮือกเพราะความเจ็บ <br /><br /> “ไม่เอา ซิลเวอร์ พอแล้ว ชั้นเจ็บ” ชาร์ลพยายามที่จะห้ามซิลเวอร์ แต่คนอย่างเขามีหรือจะห้ามหมาป่า(หื่นกาม)อย่างซิลเวอร์ได้ ซิลเวอร์จับชาร์ลขยับขึ้นๆลงๆทั้งๆที่นั่งอยู่ สักพักชาร์ลก้อกรีดร้องอีกครั้งและสลบไป เมื่อซิลเวอร์ได้รับการปลดปล่อย เขาถึงจะยอมถอนกายออกมากจากชาร์ลแต่โดยดีแล้วทั้งสองก้อหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อน <br /><br />END<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-112603132696113580?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1126027066382799562005-09-06T10:10:00.000-07:002005-09-06T10:17:46.383-07:00The secret of the wolf<br /><br />Chaptor 1 : Good morning,wolf!<br /><br /> <br /><br /> ยามบ่ายที่แสนสดใส แถวชานเมืองเล็กๆเด็กน้อยวัย 5 ขวบ 4-5 คน กำลังวิ่งเล่นกันอยู่อย่างร่าเริง แต่เด็กพวกนี้หารู้ไม่ว่า มีสายตาหนึ่งที่จ้องมองพวกเขาอยู่ ชาร์ลหนูน้อยหน้ามน ตาสีเขียวใสมองเห็นชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โตกำลังจ้องมองเขาอยู่ ชาร์ลเดินเข้าไปหา ชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โตนั้น<br /><br /> “อ่ะ นั่นคุณหมาป่านี่นา” ชาร์ลนึกในใจและเดินเข้าไปหา ชายหนุ่มตนนี้ แท้จริงเป็นมนุษย์หมาป่านั่นเอง แต่เขาก้อไม่ใช่มนุษย์หมาป่าธรรมดาๆ เขาเป็นหมาป่าสีเงิน หมาป่าสีเงิน เป็นหมาป่าที่หายากมากๆ จนถึงบัดนี้นักวิชาการทั้งหลาย ยังคิดว่าหมาป่าพันธ์นี้สาบสูญไปแล้วเป็นส่วนใหญ่ ร่างที่ปกคลุมไปด้วยขนสีเงินที่ดูอ่อนนุ่มแแต่ให้ความรู้สึกเข้มแข็งอย่างบอกไม่ถูก ร่างเล็กก้าวเข้าไปช้าๆ<br /><br /> “สวัสดีครับ คุณหมาป่า^^” ชาร์ล กล่าวคำทักทายอย่างสุภาพ แต่คุณหมาป่าสีเงินชะงักไปนิดนึง แต่ก้อไม่มีท่าทีว่าจะขยับหรือถอยหนี ชาร์ลค่อยๆเดินเข้าไปกอดหางของร่างสูงไว้ ขนสีเงินอ่อนนุ่มฟูสัมผัสกับใบหน้าเล็กๆอย่างจัง ร่างสูงไม่ขับ เพียงแต่ก้มดูคนที่อยู่เบื้องล่างด้วยความตกใจ<br /><br /> “นุ่มจังเลย….!!!~~” เด็กหนุ่มใช้หน้าขาวๆถูไปมากับหางของร่างสูง หัวเราะอย่างร่าเริง เงยหน้ามามองคุณหมาป่าอีกครั้ง คราวนี้คุณหมาป่าตัวโตเริ่มขยับ เขาก้มลงมา มองหน้าหนูน้อยอย่างฉงน<br /><br /> “เธอ…ไม่กลัวชั้นเหรอ?” เสียงเข้มๆหลุดออกมาโดยที่เจ้าตัวเอง ก้อมิเคยปรารถนาจะให้มันหลุดออกมาซะเท่าใดนัก หนูน้อยหน้ามนยิ้มพร้อม<br /><br /> “ไม่หรอกฮะ คุณหนะ ไม่น่ากลัวซะหน่อย.. คุณพ่อผมสอนมา ว่าคนเราจะดูใครก้อให้ดูที่ตา คุณตาสวยขนาดนี้ แต่ทำไมชอบทำหน้าเศร้าๆก้อไม่รู้” ไม่พูดเปล่า หนูน้อยยื่นมือไปลูบแก้มคุณหมาป่า ถึงร่างสูงจะผงะไปนิดนึงแต่ก้อได้ถอยหนีไม่ ปล่อยให้ร่างเล็กได้จับตามอำเภอใจ<br /><br /> “ผมหนะเห็นคุณมาตั้งนานแล้ว คุณมาคอยมองพวกผมที่กำลังเล่นอยู่ ผมว่าคุณหนะต้องเหงาแน่ๆเลย วันนี้ผมถึงตัดสินใจเข้ามาหาคุณยังไงล่ะ เพราะงั้นเรามารู้จักกันเถอะนะฮะ“เด็กน้อยยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิม<br /><br /> <br /><br /> “ชั้น..ชั้นไม่ได้เหงาซักหน่อย ชั้นหนะอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้วจะเหงาไปทำไมละ คนเราหนะอยู่คนเดียวก้อดีแล้ว ไม่รู้จะอยู่หลายๆคนไปทำไมให้ยุ่งยาก ต้องมารับผิดชอบให้คนโน้น คนนี้ พอมีเรื่องเข้าหน่อยก้อกระเจิงหายไป ยิ่งบางคน เดียวหัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้ ยุ่งยากจะตาย” ถึงการพูดของร่างสูงจะพูดแบบดูแคลนการคบเพื่อน หรือเข้าสังคมสักเพียงใด แต่น้ำเสียงที่หลุดออกมาก้อหาได้ยินดีไม่ สิ่งเหล่านี้อัดอั้นอยู่ในใจเขาเสมอมาหรือ<br /><br /> “ผมยังเด็ก ก้อคงจะไม่สามารถตอบอะไรคุณได้มากมาย เพียงแต่..คุณพ่อผมสอนมาว่า ที่คนเราต้องอยู่ด้วยกันหนะ เป็นเพราะว่าคนเราต้องพึงพาอาศัยกัน ถึงแม้บางครั้งจะทำให้อีกฝ่ายลำบากก้อตาม แต่ตราบใดที่ทั้งสองคนยังอยู่เคียงข้างกันก้อจะสามารถฝ่าฟันอุปสรรค์ต่างๆไปด้วยกันได้ แต่คนเรานั้นก้อจะมีสิ่งพิเศษอีกย่างนอกจากคำว่าเพื่อน นั่นก้อคือคนรัก พ่อบอกว่าคนรักของพ่อ คือแม่และผม พ่อถึงดูแลและปกป้องผมกับแม่จนถึงที่สุด…..” เสียงเล็กๆขาดหายไปมีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาเข้ามาแทน<br /><br /> “ฮะะ.. เฮ…เฮ้ย นาย ร้องไห้ทำไม” ร่างสูงเห็นหยดน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าครามก้ออดปลอบไม่ได้ อุ้มหนูน้อยขึ้นมาบนตัก กอดเอาไว้ในอ้อมแขน ความรู้สึกอบอุ่นแทรกไปทั่วร่างกายของเด็กน้อย เด็กน้อยซุกใบหน้าเข้ากับแผ่นอกหนา ร้องไห้เสียงดังขึ้นอีก<br /><br /> “เพราะผม..เพราะ.. ผม คุณพ่อถึงตาย ..” เด็กน้อยร้องไห้โวยวายอยู่ในอ้อมอกของร่างสูง ร่างสูงกอดเขาแน่นยิ่งขึ้น<br /><br /> “ไม่มีใครโทษเธอหรอก ไม่ใช่เพราะเธอ ใครๆก้อรู้ว่าพ่อของเธอปกป้องเธอ เพราะรัก ถ้าจะโทษก้อต้องโทษสงครามนั่น ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นมาหรอก เด็กน้อย” ใครๆที่อยู่ที่นี่ก้อรู้ทั้งนั่น ว่าพ่อของชาร์ลนั้นถูกทหารที่มาหาเสบียงเมื่อยามสงครามฆ่าเอา เพื่อปกป้องภรรยาและลูกน้อยของเขา แล้วหลังจากนั้น คนในหมู่บ้านที่เหลือก้อพากันอพยพมาตั้งถิ่นฐานใหม่กันตรงนี้<br /><br /> ร่างสูงกอดร่างเล็กไว้แน่น ชาร์ลรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูกความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจเขา<br /><br /> “ชั้นจะดูแลเธอเอง…” เสียงทุ้มเบา กล่อมเด็กน้อยให้เข้าสู่นิทราอย่างง่ายดาย<br /><br /> ##################<br /><br /> “ชาร์ล ชาร์ล ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ละลูก” คุณแม่วัยกลางคนถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง หล่อนเข้ากอดลูกตัวน้อยที่เป็นดั่งตัวแทนของพ่อเขาเอาไว้<br /><br /> “ไป เข้าบ้านลูก” ห่อนเดินนำลูกชายตัวน้อยเข้าบ้าน ชาร์ลยังคงนิ่งมองไปรอบๆ ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกไป<br /><br /> “ขอบคุณครับที่มาส่ง” แล้วตามคุณแม่เข้าบ้านไป<br /><br /> ##################<br /><br />to be continue...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-112602706638279956?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1126026481850681902005-09-06T09:59:00.000-07:002005-09-06T10:08:01.856-07:00Illness Boy <br />~Mitsuaki Itsei + Fujisaka Sakyou~<br /><br /> "อือ…”อะไรกันเนี่ย มึนจัง เมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย ~_~ O O ม่ายหวายแฮะลุกไม่ขึ้นเลย อือ..หนาวจัง เมื่อคืนก้อไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าซะหน่อยทำไมมันถึงเมื่อยตัวงี้น้า…<br /><br /> ร่างสูงรู้ได้ถึงความร้อนที่ผิดปกติของร่างข้างๆ จึงหันไปดู เอ๊ะ น่ารักกว่าปกติ เฮ้ย..ไม่ใช่ หน้าแดงผิดปกติ เอ..หรือว่า..มีอารมณ์!? (สมองคิดได้แต่เรื่องพวกนี้เหรอ!!-_-“) เอ๊ะ!เอ๊ะ!..หรือว่า.. ร่างสูงทาบหน้าผากดูจึงรู้ถึงความร้อนผิดปกติได้อย่างชัดเจน ไข้ขึ้นนี่นา…<br /><br /> ร่างหนารีบลุกและหายไปในห้องน้ำ สักพักหนึ่งก็กลับมาพร้อมกับถังใส่น้ำอุ่นและผ้าผืนเล็กๆ<br /><br /> “อิตเซย์ ลุกหน่อยนะ ชั้นจะเช็ดตัวให้” ร่างสูงพยุงตัวร่างบางขึ้นมาอย่างทนุถนอม ทำราวกับว่าหากเขาลงมือแรงลงไปกว่านี้ร่างบางคงจะหักเป็นแน่ แต่ร่างบางพยายามฝืนตัว เขาไม่อยากตื่น เขาอยากจะนอนมากกว่าที่จะต้องลืมตาขึ้นมา จริงๆแล้วเขาแค่ให้ลืมตาขึ้นมายังไม่มีปัญญาเลยด้วยซ้ำ<br /><br /> “ไม่เป็นไรหลับก้อได้ เดี๋ยวชั้นจัดการให้เอง” ทันทีที่พูดจบ ร่างบางที่ใช้ความพยายามอันน้อยนิดในการฝืนตัวลงนอนต่อนั้น หยุดลงทันที เขานอนหลับต่อไปโดยที่ไม่สนใจว่าคนตรงหน้ากำลังแกะกระดุมเสื้อเขาอยู่ ทันทีที่กระดุมหลุดหมดทุกเม็ด เผยให้เห็นหน้าอกขาวนวลเนียนน่าสัมผัส ร่างสูงใช้ความพยายามมากทีเดียวที่จะระงับอารมณ์ไว้ เขาใช้ผ้าผืนน้อยชุบน้ำอุ่นบิดพอหมาดถูไปตามลำตัวของร่างบาง แรงจากการถูทำให้ผิวขาวๆของร่างบางมีรอยแดงขึ้นมา ทุกครั้งที่ผ้าผืนน้อยผ่านที่ยอดอกของร่างเล็ก ร่างสูงมักจะใช้นิ้วเคล้นคลึงส่วนนูนอย่างเน้นเป็นพิเศษ ทำให้ร่างบางที่แม้จะป่วยอยู่ครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาเน้นแรงในช่วงจังหวะที่ลากผ้าผ่านเนินอกคู่นั้น หลังจากที่ที่ถูซ้ำไปมาอยู่หลายรอบ เขาก้อเลื่อนมือลงมาปลดกางเกงนอนของร่างบางออกเผยให้เห็นขาขาวเรียว ร่างสูงค่อยๆรูดกางเกงในสีขาวสะอาดตาให้หลุดพ้นจากข้อเท้าเล็กๆ แล้วใช้ผ้าถูขึ้นไปตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงสะโพกสัมผัสนี้เพิ่งความเซียวซ่านให้กับร่างที่นอนอยู่อย่างมาก และเมื่อร่างสูงใช้ผ้าเช็ดส่วนบอบบางของร่างบาง ส่วนนั้นก้อเริ่มชูชันสู้มือเขาเขาถูไปทั่วๆ เน้นจังหวะนิดๆที่ส่วนปลายและยอดมันทำให้ร่างเล็กครางออกมาไม่เป็นภาษา<br /><br /> “..อ..ฮ..อา..ซ..ซา..ฮา” เมื่อมีเสียงครางออกมาปลุกเร้าอารมณ์ของร่างสูงขนาดนี้ เขาจึงเพิ่มแรงในการเช็ดถูเจ้าส่วนสำคัญนั้นมากขึ้น<br /><br /> “ฮ้า…อีก ซาเคียว อีก..อา..ใช้ปากเถอะ…ชั้น..อือ..”ร่างบางที่อยู่บนเตียงนุ่มๆลืมตาขึ้นมาเพราะทนการกระทำของร่างหนาไม่ไหว ซาเคียวทำตามคำเรียกร้องของร่างเล็กเขาใช้ปากครอบครองส่วนนั้นโลมเลียอย่างรุนแรงแต่ก็อ่อนหวานเช่นกัน ความร้อนจากปากของร่างสูงแทบละลายร่างบางได้เลย ร่างบางดิ้นเร่าๆอย่างทนไม่ได้ นิ้วของร่างหนาสอดเข้าไปในช่องทางคับแคบเพื่อเบิกทางให้สะดวกก่อนที่จะใช้ส่วนนั้นของตนสอดแทรกเข้าไปในคราวเดียว ร่างเล็กกรีดร้องรู้สึกเจ็บเพราะความใหญ่โตของร่างใหญ่ แต่สักพักความเจ็บทั้งหลายก็มลายหายไปเหลือเพียงความรู้สึกแสนหวานและสุขสม<br /><br /> “ฮ้..า ซาเคียว…แรง…แรงอีก” ซาเคียวขยับตัวแรงขึ้นตามความปรารถนาของอารมณ์และร่างกาย เขาขยับตัวอีกสองสามครั้ง ร่างบางก้อปล่อยของเหลวสีขาวออกมาในที่สุด สักพักซาเคียวก็ได้ปลดปล่อยในร่างของอิตเซย์ตามความปรารถนา เขาถอนกายออกช้าๆและเดินไปหยิบผ้าผืนใหม่ไปชุบน้ำอุ่นที่กลายเป็นเย็นชืดขึ้นเช็ดตัวร่างบางอีกครั้งแต่คราวนี้ทำด้วยความรวดเร็ว เพราะกลัวร่างบางจะหนาวจากนั้นจึงใส่ชุดคลุมอาบน้ำที่เขาคิดว่ามันสะดวกสำหรับเช็ดตัวและไม่อึดอัด (อ๋อ สะดวกงี้เนอะนึกว่าถอดสะดวก) แล้วเดินหายเข้าไปในครัวประมาณ 15 นาทีก้อออกมาพร้อมหม้อข้าวต้มหอมกรุ่น<br /><br /> “อิตเซย์ กินข้าวแล้วกินยาสิ” ร่างสูงพยุงร่างเล็กขึ้นมากินข้าว<br /><br /> “เจ้าบ้า..นายทำชั้นเหนื่อย นาย..”ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งหน้าแดง ร่างสูงส่งยิ้มหวานพร้อมกับป้อนข้าวต้มที่ทำเองให้ร่างเล็ก<br /><br /> “ชั้นรักนาย”ร่างสูงกระซิบบอกที่ข้างหูเบาๆหลังจากที่ร่างบางทานข้าวต้มและยาเสร็จ จุมพิตเบาๆที่เปลือกตาและหน้าผาก หลังจากนั้นร่างบางก็เข้าสู่นิทราไป และตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับวันใหม่ที่สดใส<br /><br />END<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><br /><br />++ Talk ++ <br />อันนี้โรว์เขียนขึ้นมาเพราะอยากเขียนตอนเช็ดตัวดูเท่านั้นเองแหละคะ ผลปรากฎก้อออกมาเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่จะทำเป็นโปรเจ็คแท้ๆ แต่ก้อเหลวอีกแหละ เป็นคนที่ไม่เคยทำไรสำเร็จเลยเนอะ ฮะๆๆ ยังเขียนออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่นะ (เรื่องอื่นก้อเหมือนกัน) จะพยายามต่อไปค่า.... อ่านแล้วเป็นไงก้อบอกกันมั่งนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-112602648185068190?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1122657261465194992005-07-30T00:03:00.000-07:002005-07-29T10:14:21.476-07:00คำสัญญาที่ถูกลืม ~Forgotten Promise~<br /><br />ครั้งหนึ่งมีคนเคยพูดเอาไว้ <br />“ชั้นสัญญา ชั้นจะไม่ทำให้นายต้องเสียน้ำตาเพราะชั้นแน่นอน” <br />คำสัญญาที่ฟังดูมันคง แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะ ‘ไร้ค่า’ <br /><br />*****************<br /><br />“แน๊วว~~” เสียงประหลาดๆดังออกมาจากร่างเล็กที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงในยามดึก เขานอนขดตัวกอดผ้าห่มอยู่บนเตียงเงียบๆอยู่ครู่ใกญ่ ในที่สุดก็เริ่มออกอาการ ‘อาละวาด ’ บนเตียงของตนเองแต่เหมือนว่าจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย คิเมะตัดสินใจลุกขึ้นมานั่งแทนแล้วตะโกนเสียงดัง<br /><br />“นอนไม่หลับง่า~~” เขาตีหมอนไปมาอีกหลายครั้ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของตนเองที่วางอยู่ข้างๆหมอน หยิบขึ้นมากดๆดู แต่ก็ไม่มีอะไรจึงโยนกลับไปอย่างอารมณ์เสีย นั่งมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง แต่ห้องทั้งห้องยังคงเงียบสงบอยู่เหมือนเดม<br />คิเมะหันไปหยิบโทรศัพท์มาอีกครั้ง แล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขล่าสุดที่โทรออก ดังอยู่หลายครั้ง ก็ยังไม่มีคนรับสาย ก็แน่สิ นี่มันตี 2 กว่าแล้วนะ แต่คิเมะก็ไม่ละความพยายาม กดโทรออกอีกครั้งหนึ่งดังอยู่นาน แต่ในที่สุดก็มีคนรับขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูงัวเงีย<br /> <br />“ฮัลโหล...” <br />“...”<br />“ฮัลโหล คิเมะ?” น้ำเสียงของปลายสายฟังดูจะไม่ค่อยพอใจกับโทรศัพท์ในยามวิกาลเช่นนี้<br />“บุโจครับ...” คิเมะเงียบไปครู่หนึ่ง “มาหาหน่อยได้มั๊ยครับ...” น้ำเสียงฟังดูออดอ้อนแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถ้าหากไม่สังเกตดีๆคงจะไม่รูสึกแน่ๆ แต่อีกฝ่ายกลับตอบเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา<br />“คิเมะ นี่มันกี่โมงแล้ว?” น้ำเสียงของทาคิงาว่าฟังดูเข้มกว่าปกติ<br /><br />เขารู้ว่านี่มันกี่โมง แล้วเขาก็รู้ด้วยว่าพรุ่งนี้บุโจมีงานแต่เช้าด้วย แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆนี่ ตอนนี้เขาเหงามากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยทีเดียว ถ้าปล่อยเอาไว้ต้องตายแน่ๆ เข้าโหมดอุซางิก็แล้ว แต่ความเหงาครั้งนี้ก็คงจะมีแค่บุโจช่วยได้เท่านั้น ปกติเขาเองก็ไม่ได้เป็นคนเอาแต่ใจถึงขนาดนี้ และเขาก็รู้ด้วยว่างานต้องเป็นงาน คนที่ทำงานบันเทิงอย่างพวกเขาจำเป็นจะต้องใส่ใจงานที่มีมาอย่างเสมอ แต่อย่างที่บอกแหละ เขาเหงาจะตายอยู่แล้วอ่ะ <br /><br />“ผ... ผมรู้ครับ ต...แต่...” ยังไม่ทันจะเปิดโอกาสให้คิเมะได้พูดถึงเหตุผลต่างๆนาๆที่อยู่ในหัว อีกฝ่ายก็เปิดฉากสวดซะแล้ว<br /><br />“ชั้นบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าวันนี้ชั้นมีถ่ายแบบแต่เช้า ชั้นน่ะไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่ถ้าเกิดผิดพลาดอะไรไป มันไม่ใช่ชั้นคนเดียวที่จะเดือนร้อน แล้วมันก็จะรบกวนพวกสต๊าฟด้วยใช่มั๊ย คิเมะเองก็ทำงานแบบเดียวกันนี่ น่าจะเข้าใจไม่ใช่เหรอ...” เขาเว้นจังหวะ<br />ติเมะอยากจะแก้ความเข้าใจผิดของอีกฝ่าย แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่มีจะงหวะที่จะให้เขาเอ่ยปากได้เลย ทำไมนะ! ทำไม บุโจถึงไม่ยอมฟังที่เขาพูดเลย<br /><br />“ ปกติคิเมะไม่ใช่คนเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ใช่เหรอ คิเมะเองก็รู้นี่ ว่างาน ต้องเป็นงาน...” ทาคิงาว่าเงียบไป คิเมะเองก็ไม่อยากจะแก้ตัวอะไรอีกแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะฟังเขาจะพูดไปทำไม ใช่ ปกติเขาไม่อาแต่ใจขนาดนี้หรอก แล้วคิดบ้างมั๊ยที่ว่าตอนนี้ ผมเหงาขนาดไหน ถึงต้องรบกวนบุโจในเวลาแบบนี้น่ะ!!<br /><br />“คิเมะ...” ปลายสายเรียกชื่อเขาที่กำลังน้อยใจอยู่ แบบสุดๆ คิเมะกัดริมฝีปากแรงๆ ก่อนจะพูดไป<br /><br />“งั้น... ขอโทษนะครับ ที่รบกวน ไม่มีอะไรแล้วครับ ราตรีสวัสดิ์ ขอโทษที่รบกวนนะครับ” ไม่เปิให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสพูด เขาก็รีบกดตัดสายไปทันที ขว้างโทรศัพท์ลงบนเตียงจนมันกระเด็นตกเตียงไป แบตเตอร์รี่กับตัวเครื่องหลุดออกจากกัน<br /><br />เขานั่งกอดเข่าแล้วหยิบหมอนขึ้นมากอด กัดริมฝีปากด้วยความเสียใจ<br />ก็คิดว่าเวลาแบบนี้เขาจะโทรหาใครได้ล่ะ นอกจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็น คนรัก คนพิเศษ ไม่คิดบ้างเหรอ ว่าเขาคิดยังไงถึงโทรไปเอาป่านนี้ มัวแต่ห่วงงานอยู่นั้นแหละ<br />เขารู้ งานคืองาน แต่เวลาแบบนี้ เขาก็อยากให้อีกฝ่ายมาอยู่ข้างๆ ไม่ได้ให้โดดงานซักหน่อย<br />คิเมะนั่งจมปลักอยู่กับความคิดเหล่านี้และความเหงา อยู่นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทุกอย่างรอบข้างดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรกับเขาทั้งนั้น อยากจะหายไปจากโรคนี้จริงๆ เขาหลับตาปี๋กำผ้าห่มไว้แน่น<br />แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อ ประตูห้องนอนของเขาถูกเปิดพรวดเข้ามา <br />‘บุโจ?’ <br /><br />ร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามา ดูเหนื่อยเอาการ คงจะรีบมากเพื่อมาที่นี่ เม็ดเหงื่อเกาะอยู่ตามใบหน้าและลำคอ เขาก้มลงมองซากโทรศัพท์ที่กระจายอยู่บนพื้น แล้วเงยหน้าไปมองร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง<br />ความรู้สึกของคิเมะที่เห็นคนตรงหน้า มันทั้งรู้สึกเจ็บใจ เวลาอย่างนี้แล้วจะมาทำไมอีก แต่ก็อดที่จะดีใจไม่ได้ แต่ความรู้สึกสับสนและอัดอั้นหลายๆอย่างมันปนกันมั่วไปหมด ทุกอย่างมันจุกอยู่ที่คอ จนไม่สามารถจะหาคำพูดใดๆออกมาในตอนนี้ได้ น้ำตาใสๆจึงไหลหลินออกมาแทน<br /><br />คิเมะรู้สึกตกใจที่ตนเองร้องไห้ออกมาแบบนี้<br />แต่คนที่ดูท่าจะตกใจมากที่สุดคงจะเป็นทาคิงาว่า เขารีบโยนกระเป๋าของตนทิ้งแล้วรีบเข้าไปหาคิเมะ<br />“คิเมะเป็นอะไร? ร้องไห้ทำไม” คิเมะพยายามปัดป้องตนเองจากอีกฝ่าย ด้วยหมายจะปิดบังน้ำตาของตนไม่ให้ถูกเห็น <br />“อ...อย่ามายุ่งกับผม ผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไร”<br />“จะไม่มีอะไรได้ยังไงล่ะ ก็ร้องไห้ออกซะขนาดนี้” เขาพยายามที่จะให้ร่างเล็กสงบลง แต่ดูเหมือนจะยากเพราะอีกฝ่ายยิ่งตื่นเข้าไปใหญ่ คิเมะพยายามพลักร่างสูงออก แต่ทาคิงาว่ายังคงย้ำคำถามคำถามเดิมอีกครั้ง คราวนี้ร่างเล็กเงียบแทนที่จะตอบ กลัมีเสียงสะอื้นเบาๆหลุดออกมาแทน แต่มือเล็กก็ยังไม่หยุดที่จะผลักอีกฝ่ายให้ออกไป <br /><br />และแล้วคิเมะก็เริ่มเอ่ยปาก ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง<br />“... ผมเหงา ... เหงามากๆ ไม่รู้ว่าทำไม แต่พอโทรไปหาบุโจ บุโจก็เอาแต่ว่าผม...” คิเมะเริ่มร้องไห้หนักขึ้นแต่เขาก็ยังคงพูดต่อไป ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ ดูจะออกมาในคราวนี้เสียหมด <br />“บุโจไม่คิดเลย ว่าผมรู้สึกยังไง ผมรู้ว่ามันดึกมากแล้ว ผมรู้ว่าพรุ่งนี้บุโจมีงานแต่เช้า แต่คิดบ้างมั๊ยครับ ว่าตอนที่ผมตัดสินใจโทรไปเวลาอย่างนั้น ความรู้สึกผมเป็นยังไง ผมเหงาแค่ไหน บุโจเอง ก็ห่วงแต่งาน เคยใส่ใจคำพูดของผมบ้างมั๊ยครับ” เขาเริ่มเปลี่ยนเป็นตะโกนแทนที่จะพูด น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยจะดีนัก เพราะเจ้าตัวทั้งร้องไห้และตะโกนในเวลาเดียวกัน<br />เขาสะอื้นบาๆ มือยังคงไม่หยุดที่จะผลักอีกฝ่ายให้ออกไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ การต่อสู้ดูจะดุเดือดขึ้น เพราะทาคิงาว่าเองก็ไม่ยอมที่จะให้คิเมะผลักเขาออกได้ง่ายๆ เป็นเหตุให้เขาโดนเล็บองร่างเล็กข่วนเข้าที่หน้าเอา<br />“โอ๊ย!!” ร่างสูงสะดุ้ง<br /><br />ถึงแม้ปกติเล็บของคิเมะจะตัดให้สั้นอยู่เสมอ แต่ด้วยความแรงของแรงกระแทกก็ทำให้เก็กแผลขนาดล็กขึ้นมาได้ รอยแผลดูแดงขึ้นทันที ส่งผลให้คิเมะยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่<br />“ข... ขอโทษครับ บุโจ ขอโทษ” เสียงร้องไห้ดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม ดูเหมือนสติของคิเมะตอนนี้จะกระเจิงไปซะแล้ว <br />ปกติคิเมะจะไม่ดูตื่นตระหนกขนาดนี้ แถมนี่ยังร้องไห้ไม่หยุดอีก เกิดอะไรขึ้นกับคิเมะเนี๊ย เมื่อกี้เขาไม่น่าทำแบบนี้กับคิเมะเลย ทาคิงาว่านึกเสียใจอยู่ในใจ <br /><br />รู้สึกว่าร่างสูงจะไม่สามารถหยุดคิเมะที่กำลังอาละวาดไว้ด้วยมือทั้งสองข้างได้ เขาตัดสินใจโดยทันที ดึงร่างเล็กเขามากอดไว้แน่น จนไม่สามารถทีทจะอาละวาดได้อีก หยาดน้ำตายังคงไหลหลิน แต่เมื่อได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดแล้ว ก็ดูจะสงบลงเล็กน้อย ทาคิงาว่าใช้มือข้างหนึ่งจับไว้ที่ศรีษะ ส่วนอีก้าง ก็ลูบหลังคิเมะเบาๆ ทำอย่างนี้อยู่สักพัก อีกฝ่ายก็สงบลงอย่างเห็นได้ชัด <br />“ขอโทษนะ คิมเะ ขอโทษ...” ร่างสงเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฟังดูอ่อนโยน “ชั้นผิดเอง ใจเย็นๆนะ” เขาลูบหลังคิเมะไปเรื่อยๆ<br /><br />คิเมะเริ่มหยุดร้องไห้ แต่ก็ยังมีอาการสะอื้นเหลืออยู่บ้าง ดูเหมือนสติของคิเมะจะกลับมาแล้วเพราะดูสงบและเริ่มที่จะหนีจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย<br />ทาคิงาว่ากระชับอ้อมแขนตนให้แน่นยิ่งขึ้น<br />“ไม่เป็นไรนะ คิเมะ” ร่างเล็กหยุดดิ้นและซุกหน้าลงกับอกของอีกฝ่าย เริ่มร้องไห้อีกครั้ง สะอื้นเบาๆอยู่หลายที ทำให้ทาคิงาว่าต้องคอยลูบหลังปลอบ เมื่อร้องจนเหนื่อยก็หลับไป<br /><br />ทาคิงาว่าอุ้มคิเมะให้นอนดีๆอยู่บนเตียง เขาหันไปมองนาฬิกา นี่ก็ตีสามกว่าเข้าไปแล้ว เหลือเวลาอีกสองชั่วโมง งีบซักหน่อยคงจะดีกว่า เขาคดดังนั้นแล้วล้มตัวลงข้างๆร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ เขานอนตะแคงหันหน้าไปมองร่างเล็กที่หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาใช้มือแล้วเสยปอยผมที่ลงมาปรกหน้าผากขึ้นเบาๆ ทำให้เห็นดวงตาที่ดูแดงช้ำและหยาดน้ำตาที่หลงเหลือจากการร้องไห้เมื่อครู่ ร่างสูงใช้นิ้วปาดน้ำตาออกเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบสัมผัสที่เปลือกตาและหน้าผาก จากนั้นก็หันไปปิดไฟ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้คิมเะ เขากอดคิเมะไว้เบาๆเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตื่น แต่ก็แน่นพอที่จะไม่ให้อีกฝ่ายไปไหนไกล<br /><br />*****************<br />ประมาณหกโมงเช้า ทาคงาว่าตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือ เขารีบคว้ามันมาปิดเพราะเกรงว่าจะทำให้ร่างเล็กในอ้อมกอดเขาตื่นขึ้นมาเสียก่อน ทาคิงาว่าค่อยๆยกศรีษะที่หนุนแขนเขาอยู่ออก แล้วลุกจากเตียงไป เขาเหลือบเห็นซากโทรศัพท์ที่ถูกทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน จึงเก็บมันขึ้นมาใส่แบตอีกครั้ง แล้วกดเปิดเครื่อง โชคดีที่ตัวเครื่องไม่เป็นอะไร เขาตั้งปลุกแล้ววางไว้ที่ข้างๆหมอนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง<br /><br />ร่างสูงตัดสินใจทำอาหารเช้าเบาๆทิ้งไว้ให้คิเมะที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะออกไปทำงาน เขาจึงได้อาหารเช้าไปกินบนรถด้วยเลย<br /><br />*****************<br /><br />“อรุณสวัสดิ์ครับ” ทาคิงาว่ากล่าวทักทายกับสต๊าฟขณะที่ก้าวเข้าไปในสตูดิโอ เขายืนคุยอยู่กับผู้จัดการครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าห้องแต่งตัวไป<br /><br />วันนี้งานของเขามีถ่ายแบบในสตูดิโอ แต่ก็ต้องออกไปถ่ายรูปนอกสตูดิโอตอนเช้าเพื่อถ่ายกับพระอาทิตย์ขึ้นด้วย เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องรีบออกมาแต่เช้า แต่ก็ดีที่ช่วงบ่ายว่าง และรู้สึกว่าวันนี้คิเมะก็จะไม่มีงานด้วยเหมือนกัน<br /><br />เขาจึงวางแผนของวันนี้อย่างมีความสุขขณะที่กำลังแต่งหน้าอยู่ แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงใสๆจาก make up artist คนสนิทที่กำลังแต่งหน้าให้เขาอยู่<br />“เอย์จิซัง หน้าไปโดนอะไรมาคะ หรือไปโดนสาวที่ไหนข่วนมา” <br /><br />ทาคิงาว่าหัวเราะเบาๆ “เปล่าหรอกครับ ถูกกระต่ายที่บ้านข่วนเข้านิดหน่อยนะครับ คงช่วยปิดให้ได้ใช่มั๊ยครับ” เขายิ้มหวานให้อีกครั้ง<br />“แน่นอนค่ะ ว่าแต่กระต่ายที่ว่า คงจะน่ารักมากเลยนะคะ ถึงเล่นซะจนโดนข่วนเอาแบบนี้” คุณmake up artist ถามกลับ <br />ร่างสูงยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดูจะอวดๆอีกต่างหาก “ อ๋อ น่ารักมากเลยละครับ น่ารักซะจนไม่อยากปล่อยไว้คนเดียวเลย แต่เมื่อวานเผลอทำให้น้อยใจไปหน่อยเลยโดนข่วนเข้า ไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ พอทำแล้วก็เสียใจน่าดูเชียว”<br />“แหม คงจะรักน่าดูเลยสินะคะ” <br />“แน่นอนครับ รักที่สุดเลย”<br /><br />*****************<br /><br />ร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงที่มาจากโทรศัพท์มือถือ เขาหยิบมันขึ้นมาดู<br />‘ตั้งปลุก!? ’ เขาจำได้ว่าเมื่อวานเขาไม่ได้ตั้งปลุกเอาไว้ แต่เดี๋ยว... เขาเริ่มนึกย้อนความไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ไม่สิ จะเรียกว่าเมื่อวานไม่ได้ เมื่อเช้าต่างหาก<br />เขากลิ้งตัวเข้าหากำแพง ใช้นิ้มจิ้มมันเหมือนกับจะเขียนอะไร แต่กไม่ได้ทำอะไร ได้แต่คิดทบทวนถึงเรื่องเมื่อเช้า <br />เขาไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ ไม่สิ จะรู้สึกผิดก็แค่เรื่องที่ไปช่วนหน้าบุโจเข้า แต่นอกจากนั้นแล้วเขาเห็นว่าบุโจเป็นฝ่ายผิดทั้งหมด บุโจทำให้เขาร้องไห้.... ทั้งๆที่เคยสัญญาเอาไว้ เขาย้อนไปคิดถึงคำสัญญาเมื่อนานมาแล้วที่บุโจเคยให้เขาไว้<br /> “ชั้นสัญญา ชั้นจะไม่ทำให้นายต้องเสียน้ำตาเพราะชั้นแน่นอน” <br /><br />เขาไม่รู้ว่าบุโจจะยังจำคำสัญญานี้ได้หรือเปล่า แต่ตอนนี้มันคงจะไร้ค่าซะแล้ว ถงแม้บุโจจะไม่โกรธเขาเรื่องวันนี้ แต่ถ้าหากเกิดเรื่องแบบนี้อีก ฝ่ายที่ทนไม่ได้จะต้องเป็นเขาแน่นอน <br /><br />คนที่แตกสลายก็คงจะเป็นเขาเอง มีแต่เขาหรือไงนะ ที่เป็นฝ่ายรัก...<br />คิเมะจมอยู่กบัความคิดของตัวเอง... เขาสะบัดศรีษะแรงๆ ก่อนจะใช้มือสองข้างตบหน้าตัวเองเบาๆ<br />ไม่ได้ๆ ถึงแม้จะไม่มีบุโจอยู่ข้างๆเขา เขาก็จะแตกสลายไม่ได้ ถึงแม้จะไม่สามารถยืนยันได้ว่าเขาจะสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ก็ตาม<br />คิเมะลุกออกจากเตียงแล้วเดินลงมาชั้นล่าง เข้าไปห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม ดูท่าเมื่อคืนเขาจะเสียน้ำในร่างกายไปเยอะทีเดียว เขาเห็นกระดาษบนโต๊ะเขียนเอาไว้ว่า<br /><br />“อาหารเช้าอยู่ในตู้เย็น ทานได้เลยนะ จะกลับมาตอนเที่ยง” <br /> เอย์จิ <br /><br />เขาเปิดตู้เย็นมาก็เจอกับจานแซนด์วิชอยู่ในตู้เย็น เขาหยิบจานนั้นออกมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินไปรินกาแฟจากกาที่ถูกเตรียมไว้แล้วมานั่งจิบอยู่อย่างสงบ ตามองอยู่ที่แซนด์วิชอย่างสับสน ก่อนจะพูดใส่จานแซนด์วิชที่คิดว่ามันคงจะไม่รู้เรื่องอะไรด้วย<br />“บ้า.... บ้าๆๆๆๆๆ” เขานั่งทำแก้มป่องอยู่นิดๆ ตอนนี้เขาไม่ได้เครียดเหมือนเมื่อวานแล้ว คงเพราะได้อยู่เคียงข้างชายหนุ่มมาหลายชั่วโมง ทำให้ความเหงาที่สะสมมานานคลายลง<br /><br />คิเมะค่อยๆละเลียดแซนวิชในจานอย่างช้าๆ แซนวิชยังคงอร่อยเหมือนกับทุกครั้ง รู้สึกได้ถึงความตั้งใจของคนทำ เขาฟุปหน้าลงบนโต๊ะ ถอนหายใจเฮือกใหญ่...<br />ไม่ว่ายังไง เขาก็คงอยู่โยที่ขาดบุโจไม่ได้<br /><br />*****************<br /><br />คิเมะเดินออกมาจากห้องน้ำ ทั้งๆที่ตัวยังเปียอกอยู่ ทิ้งตัวลงบนโฟาก่อนจะเอื้มมือไปหยิบรีโมททีวีมาเปิด นั่งเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆอย่างไม่ใส่ใจจะดูซักเท่าไหร่ จนในที่สุดเขาก็ผล่อยหลับไป รู้สึกตัวอีกที ทีวีก็ถูกปิดซะแล้วเขาหยิบผ้าห่มที่ห่มให้เขาขึ้นมาดูอย่างงงๆ ลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวที่ที่เขารู้สึกได้ยินเสียงอะไรเบาๆดังออกมา<br /><br />“อ้าว คิเมะ ตื่นแล้วเหรอ..” ร่างสูงที่กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวในชุดผ้ากันเปื้อนสีกรมท่าหันมายิ้มหวานให้ขา “นั่งก่อนสิ” เลื่อเก้าอี้ออกมาให้ตัวหนึ่ง ก่อนจะหันไปยุ่งกับการทำกับข้าวต่อ<br />คิเมะก้าวเข้าไปในห้องครัวช้าๆ นั่งมองร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนอย่างเพลินตา ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จ ทาคิงาว่าปิดแก๊ส กับข้าวหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะอย่างประณีต <br />ทาคิงาว่าเปิดตู้เยนเพื่อหยิบอะไรบางอย่าง แต่เขาก็หันมากวักมือเรียกให้ร่างเล็กที่นั่งอยู่เดินเขามาหา<br />“อะไรครับ” คิเมะค่อยๆเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ <br />แล้วร่างสูงก็ยื่นของที่อยู่ในตู้เย็นให้คิเมะ มนคือ กุหลาบช่อใหญ่ที่ถูดจัดมาอย่างดี<br />“ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืนนะ” <br /><br />คิเมะรู้สึกตกใจ แต่ลึกแล้ว เขาร้สึกดีใจมากทีเดียว ถึงแม้ปกติบุโจจะเป็นคนที่ออกจะหวานเลี่ยนน้ำเน่าแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน <br />“ม...มาขอโทษเรื่องอะไรกันครับ ผ.. ผมต่างหากที่ผิด” คิเมะพูดตะกุกตะกัก แต่รู้สึกว่าเขาจะไม่ได้พูดตรงกับสิ่งที่เขาคิดจริงๆนี่... คงเป็นเพราะตอนนี้ไม่ว่าจะต้องทำอะไร เขาก็ไม่อยากให้บุโจเกลียดเขามั๊ง ตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้อีกแล้วง่ะ<br />ยังไม่ทันที่คิเมะจะได้ตั้งตัว เขาก็ถูกดึงเข้าไปกอดซะแล้ว ช่อกุหลาบคั่นกลางอยู่ระหว่างเขาทั้งสองคน <br />“อย่าร้องไห้นะ ชั้นขอโทษที่ผิดสัญญา” ทาคิงาว่ากอดร่างเล็กให้แน่นยิ่งขึ้น คิเมะทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นิ่งเงียบ สักพักคิเมะก็เอ่ยปากออกมา<br />“บุโจครับ... กุหลาบแบบนหมดแล้ว” ด้วยความตกใจ ร่างสูงรีบผละออกมาจากร่างเล็กทันที คิเมะหัวเราะเบาๆ<br />“เอากุหลาบไปใส่แจกันเถอะครับ เดี๋ยวผมหยิบให้” ว่าแล้วเขาก็เดินไปหยิบแจกันมา แล้วจัดช่อกุหลาบลงบนแจกันอย่างสวยงาม เขาเอามันขึ้นไปวางไว้บนห้องนอน ลงมาอีกที ชสยหนุ่มก็จัดแจงตักข้าวให้เขาเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่นั่งลงบนโต๊ะอาหาร ค่อยๆกินกันอย่างเงียบๆ เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม... ในที่สุดคิเมะก็เป็นฝ่ายที่ทนความเงียบไม่ได้ จึงเริ่มบทสนทนาขึ้นมาก่อน<br />“งาน... เป็นยังไงบ้างครับ” เขาถามขณะที่ถือตะเกียบข้างไว้<br />“อื้ม ก็ดี ไม่มีอะไร...” พูดจบเขาก็คีบกบัข้าวใส่จานคิเมะเพิ่ม จนชามข้าวของคิเมะเต็มไปด้วยกับข้าวที่เขาคีบให้ <br />“พอแล้วครับ ผมกินเองได้...” คิเมะโวยวาย ทันทีที่พูดจบ เขาก็โดนทาคิงาว่าคีบกับข้าวเข้าปากไปเลย คิเมะทำท่าจะบ่นแต่ก็ทำไม่ได้เพราะกับข้าวที่อยู่ในปาก <br />“กินเองได้แต่ไม่เห็นกินเลยนี่... กินให้เสร็จก่อน มีอะไรเดี๋ยวค่อยคุยนะ” ไม่ลืมที่จะส่งยิ้มละมุนมาให้ คิเมะทำหน้าบู้บี้<br /><br />20 นาทีต่อมา มื้ออาหารก็ถูกเก็บสำรับเรียบร้อย แต่พอคิเมะทำท่าจะล้างก็ถูกห้ามไว้ ร่างสูงพาเขาเดินออกมาจากครัว มานั่งที่โซฟา กอดเอวเขาไว้ วางศรีษะลงบนไหล่ของร่างเล็ก<br />“คิเมะ มีอะไรอยากพูดหรือเปล่า” คนถูกถามนิ่งไปครู่นึงก่อนจะตัดสินใจส่ายหน้าเป็นคำตอบ<br />ทาคิงาว่าคลายอ้อมแขนออก แล้วหมุนให้คิเมะหันหน้ามาคุยกับเขา<br />“คิเมะไม่พูด งั้นชั้นพูดเอง... ก่อนอื่น ชั้นต้องขอโทษเรื่องเมื่อคืน ชั้นผิดเอง...” เขาเว้นจังหวะ กุมมือร่างเล็กขึ้นมาจูบเบาๆ “ขอโทษที่ผิดสัญญาที่เคยให้ไว้” <br />“สัญญา...” ร่างเล็กรำพึงออกมา ไม่ใช่ว่าเขาลืม แต่แปลกใจที่อีกฝ่ายยังจำได้ต่างหาก<br />“สัญญาที่ว่า ชั้นจะไม่ทำให้นายเสียน้ำตาอีกไง ทั้งๆที่พูดไว้อย่างนั้น แต่ชั้นก็กลับเป็นฝ่ายทำลายมันด้วยตัวเอง ขอโทษจริงๆ...” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ แล้วเอนตัวไปพิงกับไหล่ด้านหน้าของคิเมะ<br />ร่างบางลูบหวเขาเบาๆ “แค่บุโจจำได้ ผมก็ดีใจแล้วละครับ คิดว่าบุโจลืมไปแล้วซะอีก...”<br /><br />ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาแก้ตัว “ชั้นจะลืมได้ยังไงล่ะ นั่นนะเป็นสัญญาที่ชั้นให้นายไว้ตั้งแต่เราคบกันแรกๆ คิเมะเห็นชั้นเป็นคนไม่รักษาสัญญาขนาดนั้นเลยเหรอ น้อยใจแล้วน้า~” ว่าแล้วทาคิงาว่าก็พิงลงไปที่ไหล่บางอีกครั้ง พลางสีไปมาเหมือนจะอ้อน บุโจคนเดิมกลับมาแล้ว คนที่มีทั้งความเป็นเด็กและความสุขุมปนกันอยู่<br />ทาคิงาว่าแอบเหล่มามองหน้าสวยๆของคิเมะที่ตอนนี้มีรอยยิ้มปรากฏอยู่เล็กน้อย เขาจบมือคิเมะขึ้นมาจูบเบาๆหลายครั้ง <br />“ขอโทษจริงๆนะ แล้วก็ขอสัญญาใหม่ด้วย” คราวนี้จะไม่ผิดสัญญาแน่นอน...” <br />คิเมะยิ้มหวาน “ได้ครับ แต่คราวนี้ถ้าทำให้ผมร้องไห้อีก ผมจะทำให้บุโจร้องไห้บ้างดีมั๊ยครับ?” <br />ทาคิงาว่ากอดคิเมะไว้แน่น “ได้สิ แต่รับรองว่าไม่มีคราวหน้าแน่ๆ ชั้นจะไม่ยอมให้นายเสียน้ำตาเพราะชั้นอีก” <br />“สัญญานะครับ บุโจ” ร่างเล็กอดเขากลับ<br />“แน่นอน...” ทาคิงาว่าเงยหน้าขึ้นจูบที่คางของร่างในอ้อมแขนเขาเบาๆ แล้วค่อยๆเลื่อนไปหอมที่แก้ม<br />แต่ก็โดนร่างเล็กดันออก “พอแล้ว พอแล้วครับ ผมเชื่อแล้ว” แต่ทาคิงาว่าดูท่าว่าจะไม่ยอมง่ายๆ<br />“แหม ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ขอหน่อยไม่ได้เหรอ” เขาอ้อน<br />“ไม่ได้ครับ” พูดแล้วทำท่าจะลุกออกไป แต่ก็เหมือนจะเหลือเห็นอะไรบางอย่างก่อน คิเมะจึงหันไปใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่แก้มของทาคิงาว่าเบาๆ <br />“เจ็บมั๊ยครับ...” ร่างสูงส่ายหน้า คิเมะจึงพูดต่อ<br />“แล้วผู้จัดการไม่ว่าอะไรเอาหรอครับ” เขายังคงส่ายหน้าอีกครั้ง แต่มื่อเห็นคิเมะทำหน้าเศร้า เขาจึงรีบอธิบาย<br />“ผู้จัดการน่ะ เขาไม่ทันสังเกตหรอก แผลแค่นี้เอง ก็มีแต่ make up artist แหละที่เห็น เขาก็ถามว่าไปโดนอะไรมา”<br />คราวนี้ คิเมะเป็นฝ่ายทำหน้าสงสัย “แล้วตอบไปว่าอะไรครับ”<br />ร่างสูงยิ้ม “ก็ตอบไปว่า โดนกระต่ายขี้เหงาแสนน่ารักสุดที่รักข่วนเอาน่ะสิ”<br />“เอ๋... ผมกลายเป็นกนะต่ายตังแต่เมื่อไหร่กันครับเนี๊ย...” เขาโวยวาย ตีอีกฝ่ายเบาๆ<br />“ก็น่ารักแบบนี้ก็ต้องเป็นกระต่ายสิ” ว่าแล้วก็ใช้นิ้มเลี่ยปลายคางของร่างเล็กเบาๆแล้วยิ้มอีกครั้ง<br />“งั้น... ไปต่อกันนะ” อยู่ๆก็วกกลับมาเรื่องนี้ได้ คิเมะทำหน้ารับไม่ทัน แต่ก็ปฏิเสธไปทันที<br />“ไม่ครับ ผมเหนื่อย เมื่อคืนร้องไห้ไปเยอะก็เลยเหนื่อย แถมยังนอนไม่พออีก ว่าจะไปนอนอยู่พอดีเลย เพราะงั้น บุโจก็ไปล้างจานนะครับ แล้วจะกลับเลยก็ได้” ว่าแล้วร่างเล็กก็รีบวิ่งหนีขึ้นห้องนอนไป ทาคิงาว่าวิ่งตามไปติดๆแต่ก็เจอปิดประตูห้องนอนไปซะก่อน<br />“คิเมะง่า... เปิดประตูหน่อยสิ” เขาครวญอยู่หน้าประตู<br />“ไปล้างจานสิครับ...” จากนั้นก็เงียบไป ทาคิงาว่า คอตกเดินไปล้างจานตามคำสั่งอย่างช่วยไม่ได้<br /><br />ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูห้องนอนของคิเมะถูกเคาะอีกครั้ง<br />“คิเมะ ล้างจานเสร็จแล้ว เปิดหน่อยสิ”<br />เงียบ... เขาเคาะอีกครั้ง<br />“คิเมะ...”<br />เงียบ... รู้สุกตอนนี้บุโจของเราริ่มจะอยากร้องไห้ซะแล้ว คิเมะหลับไปแล้วเหรอเนี๊ยยยT^T เขาเคาะประตูอีกครั้ง<br />“คิเม๊ะ~ หลับแล้วเหรอ~~” <br />“ยังคร๊าบบ~” เสียงดังออกมาจากในห้อง <br />ไม่หลับแล้วทำไมไม่ตอบละ คิเม๊ะ~ <br />“เปิดประตูซี่...” เขาพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน<br />“แล้วไม่กลับบ้านหรอครับ”<br />“ไม่กลับแล้ว เปิดประตูหน่อยน้า...” ร่างสูงเกาแกรกๆที่ประตู<br />แล้วประตูก็ถูกแง้มออกมา คิเมะโผล่หน้ามาให้เห็นนิดนึง<br />“เป็นแมวไปแล้วเหรอครับ..” แอบหัวเราะแล้วก็หายไปจากประตู ทั้งๆที่ประตูยังไม่ได้ปิด<br />“เปิดให้ก็ได้ครับ เพราะกลัวว่ากระต่ายของบุโจจะเหงาหรอกนะ แล้วก็ตอบแทนสำหรับดอกไม้กับกับข้าวอร่อยๆ วันนี้ด้วย” <br />อีกฝ่ายเดินเข้าห้องไปด้วยรอยยิ้ม แล้วประตูก็ถูกปิดลง <br />เรื่องราวของคำสัญญาของทั้งสองก็ถูกเก็บอยู่ในความทรงจำ เพื่อเป็นคำสัญญาที่แสนมั่นคงและมีค่าจากคนที่สำคัญที่สุด<br /><br /><br />-----------------------------------------------------------------<br /><br />Talk :<br />เย้~~ เสร็จซักที เป็นฟิคที่ใช้เวลาเขียน+พิมพ์อยู่พอสมควรเลยย *จุดพลุฉลอง* ฟิคมิวเรื่องที่ 10 คร้าบบบ จะเขียนให้ครบ100 เลยย~ (เริ่มบ้าแล้ว) แต่ตอนนี้มิวก็เปลี่ยนทีมซะแล้ว อาจจะเขียนน้อยลงหรือเปลี่ยนแปลงpairingบ้าง แต่ยังเขียนแน่นอน ขอเอาชื่อของปู่เป็นเดิมพัน เอ๊ย ไม่มีนี่... อาจจะเจอpairing แปลกๆเอาได้นะ อิอิ <br />แต่ก็ดีเนอะ ได้ฉลองครบ 10 เรื่องด้วยฟิคคู่บุโจคิเมะเนี๊ย แต่เรียกได้ว่า ดองนานทีเดียวมีปัญหาหลายเรื่องง่ะ อยากจะให้เรื่องมันดูเครียดๆ แต่กลับกลายเป็นว่า จะบ้าไปแทน เขียนไปเขียนมาเหมือนคิเมะเป็นโรคประสาท ความผิดของเราที่คุมคาร์แรคเตอร์ไม่อยู่ ขอโทษแฟนๆทุกคนนะครับ ช่วงนี้ไม่ได้เห็นหน้าคิเมะกับบุโจเลย ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปขนาดไหน อยากเห็นจางงงง เฮ้ออออ เซ็ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-112265726146519499?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1120984969763134332005-07-10T15:45:00.000-07:002005-07-10T01:42:49.766-07:00Kou-chan no nemurenai yoru<br />ขณะนี้เวลาเที่ยงคืน 18 และกำลงเมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดือดร้อนเพราะอาการนอนไม่หลับ ทั้งๆที่พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน<br />“ว๊ากกก นอนไม่หลับเฟร้ยย~~~” ยานางิ โคทาโร่ เด็กหนุ่มวัย 19 ปีกำลังนอนโอดครวญอยู่บนเตียงอย่างทุกข์ใจ “พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย ทำไงดีเนี๊ยยย~~” เขานอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนตียงอยู่หลายตลบ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็นอนไม่หลับ อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้นอนไม่หลับเหรอ?อื้มม อาจจะเนเพราะยังเคลียร์เกมส์ที่เล่นวันนี้ไม่จบมั๊ง เคลียร์ยังไงก็ไม่ผ่านซะที หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้เที่ยว ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนมั๊ง เอ...หรือว่าเป็นเพราะหิวน้า... หรือ... หรือ... โอ๊ยยย ไม่รู้ง่า...<br />เอาล่ะ ตกลงใจแล้ว!! เขาจะใช้วิธีเบสิคที่สุดสำหรับแก้ปัญหาอาการนอนไม่หลับ นั่นก็คือ การนับแกะ นั่นเอง<br />เอาล่ะ! เอาล่ะ!แกะ 1 ตัว กระโดดข้ามรั้วไป แกะ 2 ตัว...<br />แกะ 18 ตัว แกะสิบ... อ้าว เฮ้ยยย ตัวที่ 18 เตะรั้วล้มเฉยเลยยย เอ้าๆ ตั้งใหม่ๆ<br />แกะตัวที่ 19 แกะตัวที่ 20 แกะตัว... เฮ้ยยย เจ้าแกะตัวที่ 23 แก อยิ่งแซงมาซิ โธ่เอ๊ยยย~<br />แกะตัวที่ 21 แกะตัวที่ 22 แกะตัวที่ 23 ตัวที่ 24 ตัวที่ 25 26 27 28 เฮ้ยยยย นับไม่ทันแล้วววว ช้าหน่อยสิเฟ้ยยย เออ... ยังงี้ค่อยนับทันหน่อย แกะตัวที่ 29 แกะตัวที่ 30<br />เฮ้ย!! แกะตัวที่ 31 ไปเอาจักรยานล้อเดียวมาจากหนายยยยยยยยยย!!??<br />“โธ่เว้ยยยย~~~~ ไม่นับแล้ววววว” เขาแหกปากลั่นแล้วลืมตาโพลงขึ้นในที่สุด ไม่คิดมาก่อนว่าการนับแกะจะเป็นปัญหาที่ทำให้หลับยากขึ้น เขาหันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง<br />“ว๊ากกก จะตีหนึ่งอยู่แล้วว”<br />เขาตัดสินใจลุกจากเตียง แล้วลุกไปเปิดไฟ เดินไปลื้อๆหนังสือเล่มหนึ่งมาจากชั้น ล้มตัวลงบนเตียง หมายจะอ่านหนังสือให้หลับได้ เปิดไฟทิ้งไว้ทั้งคืนก็ยังดีกว่าพรุ่งนี้ไปสัปหงกตอนทำงานแหละ<br />หน้าที่1ผ่านไป ยังไม่มีวี่แววว่าจะหลับ เสียงพลิกหน้ากระดาษยังดังเป็นระยะๆอย่างไม่มีท่าทีว่าจะเฉื่อยลงแต่อย่างใด<br />......................<br />โธ่เว้ยย~ใครเค้าเอาหนังสืออย่างงี้มาอ่านหก่อนนอนกันเล่า มีแต่จะยิ่งทำให้ตื่นไปกันใหญ่!! (หนังสืออะไร?!)<br /> เขาโยนหนังสือเล่มนั้นลงที่ข้างตัว<br />แง๊.... ตีหนึ่งกว่าแล้วววว...<br />“เฮ้อออ~ สงสัยจะต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยซะแล้ว จะได้หลับลงได้” เขาพึมพัมกับตัวเอง ก่อนจะลงไปที่พื้นแล้วเริ่มวิดพื้น<br />ประมาณ 20 นาทีต่อมา เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแล้ว เหงื่อเริ่มหยดลงมาเป็นเม็ด<br />อา~ ทีนี้คงหลับกะเค้าได้ซักที เขาถือโอกาสรีบปิดไฟแล้วมุดขึ้นเตียงไป จะว่าเหนื่อยจนเพลียก็ใช่อยู่ แต่เพราะเมื่อกี้เหงื่อออก ทำเอาตอนนี้รู้สึกเหนียวตัวจนหลับไม่ลงเลยทีเดียว<br />เขาจงำใจลุกขึนไปอาบน้ำอีกครั้ง แต่หลังจากที่อาบน้ำเสร็จอาการง่วงนอนกหายไป ตาสว่างขึ้นมาทีเดียว<br />โธ่~เหนื่อฟรีสิเนี๊ยย<br />เขาล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้ง เนื่อยใจกับอาการนอนไม่หลับของตัวเองเหลือเกิน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดเล่น หวังอยากให้มีเมลล์หรืออะไรเข้ามาบ้าง แต่ก็ไม่มี เขากดอ่านเมลล์เก่าๆอ่านแล้วลบทิ้งไปบ้าง จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ไปอีกทาง กลิ้งไปกลิ้งมา หันไปมองนาฬิกาอีกที ตีสองซะแล้ว<br />เฮ้อออออออ~~ เขาถอนหายใจแล้วยกแขนขึ้นมาปิดตาไว้ สมองคิดอะไรไปต่างๆนาๆ จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์เขาก็มีเสียงดังขึ้น บ่งบอกว่ามีเมลล์เข้ามา เขารีบกระโจนไปเก็บโทรศัพท์ที่เมื่อครู่โยนทิ้งไว้ทันที<br /><br />┌<br /> นอนหรือยัง โคทาโร่ หรือว่ายังเล่นเกมส์อยู่? <br /> ┘<br /><br />เป็นเมลล์สั้นๆ จากคนๆหนึ่ง เขากดโทรไปยังเลขหมายที่ส่งเมลล์เข้ามาโดยไม่รีรอ ดังยังไม่เท่าไห่ ปลายสายก็ถูกรับขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย<br />“ยังไม่นอนอีกเหรอ โคทาโร? ทำอะไรอยู่เล่นเกมส์เหรอไง” เจ้าของปลายสายพูดโดยไม่เว้นจังหวะ น้ำเสียงฟังดูจะสนุกสนานผิดปกติ<br />“เปล่าฮะ แล้วฮิโรกิซังล่ะ ไหงส่งเมลล์มาป่านนี้”<br />“เพิ่งกลับมาถึงบ้านน่ะ ไปดื่มกับพวกสต๊าฟมานิดหน่อย ว่าแต่เราเถอะ พรุ่งนี้ไมมีงานเหรอไง ทำอะไรอยู่”<br />“มีสิฮะ เช้าด้วย แต่มันนอนไม่หลับนี่นา..” เขาถือโอกาสระบายกับอีกฝ่ายทันที<br />“นอนไม่หลับงั้นเหรอ?” เขาเว้นจังหวะไว้นิดนึง “งั้นไปหานมร้อนกินซักแก้วสิ แล้วก็เข้านอนซะอย่าคิดอะไรมากล่ะ รู้มั๊ย”<br />“ครับ” เขาตอบรับแต่โดยดี<br />“เอาล่ะ งั้นไปนอนซะนะ พรุ่งนี้จะได้ไม่ตื่นสาย ราตรีสวัสดิ์นะ”<br />“ราตรีสวัสดิ์ครับ ฮิโรกิซัง” แล้วปลายสายก็ถูกตัดไป โคทาโร่ค่อยๆวางโทรศัพท์ลงเบาๆ รอยยิ้มพลุดข้นมาบนหน้าอย่างช่วยไม่ได้<br />“เขารู้สึกดีใจสุดๆที่ได้ยนสียงของอีกฝ่ายในวลาอย่างนี้ และตัวสินใจทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยการลงไปหานมอุ่นๆดื่มสักแก้ว แล้วกลับมานอน<br />คราวนี้ เขาปิดไปแล้วมุดเข้าผ้าห่มอย่างอารมณ์ดี ไม่ร้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่คราวนี้เขามั่นใจว่าจะสามารถหลับได้โดยง่ายอย่างแน่นอน<br />“ราตรีสวัสดิ์ครับ ฮิโรกิซัง”<br />End<br />ผลการวินิจฉัย -: โคจังเป็นโรคนอนไม่หลับเพราะคิดถงใครคนหนึ่งฮะ<br /><br />_________________________________________________________<br /><br /><br />คราวนี้ เขียนแลวแปลกๆ ฟิคโคจัง หรือ ฟิคตัวเองน้า ฟฤติกรรมตัวเองเป็นส่วนมากลยแหละ โคจังคงไม่เป็นแบบนี้มั๊ง เดี๋ยวนี้เขียนอารายก็คุมคาร์แรคเตอร์ไม่อยู่เลย รู้สึกเหมือนราไม่ได้รู้จักตัวละครตัวนั้นหรือคนๆนั้นจริงๆ อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ห่างมามั๊ง แถมยังมีปัญหาอีกหลายอย่างด้วย แถมยังคิดมากอีกตะหาก<br />ฟิคนี้ต้นแบบก็มาจากnemurenai ของอนิปุริอะรับ ใครนังไม่คยดูแนะนำว่าให้รีบหาดู น่ารักมากเลยนา แต่ในอนิปุริก็หลับกนทุกคนนี่... แต่ตอนที่เขียนฟิคเรื่องนี้ เราก็ประสบปัญหานอนไม่หลับขั้นรุนแรงเหมือนกัน ถึงขนาดว่านอนหน้ามืออยู่บนเตียงก็หลับไม่ลง อาจจะเป็นเพราะปัญหามันเยอะเกินไปลั๊ง ช่วงนี้ก็คลสยๆลงมาหน่อยแล้วแหละ แต่กลับกลายเป็นว่าประสบปัญหางานท่วมหัวตายแทน(ฮา) <br />อีกเรื่องที่อยากจะบอกไว้ตรงนี้คือ ฟิคนี้เขียนฝห้เหรียญนะคร้าบบ อื้มม... เนื่องในอะไร เราก็จำไม่ได้แล้วล่ะ จำได้แค่ว่าเคยจะเขียนอีกเรื่องนึงให้เป็นเรื่องที่เราเขียนเสร็จปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็ต้งทิ้งฟิคนั้นไปทั้งเรื่อง มันเป็นฟิคช่วงที่โคจังประสบอุบัติเหตุ แต่พอเราดูมิวครั้งสดท้ายแล้ว รู้สกว่าไม่สมควรเขียน ความรู้สึกว่ารักของเรามันคงจะแรงกล้าเสียจนไม่อยากจะให้ความรู้สึกดีๆของคนพวกนี้ตอ้งมาแปดเปื้อนละมั๊ง ก็เราเป็นคนขี้หวงนี่... ก็เลยได้ฟิคอันนี้มาให้เหรียญแทนน้า ยังไงกขอให้สนุกแล้วกัน อย่าลืมคอมมเม้นท์น้า... แต๊งส์กิ๊ววว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-112098496976313433?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1113659063879587272005-04-16T20:39:00.000-07:002005-04-16T06:44:23.883-07:00Let go to the sea!!!<br /><br />เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขณะที่คิเมรุ เจ้าของโทรศัพท์ เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ<br />“ครับ คิเมรุครับ” เขารับโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่ได้สังเกตว่าใครโทรมาก่อน<br />“คิเมะ นี่ชั้นเองนะ” เสียงทุ้มจากปลายสายพูดอย่างคุ้นเคย<br />“อ๊ะ บุโจเองหรอครับ มีอะไร ถึงโทรมาเวลานี้…” ร่างเล็กรับฟังเสียงจากปลายสายอย่างตั้งใจ<br />“คิเมะเตรียมตัวนะ เดี๋ยวชั้นจะไปรับ แล้วเราจะไปทะเลกัน” หนุ่มเจ้าของเสียงทุ้มพูดชวนอย่างอารมณ์ดี<br />“อ… เอ๋!! ไปทะเล เวลาอย่างงี้เนี๊ยนะครับ บุโจรู้รึเปล่าครับ ว่านี่นะ ฤดูหนาวนะครับ”<br />“ชั้นก็ไม่ได้บอกให้คิเมะไปว่ายน้ำในทะเลตอนฤดูหนาวนี่… เราก็แค่ไปเดินเล่นชายหาดกันหน่อย ช่วงนี้แหละ ดีแล้วเพราะมันไม่มีคน ” ชายหนุ่มโวยกลับเสียงเข้ม<br />“อา… งั้นเหรอครับ…”<br />“เอาเป็นว่าเตรียมตัวไว้นะ เดี๋ยวไปรับ”<br />“ครับ..” คิเมะตอบเสียงซึมๆ<br />“คิเมะ ไม่โกรธนะ ที่ตะคอกใส่” ชายหนุ่มถามคิเมะก่อนจะวางสาย<br />“ไม่ครับ ผมผิดเองที่ถามอะไรโง่ๆ” คิเมะยังตอบด้วยน้ำเสียงเรียบตามเดิม<br />“ไม่หรอก ชั้นผิดเองที่ไม่พูดให้เคลียร์ ชั้นรักคิเมะนะ แล้วยังไงเดี๋ยวเจอกัน”<br />“ครับ” คิเมะตอบปลายสายก่อนจะยิ้มอย่างดีใจ<br /><br />----------------------------<br /><br />“ว๊าวววว……..” ร่างเล็กร้องเสียงดังเมื่อวิวที่ข้างกระจกเปลี่ยนเป็นน้ำทะเลและหาดทรายสีขาวแล้ว คนขับรถร่างสูงยิ้มอย่างอารมณ์ดี<br />“บุโจครับ แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงพาผมมาทะเลละครับ” คิเมะละสายตาจากข้างกระจกแล้วหันไปมองหน้าคนขับหนุ่มที่เป็นถึงนายแบบสุดฮ็อต<br />“ก็บังเอิญชั้นได้ยินพวกสต๊าฟเค้าคุยกันว่าช่วงนี้ทะเลสวย แล้วเห็นว่าวันนี้คิเมะหยุดด้วย ก็เลยอยากจให้คิเมะด้เห็นซะหน่อย” ทาคิงาว่าอธิบายอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอารถเข้าจอดที่ฝั่งตรงข้ามชายหาดเมื่อเห็นว่าชายหาดแถวนี้ไม่มีคนแล้ว<br />“มา.. ไปเดินเล่นที่ชายหาดกันเถอะ “ หนุ่มร่างสูงเดินมาเปิดประตูรถข้างคนขับให้ คิเมะกระโดดลงจากรถอย่างดีใจ เขากระโดดเข้าไปกอดแขนทาคิงาว่า<br />“ขอบคุณที่พามานะครับ ผมรักบุโจที่สุดเลย”<br /><br />----------------------------<br /><br />หนุ่มร่างเล็กเดินเล่นอยู่บนพื้นทรายสีขาวอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งเหนื่อย เขาจึงนั่งลงบนพื้นทรายนั้น ทาคิงาว่าเดินตามมาแล้วนั่งลงข้างๆ<br />“สนุกมั๊ย?” คิเมะหันมายิ้มแล้วพยักหน้า จานั้นก็เอนตัวมาพิงไหล่หนาของร่างสูง ทาคิงาว่ารวบเอวคิเมะเอาไว้หลวมๆ<br />“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยครับ ว่าทะเลฤดูหนาวจะสวยขนาดนี้” คิเมะพูดเสียงเบาๆแล้วเว้นจังหวะนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “แต่ก็ดูเหงาด้วยนะครับ ถ้ามาคนเดียวผมคงร้องไห้แน่เลย”<br />ทาคิงาว่าก้มลงจุมพิตที่ขมับของร่างเล็ก “ชั้นไม่ปล่อยให้คิเมะร้องไห้คนเดียวหรอก”<br />คิเมะหัวเราะเบาๆ คราวนี้ทาคิงาว่าขยับให้คิเมะมานั่งอยู่ที่หว่างขาเขา แล้วโอบเอวคิเมะเอาไว้ให้แน่นขึ้น วางศรีษะของตนลงบนไหล่บางของคิเมะ แล้วหันไปหอมแก้มเบาๆ<br />“นั่งอีกแป๊ปนึงพอนะ แถวนี้ลมพัดแรง เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” คิเมะพยักหน้ารับ แล้วอนศรีษะตนไปพิงกับอกหน้า มองคลื่นที่ซัดเข้ามาชายฝั่งอย่างอารมณ์ดี อีกมือนึงก็กำทรายขึ้นมาแล้วปล่อยมันไปกับสายลมเล่นๆ<br />“บุโจครับ ผมอยากฟังเพลง ร้องให้ฟังหน่อยสิ” คิเมะหันมามองทาคิงาว่าที่กำลังอึ้งอยู่กำคำขอ คิเมะก็รู้ว่าเขาร้องเพลงไม่เก่ง<br />“คิเมะ… ก็รู้นี่ว่าชั้นร้องเพลงไม่เก่ง” ร่างสูงทำท่าจะปฏิเสธ<br />“ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ ถ้าผมอยากฟังคนร้องเพลงเก่งๆ ผมร้องเองก็ได้ครับ ยังไงผมก็เป็นนักร้องนะ แต่ที่ผมอยากฟังจริงๆ คือเพลงที่บุโจร้องให้ผมฟังต่างหากครับ”<br />ทาคิงาว่าทำหน้าลำบากใจ แต่ก็ไม่สามารถขัดใจคนรักที่แสนน่ารักของเขาได้ เขาคิดอยู่นานสองนานก่อนจะยอมร้อง เพลงที่ร้องก็เป็นเพลงที่ถูกฝึกมาตอนแสดงละครเวทีกับคิเมะ<br />ถึงบุโจจะร้องเพี้ยนแค่ไหน มั่วเนื้อเพลงบ้าง แต่เขาก็ชอบเพลงนี้มาก เพาะเป็นเพลงที่บุโจร้องเพื่อเขา เพลงจบลงไปพร้อมกับชายหนุ่มที่เกือบจมน้ำตาย เพราะจำเนื้อเพลงไม่ได้ จึงได้แต่ดำน้ำร้องไปเรื่อยๆ<br />“ฮิฮิ บุโจครับ คราวหน้าเรามาร้อง Dream Maker กันนะ” คิเมะอ้อน “น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสเล่นด้วยกันอีกแล้ว…” เสียงคิเมะดูจ๋อยลงถนัดตา<br />“เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก… ถ้าอยากร้องเพลงด้วยกัน ก็ไปคาราโอเกะด้วยกันก็ได้ ชวนคนอื่นๆไปด้วย เนอะ” ทาคิงาว่ายิ้มอย่างอ่อนโยน<br />“ครับ” คิเมะยิ้มหวาน<br />“เอาล่ะไปกันเถอะ เย็นมากแล้ว” ร่างสูงพยุ่งอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นพร้อมตน<br />“อ๊าาา….” คิเมะร้องเสียงหลง<br />“เป็นอะไร?”<br />“ทรายที่เล่นเมื้อกี้เข้าร้องเท้าหมดเลยอ่ะครับ ง๊า… ผมไม่ชอบเลยง่ะ” คิเมะบ่นอุบอิบ<br />“ก็ถอดแล้วเทออกสิ” คิเมะทำตามที่บอก แต่พอถอดรองเท้าเพื่อจะเททรายออกมาแล้ว ขาข้างที่ถูกถอดออกมากลับลงไปหาทรายทั้งอย่างงั้น คิเมะยิ่งร้องเข้าไปใหญ่ ช่างเป็นคนที่ซุ่มซ่ามอะไรอย่างงี้<br />ทาคิงาว่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้มลงอุ้มคิเมะขึ้น แล้วเดินไปที่รถ<br />“บุโจครับ ผมเดินเองได้” แต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่ใส่ใจฟัง<br />เขาวางคิเมะไว้บนฝากระโปรงด้านหน้า แล้วหยิบรองเท้าที่อยู่ในมือคิเมะมาเททรายออก แล้วก็ปัดทรายที่ถุงเท้าอีกข้างออก แล้วจึงใส่รองเท้ากลับคืนให้ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังทำแบบเดียวกันกับอีก้างคิเมะก็แอบหัวเราะขึ้นมา ทาคิงาว่าเงยหน้ามองร่างเล็กอย่างสงสัย<br />“บุโจนี่เหมือนเจ้าชายเลยนะครับ”<br />ทาคิงาว่าไม่ได้ว่าะไร แต่ใส่รองเท้าให้คิเมะจนเสร็จแล้วลุกขึ้นยื่นมือไปหาร่างเล็ก<br />“งั้นขอเชิญเจ้าหญิงกลับบ้านได้แล้วนะครับ เดี๋ยวเจ้าชายคนนี้จะไปส่งให้ถึงที่เลย” คิเมะหัวเราะก่อนจะยื่นมือไปจับมือที่ยื่นมาให้ แล้วกระโดดลงจาฝากระโปรงรถ<br /><br />-------------------------------<br /><br />ระหว่างทางกลับบ้าน พวกเขาแวะทานอาหารค่ำกันที่ร้านเล็กๆบริเวณนอกเมืองกันก่อนจะกลับ คิเมะชวนเขาคุยมาตลอดทางจนเมื่อเกือบจะถึงบ้านคิเมะ ก็ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะหมดพลังงานไปซะก่อน จึงหลับไปทั้งอย่างนั้น<br />ทาคิงาว่าตัดสินใจว่าจะไม่ปลุกจึงอุ้มเจ้าตัวเข้าบ้านไปทั้งอย่างนั้น วางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงจูบที่ริมฝีปากเบาๆ แล้วกลับออกไป<br /><br />เช้าวันรุ่งขึ้นคิเมะ ตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ เขามายู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี๊ย แต่แล้วก็หันไปเห็นโน้ตที่วางไว้ที่ข้างเตียง เขียนเอาไว้ว่า<br /><br />┌<br /> รับรางวัลที่พาเจ้าหญิงกลบบ้านมาแล้วนะ<br /> ┘<br /><br />คิเมะยิ้มอย่างอารมณ์ดีกับข้อความนั้นก่อนจะลุกขึ้นกดโทรศัพท์ไปหาเจ้าชายหนุ่มของเขา<br />“บุโจครับ ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อคืนมากครับ ว่าแต่ของรางวัลที่เอาไปเมื่อคืนคืออะไรครับ?”<br /><br /><br />------------------------------------<br /><br />จบแล้ว ฟิคที่เกิดขึ้นมาเพราะการสนทนาระหว่างเดินไปทะเลกะเจ้ากิ เจ้ากิมันบอกว่า เดี๋ยวจะเขียนฟิคเทะฟูไปทะเล เราก็เลย งั้นเราเขียนคู้บุโจคิเมะไปทะเลดีกว่า แต่ดูเหมือนว่าจะทำได้ไม่ดีนัก เพราะเนื้อเรื่องทั้งหมดคิดสดๆขณะที่พิมพ์ ยกเว้นตรงช่วงที่บุโจอุ้มคิเมะ อันนั้นเป็นฉากที่อยากเขียน<br />ชอบมากตรงประโยคที่บอกว่า บุโจนี่เหมือนเจ้าชายเลยนะครับ งั้นนายก็เป็นเจ้าหญิงนะเซ่ คิเมะ กรี๊ดดดด (บ้า)<br />ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับฟิคครับ แล้วก็อย่าลืมคอมเม้นท์ด้วย ขอบคุณน้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-111365906387958727?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1112980684444326332005-04-08T00:17:00.000-07:002005-04-08T10:18:04.453-07:00Letter II<br /><br />เสียงสายน้ำที่ไหลกระทบลงพื้นดังขึ้นเป็นระยะๆพร้อมกับเสียงฮัมเพลงเบๆอย่างอารมณ์ดี คิเมรุ นักร้องหนุ่มหน้าสวยยื่นมือไปปิดน้ำก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัว<br /><br />เขาเดินออกจากห้องน้ำทั้งๆที่สภาพไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก ผ้าขนหนูผืนใหญ่คลุมอยู่ที่หัว แต่ก็ไม่ได้มีการเช็ดแต่อย่างใด เสื้อกล้ามตัวหลวมกับกางเกงตัวโคร่งทำให้ดูขาดความระมัดระวังตัวไปมากทีเดียว<br /><br />เขาได้ยินเสียงเหมือนคนคุยโทรศัพท์อยูที่ห้องด้านนอกก็นึกแปลกใจ จึงเดินออกไปดู เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ ทาคิงาว่า เอย์จินายแบบสุดฮ็อต ที่เรียกได้ว่าเป็น “คนรัก” ของเขาน่ะเอง<br /><br />เขาทั้งสองคน คบกันมาเกือบจะสองปีได้แล้ว แต่ความรักกลับไม่ได้จืดจางลงแม้แต่อย่างไร กลับยิ่งร้อนแรงขึ้น เพราะความจำเป็นทางด้านงานที่เป็นเหตุให้ต้องอยู่ห่างกันบ่อยๆ<br /><br />ทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินออกมา ชายหนุ่มก็จัดแจงบอกตัดสายโทรศัพท์ที่กำลังสนทนาอยู่ทันที ก่อนจะหันมายิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย<br />“มานานหรือยังครับ บุโจ” คิเมะยิ้มตอบ ทาคิงาว่าส่ายหน้าแล้วถามกลับ<br />“ทานข้าวหรือยังคิเมะ”<br />“ทานแล้วครับ บุโจล่ะ?” คิเมะตอบแล้วเดินเข้าไปกอดอีกฝ่าย<br />“ทานแล้วล่ะ พรุ่งนี้คิเมะมีงานหรือเหล่า?” ทาคิงาว่าก้มลงจูบที่แก้มทั้งสองข้างเบาๆ<br />“พรุ่งนี้มีงานตอนเช้าครับ แล้วช่วงนี้ก็กำลังลองแต่งเพลงใหม่อยู่ด้วย“ร่างเล็กซบหน้าลงกับอกของชายหนุ่ม เหมือนเปนการคลายความเหงาที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทาคิงาว่าลูบหัวเขาเบาๆ<br /><br />เขาสองคนหลังจากงานแสดงครั้งสุดท้ายที่เพิ่งจบการศึกษามา คิเมะเองก็ติดงานแสดงอันใหม่อยู่พอดี ตัวเขาเองก็ต้องถ่ายโฆษณาอีกหลายตัว จึงไม่มีเวลาว่างได้เจอกันเลย หรือได้เจอกันก็จะแค่แป๊ปเดี๋ยว ไม่มีโอกาสมาอยู่ด้วยกันนานๆแบบนี้<br />“พยายามเข้านะ ชั้นจะเป็นกำลังใจให้”<br />“ครับ บุโจเองก็เหมือนกันนะครับ” คิเมะคลายกอดออก เดินไปตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม ทาคิงาว่าเดินเข้าไปนั่งในครัวแล้วหันไปชวนคิเมะคุย<br />“ว่าแต่ แต่งเพลงใหม่อยู่เหรอเป็นยังไงบ้างล่ะ?” ชายหนุ่มหันมาถามคิเมะที่วางกระป๋องเบียร์ให้เขาแล้วนั่งลงข้างๆ<br />“ครับ ก็สนุกดี เพลงที่แต่งคราวนี้ เป็นเพลงรักครับอยากให้เป็นเพลงที่ดูมีพลังแล้วก็เป็นความรักที่ดูจากมุมมองใหญ่ๆมากกว่าที่จะเป็นจากมุมแคบๆของคนๆเดียวนะครับ แล้วก็อยากจะให้ป็นเพลงที่ร้องแล้วมีความสุขด้วย” คิเมะพูดด้วยสีหน้าแช่มชื่น<br />“งั้นก็เขียนเรื่องของตัวเองสิ... ความรู้สึกของคิเมะในตอนนี้ ความรักของคิเมะที่มีต่องาน แล้วก็... ชั้น เป็นไง” เขาเว้นจังหวะไว้นิดนึง อมยิ้มมองคิเมะที่หน้าแดงนิดๆ แล้วพูดต่อ<br />“ถ้าเป็นชั้นนะก็จะเขียน...” เขาใช้ปลายนิ้วเชิดปลายคางร่างเล็กขึ้นมา นิ้วโป้งไร้ริมฝีปากล่างเบาๆ<br />“ใช้ริมฝีปากแสนงามเป็นอาวุธที่ขโมยหัวใจของใครบางคนไป จนทำให้ใครคนนั้นอยากจะทำให้นายอายจนอยากจะหนีไป แต่ก็ไม่มีทางปล่อยมือจากนายแน่นอน จะกระซิบข้างหูนายเบาๆว่า ชั้นจะรักนายตลอดไป” พูดจบเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากคิเมะเบาๆ แล้วยิ้มแบบเด็กๆ “เป็นไง?”<br />“บ้า...” คิเมะหน้าแดงก้มหน้าหงุดไม่ยอมมองเขา<br /><br />“ว..วันนี้บุโจค้างมั๊ยครับ” เขาหันไปรอคำตอบจากอีกฝ่าย พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ ร่างสูงพยักหน้า คิเมะยกเบียร์ขึ้นดื่ม แล้วหันไปชวนทาคิงาว่าคุย<br />“แล้ววันนี้ ทำไมถึงมาได้ล่ะครับ” ร่างเล็กถามพลางเอนศรีษะไปพิงไหล่หนา<br />“เพราะวันนี้มีถ่ายแบบสุดโหดนะสิ ถ่ายตั้งแต่บ่ายโมง กว่าจะเลิกก็ดึก ตากล้องก็เคี่ยวซะจน... เหนื่อยจะตาย ชั้นเลยอยากจะมาเห็นหน้าคิเมะให้หายเหนื่อยซักหน่อย” ร่างสูงตอบแกมหัวเราะ คิเมะหัวเราะบ้าง<br />“แล้วเห็นหน้าผม จะหายเหนื่อยเหรอครับ”<br />“หายสิ ก็เป็นคิเมะที่ชั้นรักนี่นา...” พูดจบ ทาคิงาว่าก็ทำท่าจะจูบอีกครั้ง แต่โดนคิเมะหันหน้าหนีซะก่อน<br />“ไม่เอาครับ บุโจเหนื่อยไม่ใช่เหรอ งั้นก็ไปนอนได้แล้วครับ...”<br />ทาคิงาว่าทำแก้มป่อง “อะไรกัน แค่นิดหน่อยเอง ถ้าจะมานอนชั้นไปนอนที่บ้านตัวเองก็ได้”<br />คิเมะหัวเราะกับท่าทีที่ดูเด็กๆของอีกฝ่าย<br /><br />“นิดหน่อยอะไรกันครับ ก็ไหนว่าเห็นหน้าผมก็หายเหนื่อยแล้วไง”<br />“ก็หายเหนื่อยแล้วไง แต่...ยังไม่หายคิดถึงเลยนี่นา...” ร่างสูงยังไม่เลิกแย้ง<br />“ไม่ได้ครับ ไปนอนได้แล้ว” คิเมะว่าดังนั้นแล้วก็กระดกเบียร์จนหมดกระป๋องก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องนอน เขานั่งลงรื้อกล่องกระดาษที่วางอยู่อย่างตั้งใจ ร่างสงที่เดินเข้ามาภายหลังเดินเข้าไปใกล้แล้วถาม “ทำอะไรเหรอคิเมะ ไหนบอกว่าจะนอนไง พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”<br />“ครับ ผมขออ่านจดหมายพวกนี้แป๊ปนึงก่อน บุโจไปนอนก่อนได้เลยครับ” ร่างเล็กตอบโดยไม่แม้แต่จะหันมามองอหนา ทาคิงาว่านั่งลงข้างๆ ยื่นหน้าดูในกล่องจดหมาย ก็เจอกับอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ เขาหยิบกล่องพัสดุที่ดูใหญ่กว่าห่ออื่นๆขึ้นมา<br />“คิเมะ แกะได้มั๊ยอ่ะ” เขาชี้ไปที่กล่องนั้นแล้วยิ้ม คิเมะเหล่ขึ้นมาดู ก่อนจะดึงกล่องนั้นกลับมา<br />“เรื่องอะไรครับ นี่มันจดหมายผมนะ” ได้ยินดังนั้นร่างสูงก็ดูจะฉุนกึก เดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน หันหน้าเข้ากำแพงไม่สนใจเสียงเรียกของอีกฝ่ายแต่อย่างใด<br /><br />คิเมะปีนขึ้นมาหาเขาบนเตียง เขย่าตัวเบาๆ “ผมล้อเล่น ขอโทษนะครับ” แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทาทีว่าจะหายงอนง่ายๆ<br />“บุโจครับ ขอโทษนะครับ ผมเห็นบุโจน่ารักไปหน่อยเลยเผลอแกล้ง เรามาแกะกล้องนี้ด้วยกันนะครับ” ทาคิงาว่าหันมามองเขานิดนึง<br />“นะครับ หายงอนนะ” ทาคิงาว่าพลิกตัวมากอดคิเมะที่นั่งอยู่ “คิเมะน่ะ ชอบแกล้งชั้น”<br />“แหม ก็บุโจ ชอบทำตัวน่ารักเองนี่ครับ มาครับ มาแกะกล่องนี้กัน” ว่าแล้ว คิเมะก็แกะกล่องนั้นออก ข้างในเป็นถุงพลาสติกที่ใส่อะไรบางอย่างไว้ พอเอาออกมาก็พบวาเป็น กี่เพ้าสีดำคลิบสีเงินและน้ำเงิน ตัวยาวแต่ผ่าด้านข้างค่อนข้างสูงทีเดียว เรียกได้ว่า เป็นกี่เพ้ที่ดูดีมากทีเดียว<br />“ทำไมแฟนๆ ถึงส่งอะไรแบบนี้มาให้ล่ะ” ทาคิงาว่าทำหน้างง<br />“คงเป็นเพราะไดอารี่ช่วง RJM ของผมน่ะครับ” คิเมะอธิบายถึงเหตุผล**ที่ทำให้แฟนๆส่งกี่เพ้ามาให้เขาให้ร่างสูงฟัง<br /><br />ฟังจบ ทาคิงาว่าทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเจ้ากี่เพ้าตัวนั้นขึ้นมาดูเต็มๆ<br />“อื้มมม... คิเมะ ลองใส่สิ”<br />“อ.. เอ๋!!!!! น..นี่มันชุดผู้หญิงนะครับ” คิเมะท้วง<br />“ไม่เห็นเป็นไรเลย ไหนคิเมะบอกกับแฟนๆว่าจะใช้ของทุกอย่างที่ส่งมาไม่ใช่เหรอ เพราะงั้นถ้าไม่ใส่ตอนนี้คิเมะจะไปใส่ให้ใครดูล่ะ”<br />ทาคิงาว่าพูดแบบใช้เหตุผล(ส่วนตัว)<br />“ไม่เอาครับ” ร่างเล็กปฏิเสธเสียงแข็ง<br />หลังจากที่เถียงกันอยู่นาน คิเมะก็ยอมแพ้ความเอาแต่ใจตัวเองของร่างสูง ที่บังคับให้เขาใส่เจ้ากี่เพ้านี่จนได้ แต่มีข้อแม้ว่า ห้ามชายหนุ่มทำอะไรแปลกๆกับเขาเป็นอันขาดไม่งั้น ไม่ต้องมาเจอกันจนกว่าจะถึงเดือนหน้าด้วย<br /><br />คิเมะหายไปในห้องน้ำสักพักแล้วออกมาในชุดกี่เพ้าชุดนั้น ผ้าไหมจีนดูเข้ากับผิวเนียนของคิเมะได้เป็นอย่างดี ชุดดูออกจะหลวมนิดๆ ส่วนเรื่องความยาว พอดีเลยทีเดียว ด้านข้างที่ผ่าสูงขึ้นมาจนเกือบจะถึงสะโพก ทำให้คเมะต้องใช้มือปิดเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย เรียวขาเล็กที่เห็นจากด้านข้างแบบนี้ดูเซ็กซี่แบบสุดๆ<br /><br />ชายหนุ่มไม่รู้สึกเสียดายเลยที่อุตส่าห์บังคับให้ร่างเล็กใส่ชุดนี้ได้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้เจอกับคิเมะจนถึงเดือนหนาก็ตาม<br />เดือนนี้ก็เหลืออีกแค่สองอาทิตย์ แถมช่วงสองอาทิตย์นี้คิเมะก็ต้องเตรียม Single ใหม่อีกตะหาก ตัวเขาเองก็มีโฆษณาที่ต้องบินไปถ่ายที่ต่างประเทศเยอะแยะ เผลอๆ อาจจะไม่ว่างเจอกันอีกนานเลย เพราะฉะนั้นคราวนี้ ถือว่าคุ้ม คุ้มค่าจริงๆ<br /><br />ทาคิงาว่าตบลงที่ที่ว่างข้างๆเขา เพื่อเรียกให้ร่างเล็กมานั่ง พอนั่งลงมายิ่งเผยให้เห็นขาเรียวบางเด่นชัดขึ้น เขาใช้มือไร้ไปที่สะโพกเบาๆ แต่ถูกคิเมะหยิกกลับมาให้<br />หลังจากที่คิดไปคิดมาอยู่ในใจหลายตลบ เขาก็อาศัยจังหวะที่คิเมะเผลอ ประกบจูบเข้าให้ ส่งลิ้นร้อนเข้าไปปลุกอารมณืของอีกฝ่ายให้ขึ้นสูง ก่อนจะใช้น้ำหนักตัวกดให้คิเมะลงไปอยู่บนเตียง คิเมะที่เริ่มเบลอ ก็เผลอไผลไปกับความอ่อนโยนและรสชาติแสนหวานของรอยจูบที่ส่งมา<br />มือหนาของร่างสูงไร้อยู่ที่สะโพกมนอย่างอ่อนโยน ทาคิงาว่าถอนจูบออก แล้วไล่เรื่อยลงไปที่คอ แต่กี่เพ้าเจ้ากรรมดันปิดคอเสียมิดชิด แถมกระดุมก็แกะยากอีกต่างหาก<br />ร่างเล็กอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังง่วนอยู่กับกระดุมเสื้อ ผลักเขาออกโดยง่ายแล้วรีบวิ่งไปเปลี่ยนชุด ก่อนจะออกมาประกาศลันห้อง<br />“ไม่ต้องมาให้เห็นอีก 3 เดือนเลยนะครับ!!!!!”<br />แล้วมุดขึ้นเตียงไปทันที หันหน้าเข้ากำแพงพร้อมกับึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ไม่สนใจร่างสูงที่นั่งอยู่ปลายเตียง<br /><br />ทาคิงาว่าใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในการขอโทษและง้อคิเมะ แต่ดูเหมือนจะไร้ผล คิเมะไม่ยอมหายโกรธง่ายๆ ในที่สุดเขาก็จำยอมไป ดูท่าทางซึมไปเยอะทีเดียว เขาล้มตัวลงนอน หันหน้าออกด้านนอก เพราะไม่อยากให้คิเมะโกรธไปมากกว่านี้<br />เห็นดังนั้น ร่างเล็กจึงรู้สึกใจอ่อน เขาหันหน้าออกมาแล้วสวมกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง<br />“คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ... บุโจเหนื่อย ผมก็อยากให้บุโจพักผ่อน เรื่องแบบนี้ผมก็อยากจะรอให้พร้อมกันทั้งสองฝ่ายเสียก่อน แล้วการทำแบบนี้ มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปกับพวกโรคจิตเลยนะครับ” คิเมะพูดช้าๆ ซบหน้าอยู่กับแผ่นหลังของทาคิงาว่า ชายหนุ่มพลิกตัวกลับมากอดคิเมะแน่น<br />“ขอโทษนะ จะไม่ทำแล้วล่ะ” ทาคิงาว่าซุกหน้าลงกับเรือยผมนุ่มของคิเมะ คิเมะกอดเขากลับ พลางลูบหลังเบาๆ<br />“งั้นนอนนะครับ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก แล้วที่ผมพูดเมื่อกี้ก็อย่าไปใส่ใจละกัน” คิเมะหลับตาพูดเบาๆ<br />“เมื่อกี้?” ชายหนุ่มทวนคำ<br />“ก็ที่ว่าไม่ต้องมาให้เห็นไงครับ ต่อไปทั้งผมและคุณเองก็คงยุ่งมาก เพราะฉะนั้นถ้าว่างเมื่อไหร่ก็อยากเห็นหน้านะครับ” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ แล้วจูบที่หน้าผากคิเมะ<br />“เห็นมั๊ยล่ะ เป็นเหมือนกันเลย” เขาหัวเราะแบบเด็กๆ<br />“ครับๆ รู้แล้วๆ งั้นนอนได้แล้วครับ ฝันดีนะครับ บุโจ” คิเมะกระชับอ้อมแขนของตนให้แน่นยิ่งขึ้น ซุกหน้าลงกับอกหนาอีกครั้ง<br />“ฝันดีคิเมะ”<br /><br />และแล้วเรื่องราวก็จบลงอย่างมีความสุข คิเมะหลับอย่างสบายใจในอ้อมกอดของคนรักที่ทั้งอบอุ่นและมั่นคง แล้วทาคิงาว่าเองก็ได้นอนกอดคนรักอย่างมีความสุข เขาไม่มีทางปล่อยให้คนสำคัญขงเขาต้องหลุดมือไปแน่<br /><br />แล้วคุณๆละครับ ตอนนี้ คนสำคัญของคุณอยู่ที่ไหน? อย่าลืมดูแลให้ดีกันนะครับ ความอบอุ่นและความห่วงใยจำเป็นต่อความรักนะครับ...^^<br /><br /><br />** ช่วง RJM จะมีช่วงฟรีที่ให้นักแสดงเลือกเสื้อผ้าเองได้ตามสบายนะครับ แล้วก็จะมีคนเสนอให้คิเมะใส่ กี่เพ้า ไม่ก็ชุดพยาบาล แฟนๆ (คนนี้) ก็เลยอยากให้ คิเมะใส่กี่เพ้าครับ น่าจะเข้า^^<br /><br />จบแล้วครับ ดูเน่าๆไปหน่อยอ่ะป่าว ช่วงนี้ รู้สึกว่ารักษาคาร์แรคเตอร์ของทั้งสองคนไว้ไม่ได้เลย ยังไงก็ขอคอมเม้นท์หน่อยนะรับว่า คาร์แรคเตอร์ตรงไหนที่เปลี่ยนไปหรือไม่ใกล้เคียงกับตัวจริง รักษาคาร์แรคเตอร์ไม่อยู่ เป็นคนเขียนที่แย่มากเลยเน้อออ ขอโทษ ต่อไปอาจจะหมดช่วงเขียนฟิคมิวแล้วก็ได้ เพราะแผ่นใหม่มีแต่หดหู่ แต่เอาเหอะ รอเราสดใสขึ้นมาก่อนนะ!! แล้วถ้าคิดออกจะเขียนแน่นอน การเขียนฟิคมิวทำให้เรามีความสุข ลัลหลาา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-111298068444432633?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1111652841718891682005-03-24T15:26:00.000-08:002005-03-24T00:27:21.726-08:00กริ๊งงงง~~~ เสียงออดหน้าบ้านของใครคนหนึ่งดังขึ้น โดยที่เจ้าตัวยังคงนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียง ทำให้เขาต้องตะกายจากเตียงเพื่อออกมาเปิดประตูให้ผู้มาเยือน เป็นอย่างที่เขาคิด<br />“อรุณสวัสด์ครับ”<br />“คิเมะ ทำไมไม่เปิดประตูเองล่ะ ชั้นเคยให้กุญแจไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” ร่างสูงที่ยังงัวเงีย หยีตาเพราะแสงที่มาจากด้านนอก ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ตื่นดีนัก<br />“ผมลืมหยิบมาน่ะครับ” ร่างเล็กที่ถือถุงเต็มสองมือยิ้มแล้วเริ่มหัวเราะ เมื่อได้เห็นสภาพของคนตรงหน้าเต็มที่ เสื้อผ้ายับๆ หัวฟูๆและก็หน้าตาที่ยังไม่ตื่นนอน<br />“จะเข้ามามั๊ยเนี๊ย”<br />“เข้าสิครับ”<br />ทาคิงาว่าหลีกให้อีกฝ่ายเข้ามาแล้วจึงปิดประตูลง คิเมะเดินเข้าไปวางของในครัวก่อนจะเดินออกมาพบร่างสูงล้มตัวลงนอนอยู่ที่โซฟาซะแล้ว<br />“บุโจไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนสิครับ เดี๋ยวผมจะเตรียมกาแฟไว้ให้ ” คิเมะเริ่มการฉุดร่างสูงให้ลุกจากโซฟา แล้วดันหลังให้เข้าห้องน้ำไป<br /> จากนั้นก็เดินเข้าไปจัดการกับของที่ซื้อมาในครัว<br /><br />สักพักชายหนุ่มร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยหน้าตาสดใส ต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากะเหว เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน เขาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาตัวเดิมอีกครั้ง<br />“กาแฟครับ บุโจ” เสียงหวานๆของร่างเล็กดังขึ้นพร้อมกับถ้วยกาแฟที่ถูกยื่นเข้ามา ทาคิงาว่ารับมาดื่ม พร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน<br />คิเมะนั่งลงที่ข้างร่างสูงจิบกาแฟที่แก้วของตนไปพลาง ฮัมเพลงไปพลาง<br />“อ๊ะ...” เขาทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก ก่อนจะวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะรับแขก แล้วขึ้นไปนั่งคุกเข่าหันหน้าเข้าหาทาคิงาว่าบนโซฟา ทาคิงาว่ามองดูท่าทีของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามาหาเขา เขาก็หันหน้าเข้าหาคิเมะ เผื่อว่ามีอะไรจะคุย<br />คิเมะยิ้มร่า ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มบุโจทั้งสองข้าง<br />“สุขสันต์วันเกิดครับ บุโจ” ได้ยินดังนั้นทาคิงาว่าก็ยิ้มออกมา พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มอีกฝ่ายเป็นการตอบแทน<br />“ขอบใจนะ”<br /><br />ทั้งคู่นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่พักหนึ่ง ทาคิงาว่ากำลังเล่าถึงเรื่องเมื่อคืนที่ถูกผู้จัดการและช่างแต่งหน้าพาไปฉลองยันเช้าเพิ่งได้นอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น<br />“จริงสิ แล้ววันนี้คิเมะไม่มีงานเหรอ” เขาหันไปถามร่างเล็กที่นั่งกอดหมอนอยู่<br />“มีสิครับ ก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้ยุ่งจะตาย แต่เพิ่งจะเสร็จจากทัวร์ได้ 2 วันเอง ก็เลยแอบพักซักหน่อย คงไม่มีใครว่าหรอก เดี๋ยวผมก็ต้องเตรียมคอนเสิร์ต K’Arkอีก” คิเมะตอบพร้อมกับเริ่มหยิบหมอนที่กอดอยู่มาต่อย “ไม่ได้เจอบุโจตั้งนาน ไม่คิดถึงผมบ้างเหรอครับ” คิเมะดูซึมลงไปถนัดตา<br />ทาคิงาว่ายื่นมือเข้าไปสัมผัสที่แก้วเบาๆ ใช้ปลายนิ้วไล้เหมือนกับเป็นการปลอบประโลม “ไม่รู้เหรอว่าชั้นคิดถึงคิเมะขนาดไหน”<br />คิเมะลุกขึ้นมาแล้วขยับตัวเข้าหาชายหนุ่ม “ขนาดไหนละครับ ถ้าไม่บอกผมเองก็ไม่รู้หรอก ก็ผมไม่ค่อยฉลาดนี่นา...”<br />ร่างสูงใช้ปลายนิ้วเฉยข้างของร่างเล็กที่ตอนนี้แทบจะนั่งอยู่บนตักเขาขึ้น “งั้นจะบอกให้ฟังนะ” ก่อนจะสัมผัสริมฝีปากกับอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล จังหวะการรุกเร้าเริ่มขึ้นอย่างเอื่อยๆ จากนั้นก็เริ่มเร็วและรุนแรงมากขึ้น ปลายลิ้นที่ถูกสอดเข้าไปเพื่อควานหาความหวานที่ซ่อนอยู่ เคลื่อไหวอย่างรวดเร็ว<br />“อ.. อือ...ออ..” คิเมะตอบรับจูบเป็นอย่างดี มือที่ตอนแรก เพียงแค่แตะไว้เบาๆที่แขนกำยำของร่างสูง ตอนนี้กลับต้องเกาะเอาไว้แน่น เพราะไม่งั้นเขาคงจะไม่มีแรงทรงตัวที่จะนั่งอยู่ในท่านี้แน่นอน<br />ทาคิงาว่าเองก็รู้ เรี่ยวแรงของคิเมะคงจะหายไปหมดแล้วจึงต้องเกาะเขาไว้แน่น ชายหนุ่มใช้มือของหนุ่มโอบที่เอวของร่างเล็กไว้ แล้วค่อยโน้มตัวลงเพื่อให้คิเมะนอนลงกับโซฟา<br />แต่ทันใดนั้นเองเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น เป็นเหตุให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก ความร้อนเรงเมื่อครู่ถูกคูลดาวน์ลงทันทีด้วยความตกใจ<br />คิเมะหน้าแดง พยายามจัดการกับสภาพตัวเองให้เข้าที่ ส่วนทาคิงาว่า เสยผมอย่างเสียอารมณ์ แต่ก็หันมายิ้มให้กับร่างเล็กที่อยู่ข้างๆ จุมเบาๆที่หน้าผากทีนึงก่อนจะลุกไปเปิดประตู<br /><br />ทันทีที่เปิดประตูออก ร่างสูงรู้สึกได้ถึงความแตกต่างระหว่าง นรกกับสวรรค์เลยทีเดียว ผู้มาใหม่คือ เพื่อนร่วมงานแสดงเทนนิมิวของเขานะเอง แถมยังยกขโยงกันมาเพียบอีกตะหาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักเพื่อนร่วมงานพวกนี้ แต่ลองคิดดูสิ เมื้อกี้นี้เขากำลังสวีทจี๋จ๋าอยู่กับคิเมะ แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะด้วยเจ้าพวกบ้าพวกนี้ แล้วมันสมควรจะเป็นความต่างของนรกกับสวรรค์มั๊ยละ<br />“สุขสันต์วันเกิดคร้าบบบ บุโจ” ทุกคนประสานเสียงพร้อมกัน ทาคิงาว่าทำหน้าเหนื่อยหน่อย<br />“ขอบใจๆ ว่าแต่มาทำอะไรกันเพียบเลย”<br />“ปาร์ตี้ไง ปาร์ตี้” ชายหนุ่มผู้ที่มีอาวุโสที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะร่าเริง ตอนนั้นเองที่ยานะโคร้องขึ้น<br />“อ๊ะ คิเมะนี่...” เขาร้องพลางชี้นิวไปที่ด้านหลังของร่างสูง<br />“เอ๊ะ?” ทุกคนร้องแล้วหันไปทางเดียวกัน คิเมะโผล่หน้าออกมาดูแขกของชายหนุ่มแล้วก็ต้องตกใจเมื่อแขกดังกล่าว ตะโกนเรียกชื่อเขา<br />ยิ่งเห็นดังนั้นแล้ว ผู้มาเยือนจึงหมดความเกรงใจในทันที เดินเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจท่าทีของเจ้าของสถานที่<br />“คิเมะทำยังงี้ได้ไง ไม่บอกกันเลย” นากายัน ชายหนุ่มที่ดูร่าเริงแบบไร้เดียงสาที่สุดในกลุ่มเข้าไปคุยหยอกล้อกับคิเมะ<br /><br />และแล้วปาร์ตี้แสนวุ่นวายของเกิดขึ้นที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง<br />“แล้วอาเบะละ?” ทาคิงาว่าหันไปหาสึจจิ เมื่อไม่เห็นเจ้าตัว<br />“วันนี้มีงานน่ะ โซตะเองก็เหมือนกัน แต่เค้าก็ฝากของขวัญมาให้บุโจด้วยนะ” ว่าแล้วสึจจิก็ล้วงๆลงในถุงแล้วหยิบขวดๆหนึ่งขึ้นมายื่นให้<br />“อ่ะ จากโซตะ” ขวดที่มีน้ำสีเขียวม่นๆเกือบดำหน้าตาไม่น่าไว้วางใจแบบสุดๆถูกยื่นมา แต่ดูเหมือนว่าทาคิงาว่าจะไม่กล้ารับมันซะเท่าไหร่ เขาลัเลว่าจะรับดีหรือไม่ก่อนจะยื่นมือไปรับ แล้วรีบเอาไปวางไว้ไกลๆ<br />“โคทาโร่ ไม่เป็นอะไรแน่นะ” โคนิตัน หนุ่มหล่ออีกคนที่ร่วมงานในการแสดงครั้งที่ผ่านมา ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ทีมเดียวกัน แต่เขาก็ยังสนิทกับพวกนี้ได้ เขาหันไปถามยานะโคที่นอนอยู่บนโซฟา<br />“หืมม... ยานางิเป็นอะไรเหรอ” คิเมะที่นั่งกินขนมอยู่หันมาถาม<br />ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ตอบ โคนิตันก็หันมาตอบแทน “มีไข้น่ะ แล้วดูเหมือนจะแพ้เกสรดอกไม้ด้วย” คิเมะพยักหน้ารับหงึกๆ<br />“นี่... มาเล่นเกมส์กันเถอะ” นากายันเสนอความคิดขึ้น “แล้วก็นี่... ใครแพ้ต้องกินไอ้นี่...” พูดแล้วก็วิ่งไปหยิบขวดของฝากจากโซตะที่ทาคิงาว่าวางไว้ ดูเหมือนทุกคนจะขยาดๆเพราะเคยลิ้มรสชาติมาแล้วเมื่อตอนซ้อมการแสดงคราวก่อน ยกเว้นแต่โคนิตันที่ยังไม่รู้รสชาติของมัน<br /><br />ทุกคนตกลงกันที่จะเล่นเกมส์ โดยไม่ฟังคำคัดค้นของเจ้าของบ้านแต่อย่างใด<br />“เอาน่า ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันเกิดบุโจทั้งที เราก็มาสนกกันให้เต็มที่ดีกว่าไม่ใช่เหรอครับ” คิเมะหันไปบอกบุโจที่นั่งทำหน้าซึมอยู่คนเดียว<br />จากนั้นเกมส์ที่มีการลงโทษแสนจะหฤโหดก็เริ่มขึ้น<br />รอบแรก<br />“อ๊า... เอย์จิซังแพ้แล้วๆ” นากายันกะยานะโคป่าวร้องอย่างสนุกสนาน โดยที่ผู้แพ้หน้าซีดเล็กน้อย เขากลั้นใจกระดกแก้วที่มีน้ำสีประหลาดลงไปจนหมด<br />“อุ่กกก...” ตามด้วยเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ที่วางไว้ข้างๆอย่างรวดเร็ว<br />“หวา... เกือบตายแนะ เจ้าน้ำนี่ของโซตะดูเหมือนจะเลเวลอัพขึ้นทุกวันแล้วนะ ต่อไปต้องยิ่งกว่าน้ำของอินูอิแน่เลย” โมริยาม่าเอย์จิ พูดติดตลก<br />ทุกคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน<br /><br />รอบสอง<br />“ฮ่า ฮ่า ยานางิแพ้แล้วๆ” คราวนี้เป็นคราวของโมริยาม่าที่หันมาล้อเลียนยานะโคบ้าง ยานะโคแลบลิ้นใส่อีกฝ่าย มองแก้วที่ตนถืออยู่ ก่อนจะกลืนน้ำลาย แต่ยังไม่ทันที่จะดื้ม แก้วในมือก็ถูกดึงไปก่อน<br />“ชั้นดื้มแทนเองละกัน ยานางิไม่สบายอยู่นี่...” โคนิตันนั้นเอง เขายกแก้วในมือขึ้นดื้มรวดเดียวหมด<br />“อ๊า ขี้โกงนี่นา... ทีชั้นยังไม่มีใครมาดื่มแทนเลย” โมริยาม่าบ่นอุบ ส่วนคนอื่นๆเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ<br />“ก็เอย์จิซังไม่เป็นที่รักของคนอื่นนะสิครับ” คิเมะหัวมาแควะเข้าให้<br />“อ..อุ...” หลังจากที่โคนิตันดื่มลงไปหมดแก้ว เขาก็ทำหน้าแหยๆ แล้วหันไปหายานะโค<br />“น้ำอะไรเนี๊ยย แก้วต่อไปกินเองแล้วนะ” ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน<br /><br />และแล้วเกมส์มหาโหดก็ยังดำเนินต่อไปจนกระทั่งน้ำสีประหลาดนั้นหมดไป โดยคนที่ถูกลงโทษมากที่สุดเป็นโมริยาม่าเอย์จิ รองลงมากลับเป็นเจ้าของวันเกิดผู้เคราะฟ์ร้าย นาโอยันและยานะโคไม่โดนเลย สึจจิโดนไป 3 รอบ คิเมะกันากายันโดนไปคนละรอบ โคนิตันโดนไป 2 รอบรวมของยานะโคด้วย<br /><br />หลังจากเกมส์นั้นจบลง ทุกคนก็เริ่มการฉลองด้วยเค้กก้อนโตที่สึจจิกับนากายันหุ้นกันซื้อมาจบลงด้วยแอลกอฮอล์<br />โคนิตันเองดื่มไปแค่นิดหน่อย แต่พอเห็นว่ายานะโคหลับอยู่จึงขอยืมเตียงนอนของทาคิงาว่าแล้วอุ้มพาไปนอนแล้วก็หายไปทั้งคู่ ส่วนนากายัน นาโอยัน สึจจิ โมริยาม่า ดื่มกันแบบไม่เมาไม่เลิกจนฟลุบหลับไป นากายันที่วิ่งจะไปตามโคนิตันเห็นว่าทั้งโคนิตันและยานะโนั้นกำลังนอนหลับสนิทอยู่จึงไม่ปลุกแล้งล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วย<br />ทาคิงาว่า ดื่มพอมึนๆ แล้วเดินออกไปตากลมที่ระเบียง คิเมะถือแก้วน้ำออกมาให้<br />“ดื่มนี่สิครับ” ทาคิงาว่ารับแก้วมา หันไปหาคิเมะ<br />“ไม่ค่อยเห็นคิเมะดื่มเลยนิ”<br />“ก็พรุ่งนี้ผมก็ยังต้องไปทำงานนี่ครับ เลยดื่มนิดเดียวพอ เดี๋ยวจะตื่นไม่ไหว”<br />ทาคิงาว่าพยักหน้าก่อนจะยิ้มแล้วเดินเข้ากลับเข้าไปในบ้าน เขาไปนั่งอยู่ในห้องครัวโดยที่มีคิเมะตามมาด้วย คิเมะลุกขึ้นไปหยิบของออกมาจากตู้เย็นๆ เป็นเค้กก่อนเล็กที่คิเมะซื้อมาเพื่อฉลองกับร่างสูงสองคน<br />“สนใจกินเค้กมั๊ยครับ เมื่อกี้ผมกินไปแค่นิดเดียวเอง เค้กร้านนี้อร่อยนะครับ ไม่หวานเกินไปด้วย” เขาวางเค้กก้อนนั้นลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยิบขวดไวน์ในตู้เย็นออกมาแล้วเดินไปหยิบแก้วไวน์มาสองใบ<br />“สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งครับ บุโจ นี่เป็นของขวัญ ไวน์ตามปีเกิด แล้วก็...” เขายื่นกล่องขนาดเล็กที่ถูกห่ออย่างปราณีตด้วยกระดาษห่อสีน้ำตาลเข้มและริบบิ้นสีทองใส<br />“แกะได้มั๊ย” ร่างสูงหันไปถามคิเมะ<br />“ตามสบายครับ...” คิเมะยิ้ม<br />ของที่อยู่ในกล่อง คือนาฬิกาข้อมือที่ดูมีสไตน์แล้วก็เหมาะกับเขามากด้วยทีเดียว “ขอบใจนะคิเมะ” เขายิ้มอย่างดีใจ คิเมะเองก็ยิ้มแล้วหยิบเจ้านาฬิกาที่อยู่ในกล่องขึ้นมาใส่ให้อีกฝ่าย<br />“จากนี้ไป ผมจะให้เวลาทั้งหมดแก่คุณ แล้วเวลาของคุณเองก็เป็นของผมด้วย...นะครับ” คิเมะพูดเสียงนุ่ม แล้วทำหน้าเหมือนจะให้อีกฝ่ายตอบว่าคำพูดของเขา ผิดหรือถูก<br />ทาคิงาว่าโอบเอวคิเมะเข้ามากอด<br />“เวลาของชั้นเป็นของนาย เวลาของคิเมะเองก็เป็นของชั้นเหมือนกัน” คิเมะก้มลงจูบร่างสูงเบาๆ<br />“ขอบคุณที่เกิดมาบนโลกนี้ครับ ผมรักคุณครับ” ทาคิงาว่าตอบด้วยรอยจูบที่แสนอ่อนโยนอีกครั้ง<br /><br />และแล้วปาร์ตี้วันเกิดของทาคิงาว่า เอย์จิก็จบลงด้วยความรักและอบอุ่น...<br />-- ปีหน้า เรามาฉลองวันเกิดกันอีกนะ --<br />จบ<br /><br /><br /><br />** Note **<br />Yanakou -- Yanagi Koutaroh คนเล่นเรียวมะใน มิว1 ที่รักเราเองคร้าบบ<br />Kime -- Kimeru ฟูจิในทุกมิว ยกเว้นมิว ฟุโด<br />Buchou -- Takigawa Eiji เทสึกะทุกมิวยกเว้น มิวเซย์รุ<br />Nagayan – Nagayama Takeshi ฟูจิ มิวฟุโด คิคุมารุ มิวเซย์รุกะดรีมไลฟ์<br />Konitan – Konishi Hiroki อิบุ ชินจิ แห่งฟุโดมิเนะคร้าบบ<br />Tsuchi - Tuti – โออิชิ ทุกมิวครับ<br />Naoyan – Naoya Gomoto ไคโดทุกมิว<br />Sota – Aoyama Sota อินุอิ ทุกมิว<br />Moriyama Eiji – โมโมะ ทุกมิว<br />Abe Yoshitsugu – ทากะซังทุกมิว ยกเว้น มิวเซย์รุ<br /><br />ชื่อเล่นทุกชื่อไม่ได้แต่งเองนะคร้าบบ แต่ส่วนมากเค้าจะเรียกกันอย่างนี้ (เจ้าตัวเรียกกันเอง ไม่ก็แฟนๆเรียกครับ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-111165284171889168?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1110377275074779352005-03-09T21:07:00.000-08:002005-03-09T06:07:55.223-08:00Yanagi Koutaroh เด็กหนุ่มวัย 19 ปีที่แสนจะสดใสร่าเริง แล้ววันนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาอย่างสดใส ถึงแม้จะยังง่วงนอนอยู่ก็ตาม ก็แน่ละสิ เมื่อคืนเขาเล่นเกมส์ถึงตี 3<br /><br />เช้าวันนี้อากาศสดใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งเหมาะสำหรับการเดินเล่นมากทีเดียว YanaKou เปิดหน้าต่างออกไปรับอากาศยามเช้าใบหน้านวลเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างสดใส เช้านี้เขาก็มีพลังงานเปี่ยม<br /><br />เขาเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงมาชั้นล่าง แต่ก็ไม่พบวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆในบ้าน จึงคว้าแจ๊กเก็ตตัวโปรดที่พาดอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไร วันนี้เขามีนัดกับรุ่นพี่เพื่อนร่วมงานการแสดงครั้งล่าสุดที่ผ่านมา ทุกคนตกลงกันว่าจะไปจัดปาร์ตี้เนื้อย่างกันที่บ้านของนายแบบหนุ่มใหญ่ที่เป็นถึงบุโจของทีม<br /><br />YanaKou คิดจะออกไปเดินดูของก่อน เขาจึงออกมาก่อนเวลานัด แต่เขาก็ต้องแปลกใจ ช่วงนี้จะเป็นช่วงที่แม่บ้านออกมาชุมนุมกันพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆ แล้วเด็กๆก็จะออกมาวิ่งเล่นกัน แต่วันนี้กลับไม่มีใครเลยสักคน เขาส่ายศรีษะอย่างใช้ความคิด – หรือว่ามนุษย์ต่างดาวลักพาตัวคนอื่นไปหมดแล้ว? จะว่าไปเมื่อตอนออกมาเขาก็ไม่เจอคุณแม่ซะด้วยสิ – แต่เขาก็ยังเดินต่อไปพยายามไม่คิดอะไรมาก พอออกมาตรงช่วงที่เป็นถนนผู้คนก็กลับมาชุกชุมดังเช่นปกติ<br /><br />YanaKou ขยับหมวกพร้อมแว่นให้มิดชิดยิ่งขึ้น แต่เมื่อออกเดินไปก็ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นจุดสนใจยิ่งกว่าเดิม YanaKou ไม่เข้าใจ<br />– หรือว่าเราไปทำอะไรลงหน้าหนึ่งเอาไว้น้า ทุกคนถึงมองกันขนาดนี้ –<br />แต่เขาก็ไม่ทำอะไรนอกจากเดินไปเรื่อยๆ บนรถไฟเขายืนเกาะอยู่ที่หน้าประตู หันหน้าออกไปที่ประตู แต่ก็ยังไม่วายรู้สึกถึงสายตาของคนที่มองเขาแล้วเริ่มกระซิบกระซาบกัน<br />– เกิดอารายขึ้นเนี๊ยยยย ชั้นไม่ได้ไปฆ่าใครนะ แค่เล่นกมส์ถึงตี 3 เอง –<br />เมื่อรถไฟจอดสนิทเขาก็รีบจ้ำอ้าวออกมาจากสถานีทีเดียว เขาวิ่งขึ้นบรรไดสถานีรถไฟอย่างรวดเร็ว ภาวนาอยู่ในใจว่าอย่าให้มีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้นกับตนอีกเลย แต่แล้ว... จ้าหน้าที่สถานีก็วิ่งตามเขามา YanaKouตัดสินใจวิ่งสุดชีวิต<br />– วันนี้ผมจ่ายค่ารถไฟแล้วน้า... – (แล้ววิ่งทำไม -_-“) YanaKouพ้นภัย<br /><br />เขาตัดสินใจเดินดูเสื้อผ้า รองเท้าและขนมตามร้านไปเรื่อยๆ แต่ก็เป็นเหมือนเดิม คือไม่ว่าจะไปที่ไหนๆ ใครๆเมื่อเห็นเขาก็ต่างกระซิบกระซาบกันแล้วหัวเราะ พนักงานที่ร้านเสื้อผ้าก็ยังเป็นแบบนั้น<br />-- อาร๊ายยยย เกิดอารายขึ้น หรือว่านี่คอรายการดาราจำเป็น แต่เดียวก่อนสิ ชั้นไม่ใช่ดาราสักหน่อย หรือว่าทุกคนจะรู้แล้วว่าผมคือ Yanagi Koutaroh แต่ก็แล้วจะหัวเราะทำไมเล่า – YanaKou ยังคงเดินต่อไปด้วยความสับสน<br />แต่แล้วอยู่ๆก็มีคนมาสะกิดเขา<br />YanaKouหูหางตั้ง – เฮ้อออ ที่แท้ก็Yuyan Hidemasa กะ Ohtake นั้นเอง –<br />Hidemasa ยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะหันไปสะกิด Yuyan แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง Yuyan หัวเราะพรืด Ohtake ก็ทำแบบเดียวกัน พอถามว่าอะไรก็ไม่มีคนยอมบอก<br />–หรือพวกนี้จะรู้อะไรที่ชั้นไม่รู้ –<br />จากนั้นเขาก็แยกกับพวก Yuyan โดยที่ Yuyan บอกว่าจะตามไปที่บ้านบุโจทีหลัง ก่อนจะจากกัน Yuyan ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพูดทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่เขาไม่เข้าใจ “นายออกจากบ้านมาทั้งแบบนี้เหรอ”<br />-- อาร๊ายยละนั้น พูดถึงอาราย—YanaKouก้มลงสำรวจตัวเอง ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ<br />-- หรือว่า Yuyan ล้อเราเล่นเฉยๆ หรือ Yuyan มาดักรอเขาเพื่อแกล้ง แต่ใครเค้าจะอุตส่าห์มารอเราเพื่อแกล้งกัน โอ๊ยยย ดูหมือนวันนี้ เขาจะฟุ้งซ่านมากไปแล้ว เล่นเกมส์เยอะไปหรอไงนะ –<br />เขาออกเดินต่อไปอย่างปลงชีวิต บ่ายแก่ๆ เขาก็เดินมาจนถึงบ้านบุโจหลังจากที่คิดฟุ้งซ่านไปหลายตลบ เร็วกว่าเวลาที่นัดไว้นิดหน่อย แต่ก็คงจะไม่เป็นอะไร เขาเดินไปที่ประตูบ้าน หมายจะกดกริ่งแต่ก็ต้องชะงักมือไว้ก่อนเมื่อได้ยินเยงรอดออกมาจากหน้าต่างข้างประตู <br />“อ๊ะ อย่าทำอย่างนั้นสิ คิเมะ เบาๆหน่อย มันเจ็บนะ”<br />“ผมก็เบาแล้วครับ อยากน่ารักเองนี่นา ขอผมจูบหน่อยเป็นไร”<br />“อย่านะคิเมะ!นายชอบจับมันแรงๆเรื่อยเลย เบาๆหน่อยสิ!”<br />YanaKou กลายเป็นน้ำแข็ง – เกิดอาร๊ายยยขึ้น ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆหรอเนี๊ยยย ทำอาร๊ายยยกันอยู่ –<br />เขายืนเหงื่อตก ภายในจิตใจกำลังสับสนว่าสมควรจะกดกริ่งดีหรือไม่ แต่บทสนทนาที่ทำให้เขาคิดมาก็ยังคงดำเนินต่อไป<br />“อย่าหนีสิ...”<br />“คิเมะก็อย่าทำท่าจะกินเลือดกินเนื้อมันขนาดนั้นสิ มันฝ่อหมด”<br />-- !!!!! –<br /> “เปล่าซักหน่อย ผมแค่จะให้ความรักมันเองนะ”<br />“ความรักของคิเมะนี่ต้งจูบด้วยเหรอ แค่จับก็พอมั๊ง”<br />“การสัมผัสและการจูบเป็นการแสดงความรักที่ง่ายที่สุดนะครับ อีกอย่าง ผมเองก็อยากจูบด้วย น่ารักขนาดนี้”<br />“จูบตรงก้นเนี๊ยนะ!!”<br />“ไม่เห็นจะเปนอะไรเลย ก็น่ารัขนาดนี้ จูบได้ทั้งตัวแหละครับ”<br />YanaKou ยืนตัวแข็ง เหงื่อแตกพลั่ก – พระเจ้าบอกผมที ว่ามันเกิดอะไรขึ้น – แต่แล้วเขาก็ต้องาะดุ้งสุดตัวเมื่อพวก Nagayan และคนอื่นๆมาถึง<br />“อ้าว โคทาโร่ ทำไมไม่เข้าไปล่ะ” YanaKou พูดไม่ออก หาข้อแก้ตัวไม่ทัน ได้แต่ยืนอ้ำๆอึ้งๆอยู่ Nagayan จึงถือโอกาสเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ภาพที่เห็น!!!<br /><br />คิเมะกำลังปล้ำกับเจ้ากระต่ายตัวโปรดของบุโจอยู่อย่างเมามัน<br /><br />YanaKou เหงื่อแตกพลั่กอีกครั้งมื่อ Nagayan เล่าให้คิเมะฟังว่าเขายืนอยู่หน้าประตูไม่ยอมเข้ามา เขาแทบจาข้อแก้ตัวไม่ทันทีเดียว YanaKou ถอนหายใจเฮือกใหญ่ -- อ๊ากกกก เมื่อกี้ตรูจิ้นอารายไปเนี๊ยยยย –<br /><br />หลังจากที่เตรียมของสำหรับปาร์ตี้เนื้อย่างกันเสร็จ Yuyan ก็มาพอดี เขาเริ่มนั่งล้อมวงกันเพื่อหม่ำเนื้อย่างของโปรดของหลายๆคน Yuyanที่นั่งอยู่ข้างๆ Tuti หันไปกระซิบอะไรบางอย่าง Tuti ทำนิ่งไปพักนึง ก่อนจะหันไปกระซิบต่อที่ Nagayan แล้วหัวเราะกันยกใหญ่ Nagayan ต่อไปที่ Sota ตามด้วย Naoyan MoriEiji Abe และ บุโจ บุโจที่นั่งอยู่ข้างๆ YanaKou เขาหันไปมองหน้าบุโจ ส่วนอีกฝ่ายเอนหลังไปดูอะไรบางอย่างที่ข้างหลังเขา ก่อนจะหัวเราะแล้วยกมือชูนิ้วโป้งให้ทุกคน ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน ส่วนคิเมะที่นั่งอยู่อีกข้างหนึ่งของ YanaKou เป็นคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องและไม่ได้ร่วมหัวเราะไปกับคนอื่นก็ทำตามแบบบุโจ YanaKouล่อกแล่ก คิเมะหัวเราะน้อยๆ แต่ก็ใช้มือหยิบอะไรบางอย่างออกจากลางหลังของเขา<br />-- พระเจ้า post-it!!! – คิเมะหันไปต่อว่าคนอื่นๆแทน YanaKou post-it ที่แปะไว้กลางหลังเขียนเอาไว้ว่า คืนนี้แม่กลับดึก จะกลับหรือไม่กลับโทรบอกด้วย” YanaKou สุดอาย!! – แม๊~~~~~ --<br />ที่แท้ทุกคนที่มองเขาในเมืองก็คงจะเป็นเพราะไอ้นี่นี่เอง รวมถึงนายสถานีคนนั้นคงอยากจะบอกเขาเรื่องไอ้นี่ด้วย<br />YanaKou หันไปขอบคุณคิเมะที่ดึงออกให้ แต่ตอนนั้นเองที่เขาเห็นอะไรบางอย่างที่คอและอกของคิเมะ รย้ำสีแดง -- ค... คิส... มาร์ค!! -- YanaKouหน้าแดงเขาพยายามที่จะไม่สนใจแล้วหันมาใส่ใจกับกะทะเนื้อย่างตรงหน้า –คิเมะ... กับใคร? ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าคิเมะมีแฟน – แล้วเขาก็ได้ยินบทสนทนาที่กำลังเมามันจากในวง เมื่อคืนคิเมะค้าบ้านบุโจ<br />“เมื่อคืนบุโจเมามากเลยนะครับ ทำเอาผมเกือบแย่แน่ะ”<br />-- เมามาก!! เมื่อคืน!! คิสมาร์คนั้น อ๊ากกกก -- YanaKou สติแตก เขาหันไปหาบุโจ สิ่งที่ได้มาคือรอยแบบเดียวกันที่คอของบุโจ YanaKouฟุ้งซ่านอีกรอบ<br />-- อ๊ากกก เกิดอะไรขึ้นเนี๊ยยยย บุโจ คิเม๊ะ... –<br />จากนั้น YanaKou แทบจะไม่เป็นอันกิน มัวแต่กังวลอยู่ว่าถ้าคนอื่นถามขึ้นาแล้วจะเกิดอะไรขึ้นรอยมนไม่ใช่ไม่เด่นเลย และแล้ววามคิดของเขาก็เป็นจริง เมื่อ Nagayan ถามขึ้นมาว่ารอยนั้นได้มายังไง<br />-- Nagayan นายน่าจะรู้นะว่าไม่ควรจะถาม โอ๊ยยย แล้วทั้งสองคนจะตอบยังไงเนี๊ย – YanaKou กลุ้มใจ<br />“ก็เพราะบุโจนี๊ยแหละ” คิเมะพูดพร้อมทำท่างอนๆ<br />-- บุโจ วันหลังจะทำอะไรก็อย่าให้มันประเจิดประเจอนักสิคร้าบบบ – แต่แล่วความคิดของ YanaKou ก็มีอันแป๊กไป เมื่อได้ยินคิเมะเล่าถึงเหตุการณ์ทั้งหมด<br />“มื่อคืนบุโจเมามาก แถมพอเมาแล้วบุโจกดันเหวี่ยงกุญแจเล่นจนมันกรเด็นไปไหนไม่รู้ ผมเลยต้องหาอยู่ตั้งค่อนคืน มืดก็มืด ยุงก็เยอะ บุโจก็เอาแต่หลับ ก็เลยเป็นแบบนี้แหละ” ว่าพลางคิเมะก็หันไปค้อนนที่ถูกกล่าวถึงที่ทำท่าหัวเราะแฮะๆ<br />-- ยุง? ค่อนคืน? เมาหลับ!? – YanaKou เอ๋อ<br /> เขาคิดอะไรฟุ้งซ่านของเขาเนี๊ยยยย คิเมะหันมาถามเขาที่ดูอาการไม่ค่อยปกติว่าเป็นอะไรมั๊ย YanaKou ส่ายหน้า<br /><br />หลังจากที่สังสรรค์กันจนดึกดื่น ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ รวมทั้ง YanaKou เขาคิดว่า ควรจะรีบกลับบ้านไปนอนให้เต็มตาจะดีกว่า วันนี้ที่ฟุ้งซ่านขนาดนี้อาจจะเป็นเพราะนอนไม่พอก็เป็นได้<br />ทันทีที่กลับถึงบ้านเขาล้มตัวลงบนเตียง ทบทวนเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดข้นภายในวันนี้<br />-- ช่างฟุ้งซ่านจริงๆ ชั้นนี่ – แล้วก็หลับไปด้วยความเหนื่อย<br />และแล้วก็จบวันวันหนึ่งที่เต็มไปด้วยเรื่องประหลาดและความคิดฟุ้งซ่านของ YanaKou!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-111037727507477935?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1109604274999395192005-02-28T22:24:00.000-08:002005-02-28T07:24:35.053-08:00<div align="left"><br />หลังจากการแสดงวันสุดท้ายของ Tennis no ouji sama musical เหล่านักแสดงทุกคนก็ไปฉลองกันตามระเบียบอย่างทุกครั้งที่ทำกัน เว้นแอลกอฮอล์สำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 20 ปี จนเกือบๆจะเที่ยงคืน ก็แยกย้ายกันกลับไปเพราะบางคนก็ยังมีงานในวันรุ่งขึ้นอีกด้วย<br />คิเมรุนักร้องหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลหนึ่งเดียวในการแสดงครั้งนี้ กลับถึงบ้านก็หลังจากเที่ยงคืนเศษๆไปแล้ว เขากดฟังเทปจากเครื่องตอบรับ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ ร่างบางเดินออกมาอีกครั้งพร้อมกับหยดน้ำที่เกาะอยู่พร่างพราวตามผิวกายและเรือนผม ใช้ผ้าขนหนูเช็ดมันออกเบาๆระหว่างที่เดินไปที่ตู้เย็น เขาหยิบขวดน้ำรินใส่แก้วก่อนจะยกขึ้นดื่มแล้ววางมันเอาไว้ที่เดิม<br />ชายหนุ่มเดินเข้าห้องนอนไป ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน เวลาเกือบตี 1 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถจะข่มตาหลับลงได้ คงจะเป็นผลมาจากความตื่นตัวของเมื่อตอนบ่ายละมั๊ง คิเมุรเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมากดๆอยู่สักพัก แล้วก็โยนลงเหมือนเดิม<br />เขาส่งเมลล์ไปหาเพื่อนๆร่วมทีมที่แสดงด้วยกันในวันนี้ ข้อความเหมือนเดิมๆ กล่าวขอบคุณและบอกถึงความรู้สึกของเขา แต่มีเมลล์เมลล์หนึ่งที่ต่างไปจากคนอื่นๆ เป็นเมลล์ที่สั้นที่สุดที่เขาส่งในวันนี้<br /><br />To Buchou 1.25 am<br />[เหงาจังครับ...]<br /><br />หลังจากนั้นก็มีเมลล์ตอบจากทุกคนที่บ่งบอกถึงความสนุกแล้วก็คำขอบคุณ และข้อความจากบุโจเจ้าของเมลล์ที่สั้นที่สุดในวันนี้คือ<br /><br />To Kime 1.38 am<br />[จะให้โทรไปมั๊ย?]<br /><br />คิเมรุยิ้มกับโทรศัพท์มือถือแล้วรีบตอบกลับไป<br /><br />To Buchou 1.59 am<br />[ไม่เอาครับ เดี๋ยวจะยิ่งคิดถึง แต่ก็ยังเหงาอยู่นะครับ นอนสั่นบุรุบุรุอยู่คนเดียวในห้อง]<br /><br />To Kime 2.13 am<br />[นอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้มีงานรึเปล่า]<br /><br />To Buchou 2.31 am<br />[ยังนอนไม่หลับครับ ก็เหงานี่นา... พรุ่งนี้ก็ไม่มีงานด้วย]<br /><br />To Kime 2.37 am<br />[ออกไปดื่มกันมั๊ย?]<br /><br />To Buchou 2.44 am<br />[ป่านนี้แล้ว ร้านที่ไหงจะเปิดรอคุณออกไปดื่มครับ]<br /><br />To Kime 2.56 am<br />[ยังเหงาอยู่รึเปล่า?]<br /><br />To Buchou 3.02 am<br />[แน่นอนสิครับ บุโจ... รักนะครับ]<br />….<br /><br />หลังจากนั้นก็ไม่มีเมลล์ตอบมาจากอีกฝ่าย คิเมรุรู้สึกน้อยใจนิดๆ หลับไปแล้วงั้นเหรอ เขาคิดอยู่ในใจ นอนหลับตาอยู่บนเตียงแต่ก็ไม่สามารถหลับได้ลง ตอนนี้นอกจาความร้สึกตื่นตัวแล้ว ยังปนไปด้วยความน้อยใจ เขาพลิกตัวไปมาหลายครั้ง หวังว่าจะผ่านพ้นคืนนี้ไปได้อย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ง่ายเลย แต่ละวินาทีที่ผ่านไปเหมือนจะเน้นให้เขาคิดมากยิ่งขึ้น<br />ประมาณ 3.47 am คิเมรุที่หงุดหงิดกับการนอนไม่หลับของตัวเองก็ลุกไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ ขณะนั้นเอง เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงไขกุญแจ<br />‘โจรเหรอ?’ เขาหยุดยืนมองประตู ค่อยๆขยับตัวไปหลบอยู่หลงกำแพง เพราะหากว่าเป็นโจรจริงๆเขาก็คงไม่มีปัญญาสู้แน่ๆ<br />แต่กลายเป็นว่าคนที่ปรากฏตัวออกมากลับเป็นชายร่างสูงที่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับนี่เอง<br />“บุโจ” เขาเผลอร้องออกมาขณะที่ยังหลบอยู่หลังกำแพง<br />-_-“ “คิเมะ ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ?” ร่างสูงถามพร้อมกับทำหน้าหน่ายใจกับพฤติกรรมแปลกๆของร่างเล็กสุดที่รักของตน<br />“บุโจมาทำอะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มร่างเล็กเดินออกมาหา ส่วนทาคิงาว่าเสยผมพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่<br />“ก็ใครล่ะ ที่บอกว่าเหงา ถ้าไม่เหงาชั้นกลับแล้วนะ” ว่าพลางเขาก็หันหน้าเตรียมเดินออกแต่ก็ทำไม่ได้ คิเมรุกระโจนฉุดทาคิงาว่าไว้จนแทบจะคว่เลยทีเดียว<br />“เดี๋ยวก่อนสิครับ... อุตส่าห์มา....” ทาคิงาว่าหัวเราะเบาๆ แกะมือที่เกาะอยู่ออกแล้วหันมาก้มลงหอมแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ<br />“แล้วคิดว่าชั้นอุตว่าห์ถ่อมาเพื่อกลับไปงั้นเหรอ?”<br />คิเมรุหน้าแดงเข้ากอดร่างสูงไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกหนา ดูเหมือนตอนนี้เขาจะดีใจมากจนน้ำตาไหลเลยทีเดียว ทาคิงาว่ากอดกลับพร้อมกับลูบหัวปลอบเบาๆ<br />“แบบนี้ชั้นดีใจอยู่หรอกนะ แต่... ปิดประตูก่อนจะดีกว่ามั๊ย” ทาคิงาว่าหัวเราะแบบเด็กๆก่อนที่คิเมรุจะเงยหน้าขึ้นมามองเขา ตาแดงนิดๆ<br />“พรุ่งนี้ติเมะไม่มีงานใช่มั๊ย” ร่างสูงถามเขาอย่างอ่อนโยน คิเมรุพยักหน้าเบาๆ ทาคิงาว่าแกะมือเขาออกอย่างเสียดายนิดๆ ก่อนจะเดินไปหยิบของที่วางไว้ข้างประตู กระเป๋าและกรง<br />“คิวจัง” คิเมรุรี่เข้าไปหากระต่ายน้อยสีเทาที่อยู่ในกรง “บุโจเอามาทำไมครับ”<br />ทาคิงาว่าถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง “ก็คิเมบอกอยู่เป็นประจำไง ว่าเดี๋ยวคิวจังจะเหงา ชั้นก็เลยพามันมาด้วย เผื่อคิเมะจังจะได้หายเหงาขึ้นมาบ้าง”<br />“เอ๊ะ หมายความว่าจะให้เลี้ยงไว้ที่นี่เหรอครับ” ว่าพลางหันไปมองสภาพบ้านตัวเอง<br />“เปล่าซะหน่อย แค่เอามาให้เล่นด้วย พรุ่งนี้ชั้นไม่มีงานเหมือนกัน จะได้อยู่กับคิเมะจังทั้งวันไง” ได้ยินดังนี้คิเมรุก็ตาโตขึ้นมาทันที kirakira<br />“จริงเหรอครับ!!!” เขาโผกอดอีกฝ่ายที่ยังคงถือทั้งกระเป๋าและกรงของคิวจังอยู่<br />“ไม่คิดจะรับของไปก่อนหรอ” ทาคิงาว่าถามด้วยสีหน้าหน่ายๆ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลรับกรงคิวจังไปอย่างรื่นเริง เดินนำเข้าไปใยห้องนอน เขาวางกรงของคิวจังไว้บนพื้นที่ว่างๆ หลังจากที่เขี่ยๆของให้พอเข้าที่เข้าทาง<br />“ฮะฮะ รกเหมือนเดิมนะคิเมะ” ร่างสูงมองรอบๆห้องแล้วส่ายหน้า วางกระเป๋าลงบนพื้นที่ค่อนข้างว่าง<br />“กินอะไรมั๊ยครับ?” คิเมรุหันมาถาม สีหน้าออดอ้อนและดีใจที่อีกฝ่ายมาค้างด้วย<br />ทาคิงาว่าส่ายหน้า “นอนเลยดีกว่า จะเช้าอยู่แล้ว” ร่างเล็กพยักหน้ารับแล้วเดินนำไปที่เตียง ชายหนุ่มเดินตามไปอย่างคุ้นเคย ก้มมองดูเจ้ามือถือที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีที่เตียง<br />“ดูแลมือถือหน่อยสิ เดี๋ยวก็พังหรอก” คิเมรุทำหน้าบูด<br />“ก็ดูแลดีอยู่แล้วครับ แต่เพราะมีใครบางคนไม่ยอมตอบเมลล์ผมก็เลยพาลนิดหน่อยเอง” เขาโทษอีกฝ่ายอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ทิ้งตัวลงบนเตียงหันหน้าเข้าหากำแพง ไม่ใส่จนคนที่ยื่นอยู่เลย<br />ทาคิงาว่าทิ้งตัวลงบนเตียงบ้าง เอื้อมมือไปแตะไหล่บางของคนที่นอนตะแคงอยู่ กดให้พลิกมาเบาๆแล้วก้มลงจูบ<br />“ก็เพราะรีบมาให้ใครบางคนไง ถึงไม่ได้ตอบ ส่งเมลล์มาจะได้อะไร ต้องมาบอกด้วยตัวเองจริงมั๊ย?” เขายิ้ม คิเมรุเริ่มยิ้มออก ยกมือขึ้นโอบรอบคอของชายหนุ่ม<br />“งั้นก็บอกสิครับ”<br />ทาคิงาว่าหัวเราะอยู่ในลำคอก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆด้วยน้ำเสียงทุ่ม “ชั้นรักนาย คิเมะ” พูดจบก็ไม่วายจะเป่าลมเข้าหูให้อีกฝ่ายรู้สุกจั๊กจี้เล่นๆ เขาก้มลงจูบหน้าผากมนอีกครั้ง<br />“นอนเถอะนะ” สบตากับคิเมรุ<br />“จะนอนจริงๆเหรอครับ อุตส่าห์มาถึงนี่ ไม่อยากได้... ของหวานก่อนนอนหน่อยเหรอครับ”<br />มือที่โอบอยู่รอบคอพยายามโนบให้ร่างสูงลงมาใกล้ๆ ทาคงาว่าประทับจูบตามลาดไหล่และแนวกระดูกไหปลาร้า<br />“เชิญชวนเหรอ?” เขาถามพลางหัวเราะ คนถูกถามยิ้มเจ้าเล่ห์ “ก็แล้วแต่จะคิดครับ”<br />ทาคิงาว่าหัวเราะอีกครั้ง พูดบาๆก่อนจะก้มลงจูบอย่างอ่อนโยน<br />“งั้นขอชิมก่อนละกันว่าจะหวานขนาดไหน” ถอนจูบออกแล้วยิ้มละมุน “ใช้ได้เลย งั้นขอกินเลยละกันนะ”<br />คิเมรุหัวเราะ “ระวังฝันผุนะครับ” ยังไม่ทันจะจบประโยคดีก็ถูกอีกฝ่ายประกบปากไม่ให้พูดได้เสียแล้ว<br />จากจูบแสนหวานเริ่มหนักหน่วงและร้อนแรงขึ้น เสียงพูดคุยเงียบหายไป เหลือเพียงแต่เสียงลมหายใจแผ่วๆ ตามด้วยเสียงหอมแล้เสียงของสปริงเตียงที่ทำหน้าที่อย่างดีดังขึ้นตามจังหวะที่เร่าร้อนของทั้งสองฝ่าย จนย่างเข้ารุ่งเช้า ทุกอย่างสงบ มีก็เพียงแต่เสียงกิจวัตรประจำวันจากนอกหน้าต่าง ส่วนทั้งสองก็กำลังอยู่ในห้วงนิทราแสนหวานในเช้าวันใหม่ของคนอื่นๆในอ้อมกอดของกันและกัน <br /><br />****************************<br /><br /><br /> ประมาณ 11 โมงของวันใหม่ ร่างเล็กที่ยังคงนอนหลับอย่างมีความสุขอยู่บนเตียงก็ต้องตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังแทะอยู่ที่หน้าของเขา พอลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจแทบช็อคเมื่อเห็นหน้าของคิวจังกระต่ายน้อยแสนรักของคนรักของเขาแบบโคสฮัพ เขาพยายามทบทวนเรื่องเมื่อคืนแล้วก็เข้าใจว่าทำไมคิวจังถึงมาอยู่ตรงนี้ คงจะเป็นบุโจที่เอามันมาโยนไว้บนเตียงแน่นอน<br />คิเมรุหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากในครัว ลูบหัวคิวจังที่ตอนนี้นอนอยู่บนตัวเขาอย่างสบายอารมณ์ แล้วอยู่ๆ ร่างบางก็รู้สูกถึงอะไรอุ่นๆบนตัวเขา ถึงกับร้องเสียงดัง<br />“อ๊าาาาาา....... บุโจ~~~~~~ คิวจังฉี่ใส่ผมคร้าบบบบบ” คิเมรุลุกขึ้น เสื้อกล้ามตัวเล็กเปียกไปด้วยฉี่ของเจ้าตัวน้อยที่ยังคงไม่ทำหน้าทุกข์ร้อนอะไร ทาคิงาว่ารีบวิ่งมาจากในครัวเห็นสภาพของอีกฝ่ายที่เสื้อด้านหน้าเปียกเป็นแอ่งแล้วอุ้มคิวจังอยู่ก็อดนึกหัวเราะไม่ได้ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะถีบกระต่ายเขาตกเตียงไปแล้วก็ได้<br />ร่างเล็กแหวใส่ “จะมารับคิวจังไปก่อนจะหัวเราะได้มั๊ยครับ”<br />ว่าดังนั้นแล้ว ร่างสูงจึงรับเจ้ากระต่ายน้อยมาแล้วยัดมันเข้าไปในกรงอย่างเบามือ ส่วนคิเมรุก็ลุกจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำพร้อมกัยบ่นงุบงิ บ ทาคิงาว่ารีบเดินตามเข้าไป กอดเอวอีกฝ่ายไว้หลวมๆ<br />“ปล่อยสิครับ ถอดเสื้อไม่ได้” ทาคิงาว่าหอมแก้มคิเมรุเบาๆแล้วใช้มือทั้งสองช่วยถอเสื้อออกมา ชั่วพริบตาที่ปลายผมถูกรั้งขึ้นไปด้วยเสื้อ เผยให้เห็นลำคอระหง หนุ่มร่างสูงจึงถือโอกาสขบเข้าเบาๆ ร่างเล็กหันมาแหวใส่ทันที ก่อนจะวิ่งเข้าห้องอาบน้ำไป ทาคิงาว่าหัวเราะกับตัวเอง ก่อนจะก้มลงพับขากางเกงขึ้นพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่อีกผืนเดินตามร่างเล็กไป เคาะประตู้องน้ำสองสามที<br />“คิเมะ เปิดสิ จะสระผมให้” มีเสียงดังก๊องแก๊งออกจากในห้องน้ำก่อนจะมีเสียงตะกุกตะกักดังออกมา<br />“ผมโป๊อยู่นะครับ...” ชายหนุ่มหัวเราะ “ก็เปิดประตูสิ เอาผ้าขนหนูมาให้แล้ว” สักแป๊ปนึง ประตูห้องอาบน้ำก็ถูกเลื่อนออก มือเรียวยื่นออกมาเตรียมจะรับผ้าขนหน<br />ทาคิงาว่ายื่นผ้าขนหนูให้ แล้วหัวเราะต่อ “ทำเป็นไม่เคยไปได้ เห็นจนชินแล้ว”<br />ผ้าขนหนูถูกดึงไปอย่างรวดเร็ว ่กอนที่คิเมรุจะโผล่หัวออกมา “ผมไม่ลามกเหมือนบุโจนี่ แบร่~” พร้อมกับแลบลิ้นใส่ก่อนจะปิดประตูไป ทาคิงาว่าหัวเราะตัวงออยู่หน้าประตู<br />“เข้ามาได้แล้วครับ” เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากร่างเล็ก ชายหนุ่มก็เปิดประตูเข้าไปทันที คิเมรุกำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างอย่างสบายใจ ทาคิงาว่ายิ้มน้อยๆก่อนจะเถอดเสื้อของตนโยนออกไปด้านนอกแล้วปิดประตู<br />ร่างเล็กที่มีผ้าขนหนูห่ออยู่ที่ท่อนล่างกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ ศรีษะพิงอยู่กับขอบอ่าง ร่างสูงก้ามท้าวลงไปในอ่างจากทางด้านบน คิเมรุลุกขึ้นปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งที่ขอบอ่าง ส่วนเขาก็อยู่ระหว่างขาทั้งสองของอีกฝ่าย<br />ทาคิงาว่าหยิบฝักบัวขึ้นมาราดน้ำลงไปที่ศีษะของร่างเล็กอย่างช้าๆ มือก็รูดไปตามเส้นผมเหล่านั้น ก่อนจะชโลมด้วยแชมูแล้วนวดขยี้เบาๆ<br />“ดีมั๊ย?” เขาก้มลงถามคิเมรุที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข เขาไม่ตอบ แต่ครางเป็นสัญญาณเบาๆ<br />ทาคิงาว่ายิ้ม เขายังคงขยี้ผมให้ร่างบางต่อไป ล้างน้ำ ใส่ครีมนวด นวดแล้วก็ล้างน้ำอีกครั้ง<br />“เอาล่ะ เสร็จแล้ว” เขารีดน้ำจากผมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ด แล้วก้มลงจูบอย่างรักใคร่ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินข้อเสนอ หรืออาจจะเป็นคำสั่งมากกว่าจากร่างเล็ก<br />“ผมสระผมให้บุโจบ้างดีกว่า”<br />“ฮ...เฮ้ยยย เดี๋ยวสิ กางเกงชั้น...” ทาคิเริ่มจะขัดขืนเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะลากเขาลงอ่าง<br />“ก็ถอดสิครับ” คิเมรุพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นปีศาจมากกว่าเทวดาตัวน้อย<br />“งั้นชั้นไปเอาผ้าขนหนูก่อน” เขาทำท่าจะเดินออกไปอีกครั้ง แต่ก็แทบจะล้มตายอยู่ในห้องน้ำเมื่อร่างเล็กไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ มือเปียกๆฉุดกางเกงของเขาไว้ ชายร่างสูงคิดในใจ ไม่ต้องหยิบแล้วก็ได้มั๊ง เปียกขนาดนี้<br />“ชินแล้วไม่ใช่เหรอครับ เมื่อกี้บุโจเป็นคนพูดเองนะ” ทาคิงาว่าพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนเสียท่าให้อีกฝ่ายยังไงไม่รู้ แต่เอาเถอะ ใครจะไปขัดคำสั่งเจ้าหญิง(ราชินี)ของเขาได้ล่ะ<br />คราวนี้เป็นตาทาคิงาว่าที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ่าง ปล่อยให้หนุ่มเจ้าของผมนุ่มสีน้ำตาลชโลมน้ำและแชมพูดที่ผมเขาแล้วขยี้มันอย่างเอาเป็นเอาตาย<br />“เป็นไงบ้างครับ” ร่างเล็กถามเสียงใส ทาคิงาว่าเองก็ตอบเสียงเนือยๆ<br />“ทั่วๆสิ เกาที่เดียวชั้นเจ็บนะ” คิเมรุขยับมือตามที่บอกอย่างตั้งใจ คนอะไร๊แค่สระผมแค่นี้ยังกะไปออกสนามรบ เอาจริงเอาจังเหลือเกิน<br />“ดีจังนะครบ ที่ได้ออฟวันเดียวกัน” คิเมรุเป็นฝ่ายชวนคุย<br />“นั้นสิ หลังจากนนี้คิเมะก็ต้องไปซ้อม RJM แล้วใช่มั๊ย ชั้นเองก็คงจะยุ่งอยู่กับงานโฆษณาเหมือนกัน” ทาคิงาว่าตอบเสียงนุ่ม<br />“ครับ บางทีคงต้องค้างด้วยแน่ๆเลย”<br />“งั้นก็เปิดมือถือไว้ตลอด แล้วก็อย่าลืมชาร์จแบตล่ะ”<br />“คร้าบบบ~” คิเมรุตอบพร้อมกับหยีตาแลบลิ้นใส่อย่างล้อเลียน แต่เพราะร่างสูงกำลังหลับตาอยู่จึงมองไม่เห็น<br />“ว่าแต่... บุโจครับ ผมมีอะไรอยากจะถามซักหน่อย” คิเมรุถามเสียงเอื่อยๆ ทาคิงาว่าทำหน้าว่า หือ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร<br />“บุโจไปเอาคิวจังมาจากไหนเหรอครับ” คิเมรุจับศรีษะของอีกฝ่ายให้เงยหน้ามาหาตนก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้ยิ่งขึ้น ทาคิงาว่าลืมตา ทำให้สายตาของทั้งคู่สบกันพอดี<br />“ซื้อมานะสิ” เขาตอบแบบขอไปทีเอาเอามือกระตุ้นให้คิเมรุขยับมือต่อไปคิเมรุขยับมืออีกครั้งแต่ก็ยังถามคำถามต่อไป “ซื้อมาจากไหนเหรอครับ”<br />“อืมมม....” ชายหนุ่มครางพลางรำลึกอดีต<br />“เมื่อประมาณ 2 ปีก่อนมั๊ง ก่อนที่ชั้นจะได้ร่วมงานกับคิเมะน่ะ ชั้นเจอคิวจังถูกขายอยู่ตามร้านขายแผงลอยอยู่ แล้วตอนนั้นชั้นก็เจอคนคนนึงอุ้มมันขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเค้าถึงไม่ซื้อมันไปนะ แต่ก็ดูท่าจะเสียดายอยู่พอสมควรเลยล่ะ” เขาเว้นจังหวะนิดนึง แล้วเล่าต่อ<br />“ แล้วตอนนั้นเอง ชั้นก็เลยตัดสินใจว่า ถ้าขากลับมาแล้วมันยังขายไม่ออกชั้นจะซื้อมันกลับมา เป็นอย่างที่ชั้นคิด มันขายไม่ออก อาจจะเป็นเพราะตัวมันตัวใหญ่ที่สุดมั๊งเลยขายไม่ออก ชั้นก็เลยซื้อมันกลับมา หวังจะให้ความรักกับมันแทนคนที่ซื้อมันไปไม่ได้คนนั้น”<br />“ใครกันครับ?” คิเมรุทำหน้าสงสัย ทาคิงาว่าจ้องตาเขาแล้วเล่าต่อช้าๆ<br />“หลังจากนั้นประมาณสองเดือน ชั้นก็ถูกเรียกไป casting ของเทนนิมิวพอดี ตอนแรกชั้นว่าจะไม่ไปแล้วล่ะ เพียงแต่เห็นว่าคนๆนั้นก็เข้าร่วมในการแสดงคราวนี้ ชั้นก็เลยไป... แล้วในที่สุดเราก็ได้ร่วมงานกัน”<br />ร่างเล็กยังคงทำหน้าสงสัยไม่เลิก “ใคร...ครับ??” ดูเหมือนอาจจะสงสัยมากขึ้นก็ได้<br />“คิเมะไง...”<br />“เอ๊ะ... เอ๋...!!!” คิเมรุทำหน้าแบบไม่เชื่อสุดๆ “จำไม่เห็นได้เลยครับว่าเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้... แล้วไหงบุโจถึงรู้จักผมล่ะครับ” เขาถามต่อไป<br />“ไม่ได้รู้จักหรอก รักแรกพบต่างหาก แล้วเพื่อนชั้นมันก็บอกว่าคิเมะหนะเป็นนักร้อง ชั้นก็เลยลองหาข่าวมาอ่านดู”<br />“รักแรกพบ!!” คิเมรุหน้าแดงสุดๆ<br />“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก หลังจากที่ได้ร่วมงานกับคิเมะ มันก็ทำให้ชั้นยิ่งรักคิเมะมากขึ้น ทั้งนิสัย ท่าทางแล้วก็การแสดงออก น่ารักไปหมดจริงๆ แล้วชั้นก็ไม่คิดมาก่อนว่าผลจะเป็นแบบนี้”<br />เครื่องหมายquestion mark เริ่มขึ้นมาบนหน้าของคิเมรุอีกครั้ง<br />“แบบนี้... แบบไหนครับ?”<br />“ก็แบบที่ ชั้นได้อยู่ข้างๆคิเมะ แล้วคิเมะก็อยู่ข้างๆชั้นยังไงล่ะ” คนพูดยังคงสีหน้าปกติไว้อ่างเดิม แต่ร่างเล็กที่ถูกพูดถึงหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ทำอะไรไม่ถูก คำถามที่อยู่ในหัวหายไปหมดได้แต่ก้มหน้าก้มตาสระผมให้อีกฝ่ายต่อไป ทาคิหัวเราะเบาๆอย่างเอนดู<br />หนุ่มร่างเล็กหันไปเปิดน้ำมาล้างผมให้ทาคิงาว่า แล้วเริ่มพูดคุยอีกครั้งด้วยเสียงเบาๆ<br />“ผมยาวแล้วนะครับ จะตัดมั๊ย?” คิเมรุเสยปลายผมขึ้นมาเบาๆ แล้วค่อยๆใช้มือลูบฟองที่ค่อยๆไหลอยู่ลงไป<br />“คิเมะอยากให้ตัดมั๊ยล่ะ” อีกฝ่ายถามกลับ<br />“ก็แล้วแต่สิครับ บุโจตัดผมแล้วหน้าดูเด็กนะ เพราะงั้นผมว่าไว้อย่างนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องดังมากไปกว่านี้ไงครับ ผมน่ะไม่ชอบเลยที่บุโจเริ่มดังมากขึ้นในหมู่แฟนๆ ดูเหมือนจะทิ้งผมไว้คนเดียว” น้ำเสียงของคิเมรุดูหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวก็รีบพูดขึ้นมาด้วยเสียงสดใสก่อนจะที่ร่างสูงจะพูดอะไร “แต่ผมก็รักบุโจที่เป็นแบบนี้นะครับ”<br />พูดจบคิเมรุก็หันไปปิดผักบัวพอดี ทาคิงาว่าที่นอนอยู่ในอ่างหันหน้าไปหาขาเรียวที่อยู่ข้างๆ ยื่นหน้าเข้าไปจูบที่ขาอ่อนก่อนจะขบเบาๆ คิเมรุสะดุ้งนิดหน่อย<br />“คิเมะเอง ก็ดังขึ้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ทั้งแฟนในประเทศ ทั้งแฟนต่างประเทศ ถ้าคิเมะเทิร์นโปรไปชั้นก็คงเหงาเหมือนกันนะแล้วอีกอย่าง...” ทาคิงาว่าอุ้มร่างเล็กให้ลงไปนั่งพิงเขาในอ่าง “ไม่ใช่ว่าชั้นไปไหนไกล แต่เรากำลังเดินไปด้วยกัน ไม่ใช่เหรอ?” เขากอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง วางศรีษะไว้บนไหล่ของร่างบาง มือทั้งสองกุมมือเล็กของคู่สนทนาไว้แน่น คิเมรุเองไม่ได้ตอบอะไร เว้นแต่จะตัวสั่นเล็กน้อย<br />ทาคิงาว่ายื่นหน้าที่วางอยู่บนไหล่เข้าไปหอมแก้วร่างเล็กที่กำลังสั่นอยู่ในอ้อมกอดของขา<br />“ร้องไห้อีกแล้ว คนขี้แยนี่... ทั้งชั้นและนายกำลังเดินไปด้วยกัน เคียงข้างกับแฟนๆที่ติดตามเราอยู่ไง ชั้นจะไม่ทิ้งคิเมะไปไหนแน่นอน คิเมะเองก็เหมือนกันใช่มั๊ย” เขาพูดแล้วรอให้อีกฝ่ายตอบ แต่ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากของร่างเล็ก มีเพียงน้ำตาที่หลั่งไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น ชายหนุ่มส่ายหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆปนสะอื้น “ค..ครับ”<br />หลังจากนั้นประมาณ 15 นาที ทั้งคู่ก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่สะอาดเอี่ยม พรอ้มกับตาแดงๆเหมือนกระต่ายของคิเมรุ ร่างสูงบอกเขาให้ไปนั่งรอ เดี๋ยวจะอุ่นข้าวที่ทำไว้เมื่อเช้าให้กินแล้วก็หายไปในครัว ส่วนคิเมรุเองนั่งเปิดทีวี สายตาเหม่อลอย สิ่งที่อยู่ในสมองเขาตอนนี้มีอยู่อย่างเดียว<br />‘ชั้นจะไม่ทิ้งคิเมะไปไหนแน่นอน’<br />มันเป็นคำพูดที่ทำให้เขามีพลัง มีความตั้งใจ และกำลังใจที่จะสู้ต่อไปเคียงข้างกับคนๆนี้ ถึงแม้ช่วงนี้ทั้งตัวเอขและบุโจเองจะไม่มีเวลามาเจอกันก็ตาม ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดีแน่นอน<br />สักพักใหญ่ๆ ทาคิงาว่าก็ออกมาจากครัวพร้อมกับสปาเก็ตตี้จานใหญ่สองจาน คิเมรุเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปรับมาวางไว้บนโต๊ะ ร่างสูงหายเข้าไปในครัวอีกครั้ง ออกมาพร้อมกับแก้วน้ำและเหยือก นั่งกินกันสองคนอย่างมีความสุข<br /><br />****************************<br /><br />หลังจากที่ทั้งสองนอนเล่นนั่งเล่นคุยกันจนเป็นที่พอใจแล้ว ทาคิงาว่าก็ลุกขึ้นมาเก็บของของตนพร้อมกับเก็บของในห้งของร่างเล็กให้เรียบร้อยขึ้นนิดหน่อย ขณะที่เจ้าของห้องเองกลับนอนเล่นกับกระต่ายน้อยคิวจังไม่ยอมเลิก<br />พอเขาบอกว่าจะเอาคิวจังเข้ากรง คิเมรุก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของคิวจังเบาๆ<br />“ดูแลคิวจังดีๆนะครับ คิวจังน่ะขี้เหงานะครับ” คิเมรุลูบหัวมันเบาๆอีกสองสามทีก่อนจะอุ้มมันกลับไปที่กรง ร่างสูงที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็โน้มตัวลงมาจูบที่ขมับของร่างเล็กเบาๆ “พูดถึงตัวเองอยู่เหรอไง”<br />“เปล่าซะหน่อยครับ พูดถึงคิวจัง” คิเมรุรีบแก้ต่างให้ตน<br />“งั้นเหรอ” ทาคิงาว่าทำหน้าล้อเลียน<br />“ไปได้แล้วครับเดี๋ยวผมไปส่งที่รถ”<br /><br />****************************<br /><br />คิเมรุยืนส่งทาคิงาว่าอยู่ที่หน้าประตู เนื่องจากร่างสูงไม่ยอมให้เขาไปส่งที่รถเพราะกลัวว่าจะงอแงเอาได้<br />“ชั้นบอกแล้วว่าให้มาอยู่ด้วยกัน คิเมะปฏิเสธเองนะ” ทาคิงาว่าบ่นขณะที่กำลังใส่รองเท้าอยู่ ร่างเล็กโวยกลับทันที<br />“ผมก็บอกเหตุผลบุโจไปแล้วเหมือนกันนะครับ”<br />“ชั้นรู้แล้วน่า...นะ” ทาคิงาว่าหันมามองคิเมรุที่ยืนพิงกำแพงรอเขาอยู่<br />“ครับ...” ชายหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ<br />ทาคิงาว่าหันมาจัดการรองเท้าตัวองให้เรียบร้อย ลุกขึ้นถือกระเป๋าทำท่าจะเดินออกไป แต่ถูกคิเมรุกระตุกชายเสื้อจากด้านหลัง<br />“โกรธหรอครับ?” ทาคงาว่ายิ้ม<br />“ไม่โกรธหรอก ชั้นรู้ว่าคิเมะคิดยังไง” คิเมรุโผกอดคอร่างสูงกว่า “ผมรักบุโจนะครับ”<br />ทาคิกาว่าไม่มีปัญญากอดกลับเพราะสองมอถือของไว้เต็ม ร่างเล็กคลายอ้อมกอดออก ทำท่าเขินนิดนึง ส่วนทาคงาว่ายื่นหน้าเข้าไปจูบทันที อ่อนโยนและแสนหวาน<br />“แล้วเจอกันนะ อย่าลืมเปิดมือถือล่ะ ตั้งใจทำงานด้วย” ร่างสูงว่าพลางเดินออกจากประตูไป<br />“ครับ แล้วเจอกัน กลับบ้านดีๆนะครับ” เขาปิดประตูลง พิงตัวกับประตูปล้วทรุดตัวลงช้าๆ มือจับอยู่ที่หัวใจ<br />ทำไมคนคนนี้ถึงชอบทำให้เขาใจเต้นนักนะ<br />และแล้ววันหยุดวันหนึ่งที่ได้มาโดยบังเอิญก็จบลงอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่าจะเป็นวันอะไร วันไหนๆ ความรักของเขาทั้งสองก็ยังคงเป็นเช่นเดิมอยู่ทุกวัน<br /><br />****************************<br /><br />หลังจากที่ทาคิงาว่ากลับถึงบ้าน เขาก็ปล่อยให้คิวจังได้ออกมายืดเส้นยืดสายซะหน่อยแล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมเข้านอน<br />สักครู่นึงเขาก็อุ้มเจ้าคิวจังที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานขึ้นมาด้วยมือทั้งสองจับให้หันหน้เข้ามาหาตน จูบลงที่หน้าผาก ตรงที่ ที่เคยมีคนจูบมันมาก่อนที่เขาจะกลับมา<br />“นายได้รับความรักมากไปแล้วนะ คิวจัง” แล้วพามันเข้ากรง ก่อนจะเข้านอนด้วยรอยยิ้มและความสุข<br /><br />Owari~</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110960427499939519?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1109604084751348072005-02-28T22:21:00.000-08:002005-02-28T07:21:24.763-08:00“เฮ้ออออ” หนุ่มร่างสูงถอนใจเฮือกใหญ่หลังจากเดินออกจากห้องน้ำ สวมเพียงกางเกงนอนหลวมท่อนบนเปลือยเปล่า เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวโปรดพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่ที่คอมาเช็ดหยาดน้ำที่เกาะอยู่ตามผม เขาขยี้มันอย่างไม่ค่อยจะใยดีนัก เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วกดปุ่มredial แนบหูไว้ แต่ก็ต้องถอนใจอีกครั้ง เมื่อเสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงของโทรศัพท์ตอบรับ เขากดวางสายแล้วโยนตัวโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะ<br />ชายหนุ่มพิงศรีษะกับพนักโซฟา หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาคลุมหน้าไว้ คิดอะไรไปต่างๆนาๆ<br />‘นี่พวกเขาไม่ได้เจอกันมากี่วันแล้วนะ 3วัน 4วัน? หรือมากกว่านั้น จริงๆมันอาจจะไม่ได้ยาวนานอะไรขนาดนั้น แต่ความคิดถึงที่มันสั่งสมตั้งแต่วันแรกที่ไม่ได้เจอหน้ากัน มันก็ทำให้ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้เจอกันมานานทีเดียว’<br />เขานั่งคิดถึงใครบางคนก่อนจะเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น<br />ทาคิงาว่าสะดุ้งขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ เขารีบคว้ามันขึ้นมาโดยเร็ว<br />“ครับ ทาคิงาว่าครับ” แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อปลายสายไม่ใช่คนที่เขาต้องการ เขาจึงตอบไปอย่างส่งๆแล้ววางสายไปอย่างหัวเสีย ปาผ้าขนหนูที่ตกอยู่บนตักออกไป เขากดปุ่มredialที่โทรศัพท์อีกครั้ง แต่เสียงที่เขาได้ยินก็ยังเป็นเสียงโทรศัพท์เช่นเดิม เขานั่งฟังเสียงจากเทปตอบนับไปเรื่อยๆ จนสัญญาณดังขึ้น<br />“คิเมะ นี่ชั้นนะ กลับมาแล...” ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงนุ่มก็แทรกขึ้นมาก่อน<br />“บุโจครบ...” เสียงนั้นฟังดูเหมือนกับรีบรับขึ้นมา คิเมรุพักหายใจนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “ขอโทษครบ เผอิญอาบน้ำเพิ่งเสร็จ”<br />คนที่ถูกเรียกว่าบุโจตอบเสียงเรียบ”อื้มม ไม่ป็นไร”<br />คิเมรุหัวเราะนิดนึง “งั้นถือสายรอแป๊ปนึงนะครับ ขอผมแต่งตัวก่อน” คราวนี้เป็นทาคิงาว่าท่หัวเราะบ้าง<br />“อยู่อย่างนี้ก็ดีนี่...” คิเมรุตอบกลับทันควัน “บุโจ คนลามก”<br />ไม่ถึงห้านาทีต่อมา ทั้งคิเมรุก็กลับมาอยู่ในสายอีกครั้ง ทั้งคู่คุยกันอย่างออกรสถึงงานที่ทำอยู่และการแสดงที่จะมีร่วมกันในครั้งหน้า<br /><div align="center"><br />╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬</div><br />อย่างนี้ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี ทำไมไม่รีบบอกครับ” คิเมรุพูดอย่างเป็นห่วง หลังจากที่ร่างสูงเล่าให้เขาฟังถึงพฤติกรรมเมื่อครู่ ส่วนทาคิงาว่าได้แต่หัวเราะร่วนบอกว่าไม่เป็นไรๆ จนกระทั่งเขาจามออกมา<br />คิเมรุได้โอกาสรีบใส่ทันที “เห็นมั๊ยครับ คุณน่ะจะต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะครับ เพราะฉะนั้นไปนอนได้แล้ว แล้วก็อย่าลืมใส่เสื้อก่อนนอนด้วย”<br />“อะไรกัน...” เสียงของอีกฝ่ายฟังดูหงอยๆ “เพิ่งได้คุยแค่แป๊ปเดียวเอง ยังไม่หายคิดถึงเลยนะ” ชายหนุ่มบ่นงุบงิบ<br />“ไม่ได้ครับ ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ทั้งคุณและผมก็ต้องตื่นเช้าทั้งคู่ด้วย ใส่ใจตัวเองให้มากหน่อยสิครับ”<br />ทาคิงาว่ารับคำอย่างจำยอม “ก็ได้... แต่พรุ่งนี้ ชั้นจะโทรมาใหม่นะ”<br />คิเมรุยิ้มกับตัวเอง “ได้ครับ งั้นไปนอนเถอะ คุยกันพรุ่งนี้นะครับ good nightครับบุโจ”<br />“’night คิเมะ ชั้นรักนายนะ” เขาตอบด้วยเสียงเบาๆเหมือนจะอ้อน<br />“ผมก็รักคุณครับ”<br />ทาคิงาว่ากดปุ่มวางสายแล้วต้องถอนหายใจเป็นรอบที่สามของวันนี้ วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วลุกไปนอนอย่างเซ็งๆ<br /><div align="center"><br />╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬</div><br />เช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่ไม่ค่อยจะฟังคำสั่งของตนเองสักเท่าไหร่ เขานึกถึงคำพูดของร่างเล็กเมื่อวาน ‘เดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี’—คงจะไม่ต้องรอแล้วมั๊ง ร่างสูงพยายามลุกขึ้นจากเตียงทั้งๆที่ไม่ค่อยจะมีแรงนัก เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรไปหาผู้จัดการของเขาเพื่อขอลา จากนั้นก็เดินกลับไปนอนโดยไม่สนใจอะไร แต่เขาก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเสียงของผู้จัดการที่เข้ามาดูแลเขา<br />ทาคิงาว่าบอกให้ผู้จัดการของเขากลับไปเพราะกลัวว่าจะติดหวัดได้ ผู้จัดการก็กลับไปทั้งๆที่ยังลังเล แต่ก็ไม่สามารถขัดความต้องการของชายหนุ่มได้<br />ร่างสูงไม่ต้องการจะให้ตัวเองรู้สึกน่าสมเพชไปมากกว่านี้ เพียงเพราะแค่เป็นหวัดธรรมดา แค่นี้เขามีปัญญาดูแลตัวเองได้ เขาคิดอย่างนั้นก็จริง แต่ก็กินข้าวบ้างไม่กินบ้าง จนแล้วจนรอดผ่านไป 2 วันเขาก็ยังไม่ดีขึ้น<br />คุณผู้จัดการก็คอยแวะเวียนเอายาและอาหารมาให้ทุกวัน ดูจะเป็นห่วงมากทีเดียว แต่อีกอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถมาเฝ้าชายหนุ่มได้ตลอดก็เพราะติดภารกิจเรื่องงานอื่นๆและครอบครัวของตนนั้นเอง ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ใส่ใจทาคิงาว่า เขาร่วมงานกับชายหนุ่มมานานแล้ว รู้ว่านิสัยของเขาเป็นอย่างไร เขาจึงพยายามที่จะวางตัวให้เหมาะสมทางด้านงานและความต้องการของอีกฝ่ายเสมอ ในเมื่อชายหนุ่มไม่ต้องการจะให้เขาอยู่ดูแล เขาก็จะแค่นำของที่จำเป็นมาให้เท่านั้น ส่วนเรื่องดูแลคงจะต้องเป็นหน้าที่ของคนอื่นละมั๊ง คิดได้ดังนั้นเขาก็ถอนใจแล้วเดินออกไป<br /><div align="center"><br />╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬</div><br />ทาคิงาว่านอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางทรมาน เหงื่อไหล่เต็มตัว แล้วก็ดูเหมือนว่าจะฝันร้ายอีกด้วย เขาครางเบาๆ แต่ก็รู้สึกสงบลงเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆตามผิวกาย<br />เขาลืมตาขึ้นมาช้าๆพบกับหน้าหวานที่ยื่นหน้ามามองเขาใกล้ๆ<br />“คิเมะ!? แค่กๆ” ร่างสูงร้องด้วยความตกใจพร้อมกับไอตามหลัง เขาลุกพรวดขึ้นมา ผ้าที่ถูกวางอยู่บนหน้าผากหล่นลงมาใส่มือ “มาได้ยังไง?”<br />คิเมรุหัวเราะนิดๆ “ไม่ต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นก็ได้ครับ ไม่ได้เห็นผีซักหน่อย นอนลงเถอะครับ” ว่าแล้วก็กดไหล่ชายหนุ่มให้นอนลงเบาๆ เขาหยิบผ้าขนหนูเมื่อครู่นี้มาชุบน้ำแล้วบิดหมาดๆ เช็ดตามหน้าและลำคอให้อีกฝ่าย แล้วก้มลงไปชุบน้ำอีกครั้ง<br />“ไม่สบายทำไมไม่โทรบอกครับ” คิเมรุบิดผ้าให้พอหมาด ถามคนที่นอนไออยู่บนเตียงอย่างแอบน้อยใจนิดๆ<br />“ก.. ก็กลัวคิเมะจะติดน่ะสิ นายเป็นักร้อง ถ้าหากว่าติดหวัดละก็ แย่แน่ๆ” ร่างเล็กวางผ้าไว้บนหน้าฝากของชายหนุ่ม<br />“แต่... อย่างน้อยโทรมาบอกกันหน่อยก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ ปล่อยให้ผมคอยโทรศัพท์ตั้งนาน... ผมก็เตือนแล้วเชียว” อีกฝ่ายเถียงไม่ออก ได้แต่ไอเบาๆ แล้วงึมงำกล่าวคำขอโทษออกมา คิเมรุยิ้มอย่างอ่อนโยน<br />“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้โกรธสักหน่อย แค่น้อยใจนิดๆเท่านั้นเอง ยังไงคราวหน้าก็บอกผมด้วยตัวเองนะครับ อย่าให้ผมต้องไปรู้มาจากใครอีก” ทาคิงาว่าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย<br />“แล้วคิเมะรุ้ได้ยังไงว่าชั้นไม่สบาย?” เขายังคงถามต่อด้วยความสงสัย<br />“ผมเห็นบุโจไม่โทรมา ผมเลยเป็นห่วง โทรไปถามผู้จัดการคุณนะครับ แล้วยังไงก็อย่าไปนอนเปลือยที่โซฟาอีกนะครับ” คิเมรุพูด พร้อมกับหัวเราะล้อๆอีกนิดนึง<br />แต่ชายหนุ่มก็ยังอดค้านไม่ได้ “ก็ชั้นคิดถึงนายนี่นา... ไม่ได้เจอกันตั้งกี่วัน ชั้นก็เลยอยากจะรีบโทรหา ก็คิเมะเล่นไม่ยอมโทรหาชั้นเลยนี่...” ทาคิงาว่าท้วง<br />ร่างเล็กแก้ตัวทันควัน “แต่ผมก็ส่งเมลล์หาเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”<br />“ก็ชั้นอยากได้ยินเสียงนี่นา...” ชายหนุ่มลุกขึ้นมาเถียงอีกครั้ง<br />“ก็ผมมีงานนี่ครับ บุโจเองก็ยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ!!” คิเมรุเริ่มโวยเมื่ออีกฝ่ายขึ้นเสียง แต่ก็ต้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายดึงเขาเข้าไปกอดทั้งอย่างงั้น<br />“คิเมะไม่รู้เหรอ ว่าชั้นน่ะ คิดถึงคิเมะแค่ไหน” สีหน้าของเขาดูอ่อนลงเมื่อได้กอดคนสำคัญของเขาไว้แนบกาย คิเมุรเองก็ดูอารมณ์เบาลงเช่นกัน เขากอดตอบอีกฝ่าย<br />“จะไม่รู้ได้ยังไงครับ ผมเองก็คิดถึงบุโจมากนะครับ ผมผิดก็จริงที่ไม่ค่อยโทรไป แต่ผมไม่รู้นี่ครับว่าเวลาไหนบุโจว่างอยู่ ผมน่ะ ไม่อยากจะโทรไปแล้วถูกบอกว่า ยุ่งอยู่ หรอกนะครับ มันน่าเหงาจะตาย...” คิเมรุซบหน้าลงกับไหล่หน้าของชายหนุ่ม ทั้งสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้นสักครู่<br />ร่างสูงจับไหล่คิเมรุแล้วผลักออกให้มาเผชิญหน้ากัน<br />“คิเมะ” สีหน้าและน้ำเสียงของทาคิงาว่าดูจริงจังกว่าปกติ “มาอยู่ด้วยกันเถอะ...”<br />ร่างเล็กอึ้งไปสักครู่หนึ่ง แต่ก็ตอบออกมาอย่างไม่ลังเลใจ “ผมดีใจนะครับที่บุโจอยากให้ผมไปอยู่ด้วย แต่... คงจะไม่ได้” คิเมรุเว้นจังหวะไว้นิดนึง ร่างสุงดูเหมือนจะท้วงแต่คิเมรุก็ไม่ยอมให้เขาได้ทำอย่างนั้น เขามองตาของชายหนุ่มอย่างจริงจัง “ทั้งผมและบุโจต่างก็เป็นคนมีชื่อเสียงนะครับ ถึงจะไม่มากก็ตาม แล้วบุโจจะหักหลังพวกแฟนๆ ที่ติดตามเราอยู่เหรอครับ ถ้าสื่อรู้เรื่องเขา อนาคตเราคงหมดแน่ครับ หวังว่าบุโจจะเข้าใจนะครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากอยู่กับคุณ...”<br />“ต... แต่...” ทาคิงาว่าพยายามจะหาข้อโต้แย้ง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะร่างเล็กไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาพูด<br />“ไม่มีแต่ครับ... ผมไปอยู่กับคุณไม่ได้ ถ้ายังไง...” คิเมรุชนหน้าผากตนกับอีกฝ่าย “ผมสัญญาว่าจะโทรไปหาบุโจให้บ่อยขึ้น แล้วถ้าว่างก็จะไปค้างบ่อยๆครับ หรือบุโจจะมาค้างที่บ้านผมก็ได้ โอเคมั๊ยครับ” ร่างสูงลังเลอยู่นิดหน่อย แต่ในเมื่อเขาไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว จึงพยักหน้ารับอย่างช้าๆ<br />บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มเริมปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของทั้งสองฝ่าย<br />ชายหนุ่มยื่นหน้าจะเข้าไปจูบอีกฝ่าย แต่ก็ไม่สำเร็จเมื่อโดนคิเมรุยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ก่อน<br />“ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวผมติดหวัด” คิเมรุหัวเราะเบาๆกับทาคิงาว่าที่ทำหน้างอนเหมือนเด็กๆ แล้วร่างเล็กก็เป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มของทาคิงาว่าแทน “แค่นี้ก่อนนะครับ ที่เหลือค่อยชดเชยหลังจากที่บุโจหายดี” ทาคิงาว่ายิ้มแล้วหอมแก้มกลับ<br />“อย่าลืมคำพูดตัวเองนะ คิเมะ” ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน<br />หลังจากนั้นอีก 2 วัน ทาคิงาว่าก็สามารถกลับไปทำงานได้ตามปกติ ด้วยเมลล์จากคิเมรุเป็นระยะว่าให้ทานข้าวทานยา เขาจึงสามารถหายดีได้โดยเร็ว แม้ว่าหลังจากที่หายดี ทาคิงาว่ากลับต้องยุ่งอยู่กับงานที่ถูกเลื่อนออกไปจนแทบจะไม่มีเวลาพัก แต่คราวนี้ คิเมรุก็จะส่งเมลล์หาเขาอยู่เป็นประจำ ทำให้ชายหนุ่มมีกำลังใจทำงานมากขั้น ส่วนคิเมรุเองก็ได้กำลังใจจากชายหนุ่มอยู่เสมอๆด้วย และนี่เองที่เป็นสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ก้าวหน้ามาจนถึงตอนนี้...<br />ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็สามารถแก้ปัญหาให้ผ่านไปได้ด้วยดี ตราบที่ยังมีกันและกัน... <br /><br />Owari~<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110960408475134807?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1108651190507281272005-02-17T21:39:00.000-08:002005-02-17T06:39:50.510-08:00<span style="color:#33ff33;">Takigawa : ทำอะไรอยู่น่ะคิเมะ *ทาคิงาว่าโผเข้ากอดคิเมะจากหลังพนักพิงโซฟา*<br />Kimeru : ก็ดูทีวีอยู่ไงครับ ถามมาได้*คิเมะทำท่าล้อเลียนแล้วหัวเราะ*<br />Takigawa : *หน้ามุ่ย* รู้แล้ว ดูอะไรอยู่ล่ะ?<br />Kimeru : รอดู cm ตัวใหม่ของบุโจอยู่ไงครับ *kirakira*<br />Takigawa : *พยักหน้ารับ*<br />Kimeru : ทำไมชอบเล่นcm ของแบบนี้จังละครับ *ทำหน้าสงสัย* สนุกหรอ?<br />Takigawa : เหมาะไง ไม่ชอบเหรอ?<br />Kimeru : เปล่าครับ แบบไหนผมก็ชอบหมดแหละ *เงยหน้าขึ้นไปหอมแก้มคนที่กอดคออยู่*<br />Takigawa : ทำแบบนี้ไม่อยากดูทีวีต่อแล้วเหรอ *หัวเราะแล้วทำท่าจะกดคิเมะลง*<br />Kimeru : อย่านะครับ เดี๋ยวผมอดดูทีวี โกรธจริงๆด้วย *ทำแก้มป่อง*<br />Takigawa : ก็ได้ รอดูเสร็จก่อนละกัน *ปีนข้ามพนักโซฟามาแล้วล้มลงพิงหลังกับคิเมะ*<br />Kimeru : ทำไมต้องมาพิงผมด้วยละครับ ตัวไม่ใช่เบาๆซะหน่อย<br />Takigawa : ก็คิเมะนุ่มกว่าโซฟานี่นา...<br />Kimeru : *หน้าแดงพูดไม่ออก*<br />Takigawa : *หัวเราะชอบใจ*<br />และแล้ว ช่วงเวลาสบายๆของทั้งคู่ก็ผ่านไปอย่างช้าๆด้วยความสุขอย่างเปี่ยมล้น<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110865119050728127?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1108650943724689892005-02-17T21:35:00.000-08:002005-02-17T06:35:43.730-08:00<div align="left"><span style="color:#00cccc;">“บุโจครับ อ่านจดหมายนี่ดูสิ” คิเมรุที่นั่งอ่านจดหมายอยู่ที่หน้าทีวีเรียกให้ร่างสูงที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขาให้มาหา<br />แต่ทาคิงาว่ากำลังง่วนอยู่ในครัว ‘ตัวเองนั่งอยู่เฉยๆ ทำไมไม่เดินมาเองนะ คิดอย่างงั้นแล้วเขาก็ตะโกนกลับไป’<br />“คิเมะก็เดินมาสิ ไม่เห็นหรอว่าทำกับข้าวอยู่ จะกินมั๊ย ข้าวน่ะ?”<br />ถึงแม้คิเมรุจะทำหน้ามุ่ยแต่ก็ลุกไปแต่โดยดีเขายื่นจดหมายให้อีกฝ่ายอ่าน<br />“ไหนๆ สวัสดีค่ะ คิเมรุซัง สบายดีมั๊ย...” ยังไม่ทันจะอ่านต่อ คิเมรุก็รีบยื่นมือไปดึงจดหมายกลับมา<br />“ไม่ใช่ตรงนั้นครับ นี่ต่างหากก” คิเมรุชี้ไปที่บรรทัดๆหนึ่งในหน้ากระดาษสีชมพูแหววพร้อมทำหน้าบูดๆ ทาคิงาว่าหัวเราะ<br />“อ้าวว ไม่บอกแล้วจะรู้ได้ไงล่ะ” ร่างเล็กทุบเขาเบาๆ<br />ทาคิงาว่าเริ่มอ่านออกเสียงอีกครั้ง “อยากรู้ว่าใครคิดบทใน Dream lives คะ ชอบฉากโอบไหล่ของบุโจกับฟูจิตอนเพลง Now and forever มากเลย♥ ช่วยบอกหน่อยสิคะ” อ่านจบแล้วร่างสูงก็หันมามองหน้าเขา<br />“นั้นสิครับ ผมเองก็อยากรู้ ในบทมีแค่ให้โอบไหล่เอง” คิเมรุกอดอกเหมือนจะซักไซร้ไล่เลียงให้ได้คำตอบซะเดี๋ยวนั้น<br />“ก็ได้รับเสียงตอบรับที่ดีไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่...” ทาคิงาว่าย้อน คิเมรุรีบเถียงกลับทันที<br />“แต่ผมอยากรู้นี่ครับ”<br />“อื้ม นั้นสิ ทำไมกันน้า...” ร่างสูงทำท่าเฉไฉมองเพดาน<br />“บุโจฮะ!!!” คิเมรุท้วง<br />“อ๊ะ ซุปมิโซะเดือดพอดี คิเมออกไปก่อนนะ” ว่าพลางก็ผลักร่างเล็กให้ออกปากครัวเบาๆเป็นการปิดประเด็นต้เถียงไปด้วยประการชะนี้</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#00cccc;"><br />ÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌ</span></div><div align="left"><br /><span style="color:#00cccc;"><br />หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว ทาคิงาว่าตัดสินใจไปส่งคิเมรุที่บ้าน ระหว่างทาง คิเมรุยังคงรื้อฟื้นประเด็นเรื่องจดหมายขึ้นมาถาม<br />“ไม่ใช่แค่ฉบับเดียวนะครับ มีมาตั้งหลายฉบับแล้วด้วย ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน” คิเมรุพยามซักไซร้ไล่เลียงต่อ จะเค้นเอาคำตอบให้ได้ เขากอดหมอนสีขาวที่เป็นคนลากมาทิ้งไว้บนรถของทาคิงาว่าเมื่อนานมาแล้ว หันไปมองอีกฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถไม่สนใจเขา<br />คิเมรุหยิบหมอนที่กอดอยู่ปาใส่คนข้างๆโดนหน้าเข้าจังๆ<br />“บุโจบ้า!!” คราวนี้เป็นร่างสูงที่ต้องหันมาหาคิเมรุ เพราะร่างเล็กงอนหันหน้าหากระจกไปแล้ว เขาใช้มือที่จับเกยร์อยู่เลื่อนมาลูบที่ต้นขาคิเมะช้าๆ<br />“อยากรู้เหรอ?” คิเมรุหันกลับมาทันที<br />“ครับ” *kirakira*<br />“ทันทีเชียวนะคิเมะ-_-” ทาคิงาว่าอดทำหน้าหน่ายไม่ได้ คนอาร้ายยย เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด<br />“เอาเถอะครับ บอกหน่อยน้า...” ทาคิงาว่าเจอลูกอ้อนเข้าไปเต็มๆ<br />“แล้วไม่ชอบเหรอ?” ชายหนุ่มย้อนถาม<br />“ม...ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมเพียงแค่อยากรู้เท่านั้น” ร่างเล็กหงอยไปทันตา<br />“fan serviceไง” ร่างสูงหันมายิ้มอ่อยๆ<br />“แค่นั้นเหรอครับ” คิเมรุทำท่าผิดหวัง ทาคิงาว่าแอบยิ้มแล้วก็หันไปตั้งใจขับรถต่อไป<br />สักพักพอถึงบ้านคิเมรุ ทาคิงาว่าก็เดินไปส่งที่หน้าประตู คิเมรุเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป ส่วนร่างสูงยังคงยืนอยู่หน้าประตู<br />“เข้ามามั๊ยครับ?” คิเมรุยิ้ม ส่วนทาคิงาว่าที่ยืนก้มหน้าเท้าแขนกับประตูอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม<br />“ไม่เอาล่ะ เดี๋ยวจะไม่ได้กลับเปล่าๆ” ทาคิงาว่ายื่นถุงที่ร่างเล็กใช้ใส่จดหมายไปอ่านที่บ้านเขาคืน<br />คิเมรุดูเหมือนจะไม่อยากให้กลับเท่าไหร่ ตาตาดูเหงาลงไปถนัดตาก้มหน้ามองดูร้องเท้า ชายหนุ่มร่างสูงหัวเราะหึก่อนจะพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา<br />“นี่ คิเมะ ชั้นจะบอกอะไรให้นะ” เขาเว้นจังหวะไว้<br />“ครับ” คิเมรุเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สายตาดูเปี่ยมไปด้วยควาทหวัง kirakira ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ต้องตกใจทีอีกฝ่ายขโมยโอกาสจูบเขาไปอย่างรวดเร็ว ที่สำคัญ นี่!!! หน้าบ้าน!!! คิมเระผงะถอยหลังไปนิดนึงถุงที่รับมาเมื่อครู่ตกอยู่มือขึ้นมาปิดริมฝีปากพร้อมกับใบหน้าที่แดงกล่ำขึ้นมาแบบสุดๆ<br />“ชั้นโอบนายในDream lives เพราะว่าชั้นอยากจะให้คนอื่นรู้ไง ว่านาย เป็นของชั้น” พูดจบร่างสูงก็ยิ้ม แล้ปิดประตูบ้านให้คิเมรุที่กำลังยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก เขาฮัมเพลงก่อนจะเดินกลับไปที่รถแกว่งกุญแจรถอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้คิเมรุยืนหน้าแดงอยู่หลังประตูทำตัวไม่ถูกอยู่คนเดียว<br />ร่างเล็กพึมพับกับตัวเองเบาๆ “บุโจบ้า...” </span></div><div align="center"><br /><span style="color:#00cccc;"><br />ÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌÌ<br /><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110865094372468989?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1103899099455266892004-12-24T21:37:00.000-08:002004-12-24T06:38:19.456-08:00<div align="left"><span style="font-size:130%;color:#ffff99;"><strong>My lover is a cat...</strong></span></div><div align="left"> </div><div align="left"><span style="color:#ff0000;">ผมเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่งครับ เป็นแมวตัวใหญ่สีดำขนปุกปุย น่ารักเชียวครับ เอาแต่ใจเหมือนคนทั่วๆไป สิ่งเดียวที่ทำให้แมวตัวนี้ไม่เหมือนแมวตัวอื่นๆคือ เขาเป็นคนรักของผมครับ</span></div><div align="center"> <br /><span style="color:#ff0000;">************************</span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#ff0000;">ผมคิชิ โยชิยูกิ อายุ 28 ปี เป็นเจ้าของร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เมื่อสามเดือนก่อน เจ้าเพื่อนตัวแสบของผมมาหาผมแล้วบอกว่าเอาแมวมาให้ <br />อ๊อดดดด เสียงออดที่ห้องผมดังขึ้นห้องของผมอยู่บนชั้นสองของร้าน แต่ว่ามีประตูแยกออกมาเพื่อความสะดวกสำหรับแขกที่มาเยี่ยมในยามวิกาลเช่นนี้ ก็คงเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเจ้าเพื่อนตัวดีคนนี้นี่แหละ <br />“ว่างายเพื่อนนน!!!” เสียงทักทายอย่างเป็นกันเองดังขึ้น เมื่อประตูถูกเปิดออก ผู้มาใหม่อยู่ในชุดสูทที่ค่อนข้างจะยับเยินโผเข้าใส่ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งลอยมาก่อนสิ่งใด <br />“นาย... เมาเหรอเนี่ย...” <br />“ฮ่าๆๆ นิดหน่อยๆ” ก็ยังดีที่มันมีสติรูว่ามันเมาแค่ไหนนะเนี่ย <br />“คิชิจังๆ” เจ้าเพื่อนตัวดีหันมาเรียกผมอย่างสนิทสนม หลังจากที่ผมพยายามจะลากมันจากหน้าประตูมาโยนไว้บนโซฟาสีแดงตัวใหญ่ <br />“อะไรเล่า!!” ผมทำเสียงรำคาญไปนิดนึง ก่อนที่จะสะบัดมันออกมาจากไหล่ของผม <br />“มีแมวตัวนึง อยู่หน้าประตู ชั้นเอามาฝากแน่ะ” <br />“แมว?” ผมลองเดินไปดูที่หน้าประตู หันไปทางขวาเจอบันได พอหันมาทางซ้าย แมวกะผีมันอ่ะเด่ะ นี่มันคนไม่ใช่หรอ สิ่งที่ผมเห็นเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงบางที่มีหูแมวพร้อมกับหางใส่เสื้อคอเต่าสีดำพร้อมกางเกงหนัง แถมยังมีปลอกคออีกหนึ่งเส้น แมวบ้านมันอะเด่ะ คิดจะเล่นตลกอะไรกับผมเหรอไง ผมไม่รอช้ารีบหันกลับไปด่าเจ้าเพื่อนตัวแสบ <br />“แมวกะผีเอ็งอ่ะเด่ะ ที่ชั้นเห็นนี่มันคนนี่หว่า!!” ผมโวยวายพลางชี้ไปทางเด็กหนุ่มที่เดินตามผมเข้ามาให้มันดู มันพยายามจะตะกายจากโซฟา เดนโซซัดโซเซเข้ามาหาผม ชูนิ้วชี้ขึ้นพร้อมกับส่ายไปมา <br />“ไม่ช่ายๆ นี่เป็นแมว แมวพันธ์หนึ่งที่รูปร่างเหมือนคนต่างหาก” นี่ถ้ามันไม่เมาอยู่ ผมคงจะถีบมันออกไปจากบ้านผมแล้ว <br />ในขณะที่ผมยื่นไม่รู้จะทำยังไงนั้น เด็กหนุ่มที่ถูกกล่าวถึงก็ส่งเสียงขึ้น <br />“เมี๊ยวว...”</span></div><div align="center"> <br /><span style="color:#ff0000;">......... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี๊ยยย!!!!! ..........</span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#ff0000;">ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... <br />ผมสลึมสลือเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกามาปิด <br />อืม... เช้าแล้วเหรอเนี๊ยย <br />เมี๊ยวว... เมี๊ยว... เมี๊ยวว... เมี๊ยว... <br />เสียงแมวที่ไหนเนี๊ย... แมว!?! <br />ผมลุกพรวดขึ้นมา เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันเหรอเนี่ย เมื่อคืนผมตัดสินใจที่จะให้เด็กหนุ่มคนนั้นมานอนในบ้าน รอจนกว่าเจ้าเพื่อนบ้าของผมจะส่างเมาซะก่อน จะได้คุยกันรู้เรื่องกว่านี้ <br />ผมเดินไปเปิดประตูห้อง ก็เจอเด็กหนุ่มคนนั้นนั่งเขี่ยประตูอยู่ ทันทีที่เด็กหนุ่มคนนั้นเห็นผมเข้าก็ยิ้ม <br />“เมี๊ยว~~~” พลางเอาหัวมาถูขาผมเดินไปเดินมาเหมือนแมวยามออดอ้อน <br />ผมลูบหัวเขาเบาๆ เขาร้องอีกครั้ง <br />“เมี๊ยวว~~” ทำหน้าตาวิงวอนอะไรบางอย่าง <br />“หิวเหรอ?” เด็กหนุ่มส่ายหน้า “เมี๊ยว..” <br />“ห้องน้ำเหรอ?” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ทำให้ผมเดินนำเขาไปที่ห้องน้ำเปิดประตูให้เด็กหนุ่มเดินเข้าไปทำธุระส่วนตัว หลังจากนั้นผมเดินไปดูเจ้าเพื่อนตัวดีของผมที่หลับอย่างสบายใจอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ผมเอาเท้าไปเขี่ยมันทีนึง <br />“เฮ้ย!! “มันยังคงนอนหลับอยู่ ส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ ผมเลยตัดสินใจที่จะถีบมันลงจากโซฟาซะเลย <br />โครม!!! <br />สำเร็จมันตื่นแล้ว!! <br />“โธ่เว้ย!! มาปลุกทำไมว่ะ” มันโวย ผมกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาพร้อมกับส่งรังสีอำมหิต <br />“นายว่าง... แต่ชั้นไม่ว่างเว้ย ตื่นขึ้นมาได้แล้ว!!” มันยอมตื่นมาแต่โดยดี ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาดีๆ ในเวลานั้นเด็กหนุ่มคนนั้นก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เขาเดินยิ้มมาร้องเสียงแหละอีกครั้ง <br />ผมทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆเพื่อนผม <br />“นายหายเมารึยัง” มันพยักหน้าหงึก <br />“งั้นนี่มันอะไร” ผมชี้ไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังคลอเคลียอยู่กับขาผม <br />“แมวไง” มันตอบหน้าตาเฉย <br />“จะบ้าหรอ นี่มัน... ดูยังไงก็เป็นเด็กผู้ชาย อายุ18-19 เท่านั้น” เจ้าเพื่อนตัวดีส่ายหน้า <br />“ชั้นบอกนายแล้วไง มันเป็นแมวที่หน้าตาเหมือนคน แมวตัวผู้ อายุ 5 เดือนกว่าๆเท่านั้นเอง” มันอธิบายหน้าตาจริงจัง <br />“นายพูดจริง?” ผมย้ำคำกับมันอีกครั้ง มันพยักหน้า “จริง” <br />“ชั้นจะขอฝากมันไว้กับนายสักระยะ นายต้องคอยให้อาหารและดูแลมันด้วย สามารถเลี้ยงดูได้เหมือนคนธรรมดาเลยนะ แต่นิสัยมันก็เป็นแมวธรรมดานั่นแหละ เล่นกับมันบ้าง มันยังเด็กอยู่ เจ้าตัวเนี๊ย มันถูกสอนมาบ้างแล้ว เข้าห้องน้ำเป็นแล้ว ใช้ตะเกียบกินข้าวเป็นแล้ว แต่ระวังนะ ตอนกลางคืนมันชอบออกไปข้างนอก ถ้ามันยังไม่ติดนายล่ะก็ คงต้องหนีออกไปแน่ๆ ดูแลดีๆล่ะ” เจ้าเพื่อนตัวดีกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง <br />“เดี๋ยว แล้วทำไมนานไม่เลี้ยงเองซะล่ะ” ผมหันไปถามมัน <br />มันก็เอามือเสยผมแล้วหัวเราะ “นายก็รู้นี่ว่าชั้นเลี้ยงสัตว์เป็นซะที่ไหน แถมยัยมิโฮะที่ชั้นตามจีบอยู่ยังไม่ชอบแมวอีกด้วย เพราะงั้นฝากนายไว้หน่อย” มันพูดพลางยกนาฬิกาขึ้นดู <br />“อ๊ะ ป่านนี้แล้ว เดี๋ยวชั้นยังต้องกลับไปเปลี่ยนชุดไปเดทกับมิโฮะจังอีก งั้นไปแล้วนะ” ว่าแล้วก็รีบคว้าสูทแล้วเดินออกไปไม่สนใจใคร <br />ผมก้มลงมองเด็กหนุ่มที่ยังคลอเคลียอยู่ที่ขาไม่เลิก <br />“นายเป็นแมวเหรอ?” <br />“เมี๊ยวว” เด็กหนุ่มยิ้มตอบผม <br />“อะ อะ อะ คิชิจังแมวตัวนี้ชื่อซากินะ” เจ้าเพื่อนตัวดีย้อนกลับมาตะโกนบอกผมอีกครั้งที่ประตูก่อนที่จะวิ่งลงบันไดไปอีกที <br />ผมมองเด็กหนุ่ม เอ๊ย แมวเหมียวอีกครั้ง มันยกมือขึ้นมาเลียทำความสะอาดเหมือนอย่างที่แมวทั่วไปทำ <br />“ซากิ...” ผมลองเรียกดู เขาหันมายิ้มพร้อมกับร้องเหมียวอีกครั้ง</span></div><div align="left"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="right"><span style="color:#ff0000;">To be continued…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110389909945526689?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1103898755406628692004-12-24T21:30:00.000-08:002004-12-24T07:00:27.613-08:00<span style="font-size:130%;color:#ffcc66;">Kiss of Judas</span> <br /><div align="left"> <br /><span style="color:#ffccff;">“รีเฟล! ไปไหนของมันนะ!!” ชายสูงอายุที่ได้ชื่อว่าเค้าน์ทเฮอกรีริส ร้องเรียกหาลูกน้องคนใหม่ ไม่สิ คนเก่าที่เพิ่งช่วงชิงกลับมาจากลูกชายได้ไม่นาน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น เว้นแต่รอยยิ้มเยาะของด็อกเตอร์จิซาเบลบุตรบุญธรรมที่นั่งอยู่ไม่ไกล</span></div><div align="center"> <br /><span style="color:#ffccff;">******************************</span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#ffccff;">แสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้ามาในห้อง ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ สายลมเบาๆพัดให้ม่านปลิวไสว หนุ่มน้อยเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลเผลอหลับอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวงาม แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงของม่านที่พัดขึ้นมา มันทำให้เคนนึกถึงใครบางคนที่มักจะมาปลุก ยามที่เขาเผลอหลับเสมอ หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นเคนมักจะมาอยู่ที่ห้องนี้เสมอ ห้องของหัวหน้าคนรับใช้ที่ภักดี ว่าพลางนึกไปถึงร่างสูงผู้มีเรือนผมสีเงินดั่งแสงจันทร์ ถึงแม้ว่าจะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเป็นผู้พิพากษารีฟด้วยมือของตนเอง แต่เขาก็ยังคงแอบหวังอยู่นิดๆว่า รีฟของเขา จะกลับมาที่ห้องนี้อีกครั้ง เด็กหนุ่มเอนศรีษะพิงกับพนักเก้าอี้ ใช้มือเสยผมช้าๆ พร้อมกับถอนหายใจ เมื่อไหร่กันนะ ที่เขาจะเลิกยึดติดกับคนคนนั้น <br />เคนรีบหันไปดูที่ประตู เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเปิดประตูเข้ามา <br />‘รีฟ!? ไม่สิ ไม่ใช่รีฟ...’ <br />“นาย...!!” เคนทำเสียงกร้าว เมื่อเห็นว่าผู้ที่เปิดประตูเข้ามาเป็นชายร่างสูงผมสีแพลตตินั่ม รีเฟล ราฟิท <br />ผู้มาใหม่มีท่าทีเหนื่อยหอบ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันประตูไว้ อีกข้างกุมไว้ที่หัวใจ <br />“ท่านเคน...” เสียงทุ้มเรียกชื่อของร่างเล็กเบาๆ มันยิ่งทำให้เคนรู้สึกโหวงๆอยู่ในอก <br />“เล่นตลกอะไรของนาย คนที่ไม่ใช่หัวหน้าคนรับใช้ของชั้นอย่างนาย ไม่มีสิทธิ์มาเรียกชั้นด้วยเสียงนั้น” รีฟหอบร่างที่ดูอ่อนเพลียเข้าไปใกล้เคนยิ่งขึ้น ก่อนที่จะเข้ากอดร่างเล็กโดยทิ้งตัวลงไปทั้งตัว <br />“ท่านเคน ผมเองขอรับ รีฟของท่าน” เมื่อได้ยินดังนั้น เคนแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง รีฟที่พูดจาอย่างนี้กับสีหน้าที่แสนจะอ่อนโยน <br />แต่เขาไม่อยากจะถูกหักหลังถึงสองครั้งสองครา “ช... ชั้นจะเชื่อนายได้ยังไง?” ปากก็ถามไปอย่างนั้น แต่ใจของเขากลับคิดไปแล้วว่านี่คือรีฟคนเดิมของเขา <br />“ด็อกเตอร์ให้ยากับผมขอรับ เขาบอกว่าเป็นยาที่ทำให้ผมกลับมามีชีวิตอีก 4 ชม. เมื่อยาหมดฤทธิ์ผมจะตายไปอีกครั้งขอรับ แล้วด็อกเตอร์ก็เล่าถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น หลังจากที่ผมตายไป” <br />“ทำไม ด็อกเตอร์ถึงทำแบบนี้?” เคนไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ด็อกเตอร์คนนั้น คิดอะไรของเขา รีฟคลายอ้อมกอดออก จับไหล่ของเด็กหนุ่มและจ้องลงไปในนัย์ตาสีรัตติกาล <br />“กระผมไม่ทราบขอรับ ทราบเพียงแต่ว่า สิ่งที่เขาทำในวันนี้ เป็นสิ่งที่ห้ามให้ท่านพ่อของท่านเคนทราบเป็นอันขาดขอรับ ได้โปรดเชื่อผมเถอะขอรับท่านเคน” <br />เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันดูน่าเชื่อและไม่น่าเชื่อพอๆกัน แต่สำหรับเคนในตอนนี้เขาอยากจะขอเชื่อรีฟอีกครั้ง ถ้าหากว่ามันโกหก เขาก็จะถือซะว่ามันเป็นฝันร้ายที่หวนกลับมาอีกครั้ง เคนไม่เห็นว่ามันจะเป็นอะไร ก็ในเมื่อเขามักจะฝันร้ายอยู่บ่อยครั้งนับตั้งแต่วันที่รีฟจากไป <br />“รีฟ!!” เคนโผเข้าหาคนสนิทของเขาที่ทำท่าจะล้มลง ก่อนที่จะพยุงร่างที่สูงกว่าไปนั่งที่เตียงแล้วเดินไปปิดประตูห้อง <br />ร่างเล็กลงมานั่งข้างๆเขาก่อนจะเริ่มถามคำถามกับรีฟ <br />“นายรู้ได้ยังไงว่าชั้นอยู่ที่นี่ ในเมื่อ... ชั้นคืนต่างหูคู่นั้นให้นายไปแล้ว” <br />เจ้าของเรือนผมสีเงินสบตากับเด็กหนุ่มที่มองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด <br />“ท่านเคนขอรับ กระผมไม่ทราบว่าตัวเองนั้นเป็นของจริงหรือของปลอมอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่กระผมจะสามารถยืนยันกับท่านได้ คือความรักและภักดีของกระผมเป็นของจริง ตั้งแต่เมื่อก่อนที่กระผมตามหาท่านเคน ผมไม่เคยใช้ต่างหูอะไรนั่น กระผมเพียงแต่ตามรอยความโศกเศร้าของท่านที่เปรียบเสมือนวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งของกระผมขอรับ มันอาจจะดูอาจเอื้อมที่กระผมไปคิดเอาว่าท่านเคนเป็นอีกส่วนที่หายไปของกระผม แต่ความรู้สึกทั้งหมดเป็นของจริงและมันก็จะตายไปพร้อมกับกระผมขอรับ ท่านเคน” รีฟกำมือตนไว้แน่น แต่ก็ต้องผ่อนมันออก เมื่อมือเรียวคู่เล็กมาจับมันไว้ <br />ร่างสูงยกมือคู่งามขึ้นมาจุมพิต “ชีวิตของกระผมเป็นของท่านคนเดียวขอรับ” <br />เคนตอบรับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ชั้นเชื่อนาย...” <br />เคนคลี่ยิ้มให้เขาอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่งดงามดั่งเทวดาตัวน้อยๆ บรรยากาศที่คุ้นเคยหวนกลับมาอีกครั้ง เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความไว้วางใจ <br />“อ๊ะ ท่านเคน เชือกรองเท้าหลวมนี่ครับ” เมื่อรีฟสังเกตเห็นเขาก็รีบก้มลงไปทำท่าจะผูกทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจ้าของเรียวขางามเลื่อนขาออก <br />“ชั้นผูกเองได้” สีหน้าที่แสดงออกมีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจและความไม่ไว้ใจ แต่รีฟก็ฝืนเลื่อนเท้าคู่งามขึ้นมา <br />“ให้กระผมผูกให้เถอะครับ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่กระผมจะได้มีโอกาสผูกเชือกรองเท้าให้ท่านก็ได้” แววตาของทั้งสองฉาบไปด้วยความโศกเศร้า แต่เคนก็ยอมให้คนสนิทของเขาผูกรองเท้าแต่โดยดี <br />“นายเป็นคนเดียวที่ผูกเชือกรองเท้าให้ชั้นได้นะ รีฟ” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาอีกครั้งก่อนจะยกเท้าที่ผูกเชือกเสร็จแล้วขึ้นมาจุมพิต <br />“เดี๋ยว ทำอะไรหน่ะ” เคนร้องเบาๆ ปกติรีฟไม่เคยทำแบบนี้ เจ้าของเรือนผมสีแพลตตินั่มเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน <br />“ท่านเคนขอรับ กระผมมีเรื่องอยากขอร้อง” เคนรีบยกเท้าลงจากมือทั้งสองของรีฟ เขาเอนตัวลงไปเพื่อให้ใกล้รีฟมากยิ่งขึ้น “อะไรล่ะ” ชายหนุ่มผมสีแพลตตินั่มขยับตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น เขากุมมือของร่างเล็กไว้ จุมพิตลงไปอีกครั้ง <br />“ฆ่ากระผมเถอะขอรับ ท่านเคน” เคนตกใจกับคำพูดนั้นมาก แต่ก็ไม่ได้แสดงออกแต่อย่างไร ร่างสูงพูดต่อไป “ก่อนที่ผมจะทำร้ายท่านเคนด้วยมือคู่นี้” รีฟก้มหน้าลง หน้าผากแตะอยู่ที่มือคู่เล็ก “ได้โปรดเถอะครับ ท่านเคน” <br />“ได้...” เคนเงียบไปสักพักก่อนจะตอบ มันเป็นคำพูดที่ต้องใช้เวลานานกว่าจะพูดออกมาได้หมด “ รีฟ ชั้นจะฆ่านาย” ถึงแม้ร่างสูงจะปรารถนาคำตอบเช่นนี้ แต่ก็ตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากคู่สวย เขาเงยหน้าขึ้นมองเคนอีกครั้ง เจ้าของหน้าสวยที่ปรกไปด้วยเรือนผมสีราตรียิ้มอีกครั้ง “แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะรีฟ สักวันชั้นจะพิพากษานายด้วยมือคู่นี้เอง” แววตายามที่พูดนั้นดูจริงจังและดุดัน <br />รีฟเรียกชื่อของร่างเล็กเบาๆ “ท่านเคน...” <br />“ไปเถอะรีฟ ก่อนที่ชั้นจะไม่ปล่อยนายไป” เคนพูดประโยคนี้ช้าๆ <br />จริงๆแล้วเคนไม่อยากจะให้รีฟจากเขาไป แต่เขาก็ไม่สามารถฆ่ารีฟที่เป็นรีฟของเขาได้ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือไปให้คนสนิทของเขา รีฟรับมือนั้นแต่โดยดี <br />“นายจะไปไหนล่ะ หลังจากนี้...” ใบหน้าสวยดูเศร้าเหมือนจะร้องไห้ <br />“กระผมไม่ทราบขอรับ แต่จะต้องไปให้ไกลจากที่นี่” <br />“อื้มม...” เคนพยักหน้ารับ “งั้นก็ไปซะสิ” คราวนี้เคนเบือนหน้าหนี “หายไปจากตรงนี้โดยที่ชั้นไม่รู้จะดีกว่า” เคนได้ยินเสียงฝีเท้าจึงนึกว่ารีฟจากไปแล้ว ไหล่เล็กๆสั่นเทิ้ม แต่ไม่กี่วิต่อมาเขาก็รู้สึกถึงไออุ่นจากด้านหลัง อ้อมกอดที่แสนคุ้นเคย <br />“อย่าร้องไห้เลยขอรับ” เคนเพิ่งรู้สึกตัวว่าน้ำตาของเขาไหล จากนั้นเขาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูง รีฟก้มลงจูบซับน้ำตาเบาๆ “น้ำตาที่ผมหยุดมันเมื่อครั้งนั้น ผมจะไม่มีวันทำให้มันไหลออกมาอีกขอรับ ท่านเคน” <br />“รีฟ สาบานกับชั้นสิ ว่านายจะเป็นของชั้นคนเดียว” เคนจ้องตาชายหนุ่มอย่างจริงใจ <br />“ขอรับ ท่านเคน กระผมขอสาบานต่อริมฝีปากแสนงามคู่นี้” ร่างสูงก้มหน้าลง ริมฝีปากของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงเซน <br />“ผมรักคุณ” รีฟพูดประโยคนี้เป็นประโยคสุดท้าย ก่อนจะประกบปากตนกับริมฝีปากคู่งามของร่างเล็ก แล้วจากไป <br />เคนล้มลงที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เขานั่งอยู่ก่อนหน้านั้น ซุกหน้าลงกับมือทั้งสองของตน <br />‘ไม่ร้อง ชั้นจะไม่ปล่อยให้น้ำตาที่นายหยุดมันไหลออกมาอีกต่อไป’ <br /> <br />การโค่นล้มพ่อและการพิพากษานายทุกอย่างล้วยเป็นหน้าที่ของชั้น! <br />ชั้นจะอภัยให้นาย...! และจะช่วยปลดปล่อยนายเอง ด้วยวิธีของชั้น… น่าสนุกใช่มั๊ยล่ะ รีฟ…!? <br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffccff;">And that’s all? <br /></span></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110389875540662869?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1103898512139823902004-12-24T21:27:00.000-08:002004-12-24T06:52:12.120-08:00<span style="color:#ccccff;"><span style="font-size:130%;color:#00cccc;">Christmas Eve Special</span> <br /></span> <br /><span style="color:#ccccff;">วันที่ 24 ธันวาคม จริงๆแล้วมันก็เป็นวันธรรมดาๆวันหนึ่ง แต่พอเป็นมีคนเรียกมันว่าเป็นวัน Christmas Eve ก็ดูเหมือนว่ามันจะมีความสำคัญเป็นพิเศษขึ้นมาทันที ใครกันนะเป็นคนคิด Christmas Eve กลายเป็นวันสำคัญสำหรับหลายๆคนเลยทีเดียว จึงทำให้บรรยากาศแห่งความสุขและสนุกสนานลอยตลบอบอวลอยู่เสมอ <br />นอกจาก Christmas Eve จะเป็นวันสำคัญสำหรับครอบครัวแล้ว ยังเป็นวันสำคัญของคู่รักหลายๆคู่ด้วยเช่นกัน Christmas Eve มักจะเป็นคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอแห่งความรักของคู่รักแสนหวานทั้งหลาย มาคราวนี้เราก็จะไปจับตาดูดู่รักที่ได้ชื่อว่าหวานไม่แพ้คู่ไหนเลยทีเดียว <br /> <br />เหล่าหนุ่มนักแสดงของ Tennis no ouji sama Musical มารวมตัวกันถึงแม้ว่าจะไม่มีการฝึกซ้อมก็ตาม พวกเขาทั้งหมดตกลงกันว่าจะจัดปาร์ตี้กันที่คอนโดของทาคิงาว่าชายร่างสูงที่ได้รับบทเป็นกัปตันทีมของเซงาคุ แน่นอนว่าเป็นปาร์ตี้ภายในเท่านั้น แต่เราก็คงจะไม่พูดถึงปาร์ตี้อะไรนั้น ถึงแม้มันจะมีอะไรน่าสนุกมากมายก็ตาม ที่เราจะพูดคือ หลังจากงานเลี้ยง แน่นอนว่าแต่ละคนกลับออกมาไม่พร้อมกัน เอาล่ะ เรามาดูคู่แรกกันดีกว่า <br /></span> <br /><span style="color:#ccccff;">## Pure <br /></span> <br /><span style="color:#ccccff;">10.43 pm </span> <br /> <br /><span style="color:#ccccff;">สามคนแรกที่ขอตัวออกมาก่อนคื อาเบะ โยชิซึกุ ,อาโอยาม่า โซตะ และ โกโมโตะ นาโอยะ โดยที่อาเบะเลือกที่จะเรียกแท๊กซี่กลับไปเลย เพราะว่าวันพรุ่งนี้เขาจะต้องไปหาพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด ส่วนโซตะและนาโอยะบอกว่าจะเดินเล่นต่อกันอีกซักหน่อย ทั้งสามคนจึงแยกกันไม่ไกลจากคอนโดของทาคิงาว่าเท่าไหร่ โซตะและนาโอยะ เดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย มันก็ดึกพอควรแล้ว ผู้คนจึงไม่มากเท่าไหร่ <br />พวกเขาเจอสวนสาธารณะเล็กๆแห่งหนึ่ง โซตะจึงเป็นคนเสนอให้เข้าไปนั่งพักกัน ที่สวนสาธารณะแห่งนี้มีต้นคริสมาสต์ขนาดย่อมตั้งอยู่ตรงกลาง คงจะมีครอบครัวไหนสักครอบครัวเอามาตั้งไว้ละมั๊ง ต้นคริสมาสต์ถูกตกแต่งอย่างสวยงามประดับประดาไปด้วยดวงไฟหลากสีสรรค์ ร่างเล็กเดินเข้าไปจับเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันไปคุยกับร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล <br />“ต้นคริสมาสต์นี่ดูอบอุ่นดีนะครับ โซตะคิดว่าไงครับ” โซตะพยักหน้าแล้วยิ้ม แต่ก็เป็นรอยยิ้มเพียงครู่เดียว ดูเหมือนเขาจะกังวลอะไรอยู่นิดหน่อย <br />นาโอยะเงียบก้มหน้างุด “โซตะเป็นอะไรรึเปล่าครับ” ชายหนุ่มหันมามองหน้าคนพูดที่ไม่ยอมสบตาเขา <br />“ป... เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” นาโอยะไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็หันแล้วเดินไปที่อื่นทันที <br />“ด... เดี๋ยว นาโอยะ” <br />ร่างเล็กทิ้งตัวลงที่ม้านั่งในสวน โซตะนั่งลงข้างๆไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ บรรยากาศเงียบๆรอบข้างยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูน่าอึดอัดมากขึ้น นาโอยะเป็นฝ่ายทนไม่ได้เสียก่อน <br />“ผ...ผมกลับดีกว่าครับ” ว่าพลางก็รีบลุกแล้วเดินออกมา <br />โซะตะรับไม่ทันกับพฤติกรรมของเด็กหนุ่ม ได้แต่ปล่อยให้เขาเดินจากไปง่ายๆ <br /> <br />ในขณะที่นาโอยะเดินออกมาจากสวนนั้น เขารู้สึกแย่เอามากๆ วัน Christmas Eve ทำไมโซตะถึงทำแบบนี้ ทั้งๆที่เป็นฝ่ายชวนเขามาเดินเองแท้ๆ คิดพลางปาดน้ำตา ทำไมมันหนาวขนาดนี้นะ ทันใดนั้น <br />“นาโอยะ” เสียงที่คุ้นเคยและสัมผัสที่อบอุ่น มาจากด้านหลัง โซตะที่มีอาการหอบเล็กน้อยกอดร่างบางไว้ราวกลับเป็นของที่แตกสลายได้ นาโอยะทั้งตกใจและดีใจ <br />“ขอโทษ” ร่างสูงรำพึงเบาๆแล้วคลายอ้อมกอดออก จับให้นาโอยะหันมาเผชิญหน้ากับเขา ทั้งคู่สบตากัน ร่างสูงถอดผ้าพันคอออกจากคอของตนมาพันให้เด็กหนุ่ม ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบสร้อยขึ้นมาเส้นหนึ่ง มันเป็นสร้อยสายหนังที่มีตัวจี้ทำจากเงิน รูปเครื่องหมายบวกที่สลักข้างหนึ่งด้วยNและอีกข้างด้วยS หยาดน้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง เขาใช้สองมือดึงผ้าพันคอที่อีกฝ่ายพันให้มาปิดหน้า <br />โซตะหัวเราะแล้วดึงเขามากอดอีกครั้งหนึ่ง “Merry Christmas นาโอยะ” แต่ร่างเล็กกลับตอบกลับด้วยเสียงสะอื้น ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะทำให้นาโอยะสงบลงได้ <br />ร่างสูงลูบหัวเบาๆ “กลับกันนะ” เด็กหนุ่มพยักหน้างึก โซตะ จึงจับมือเขาแล้วออกเดิน <br />เด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำพยายามทักท้วง “ด...เดี๋ยวสิฮะ ม...มือ” ชายหนุ่มหันมยิ้ม <br />“ไม่มีใครเห็นหรอก” นาโอยะจึงได้แต่มุดหน้าซ่อนความดีใจเอาไว้กับผ้าพันคอ <br />โซตะเรียกแท็กซี่กลับไปที่บ้านของตน แน่นอนว่ามีนาโอยะไปด้วย เพราะเขาคิดว่าวันนี้ให้เด็กหนุ่มค้างที่บ้านเขาดีกว่าจะให้กลับไปทั้งๆที่ตาแดงๆ <br />ระหว่างที่อยู่ในแท็กซี่ โซะตะกุมมือของเด็กหนุ่มเอาไว้ตลอด แล้วเขาก็พิงไหล่ของนาโอยะจนหลับไป ร่างเล็กตัดสินใจพิงศรีษะตนไว้กับอีกฝ่าย “Merry Christmas ฮะ โซตะ” ไม่คำตอบใดออกมาจากปากของอีกฝ่าย เว้นแต่การกุมมือที่แน่นขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังมีสติอยู่ แม้จะน้อยนิดก็ตาม เขายิ้มอย่างมีความสุข <br />ถ้าเวลาทั้งหมดหยุดอยู่แค่นี้ได้ก็คงดีไม่น้อย ความสุขนี้จะได้อยู่อย่างนิรันดร์ ตอนนี้ก็คงจะทำได้เพียงแต่ภาวนาให้ความฝันนี้ยังคงอยู่ต่อไปนานเท่านาน <br /></span> <br /><span style="color:#ccccff;">## The Eternities <br /></span> <br /><span style="color:#ccccff;">11.24 PM </span> <br /> <br /><span style="color:#ccccff;">“งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มหน้าใสร่างเล็กโบกมือลาขณะที่ใส่รองเท้าอยู่ โดยมีร่างสูงยืนรออยู่ข้างหน้าซึ่งยังคงคุยหยอกล้อกับคนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างหลังของเด็กหนุ่มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วหันมาลาทุกคนอีกครั้ง ฮิโรกิและโคทาโร่กลับไปพร้อมกัน โดยมีเหตุผลที่ว่า จะไปดูต้นคริสมาสต์กัน <br />หลังจากที่ออกมาจากคอนโดของทาคิงาว่าแล้ว ทั้งสองก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งเด็กหนุ่มเงียบไปแล้วถามคำถามหนึ่งขึ้นมา <br />“โคนิชิซังฮะ” เด็กหนุ่มหันไปหาร่างสูง “รำคาญมั๊ยฮะที่ ผมชวนมาด้วย” <br />ฮิโรกิหันมายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แสนสดใสจริงๆ “ไม่หรอก ชั้นน่ะ ออกจะดีใจที่โคทาโร่ชวนชั้นมาด้วย ว่าแต่...” <br />เขาเว้นจังหวะไปนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “จับมือ... ได้มั้ย?” หนุ่มร่างสูงยื่นมือให้พร้อมกับยิ้ม โคทาโร่รู้สึกตกใจจนไม่ได้ให้คำตอบใดๆไปทั้งสิ้น ซ้ำยังชะงักฝีเท้าไปนิดนึงอีกต่างหาก ทำให้ชายหนุ่มเดินนำเขาไปประมาณ 3 ก้าวได้ ฮิโรกิต้องลดมือลงทำหน้าเศร้าพร้อมกับถอนใจ ทำหน้าเศร้าเหมือนเด็กๆ แต่ไม่นานนักเขาก็รู้สึกถึงไออุ่นจากมือของร่างเล็กที่ยื่นมาจับมือเขาไว้ <br />ชายหนุ่มหันไปมองอีกฝ่ายที่หันมามองเขาแล้วยิ้มอย่างกวนๆ “จะจูงมือกันถึงต้นคริสมาสต์เลยมั๊ยฮะ^^” ฮิโรกิหัวเราะพร้อมกับเดินแกว่งแขนอย่างรื่นเริงแล้วหันไปหาอีกฝ่ายที่ไม่ทันระวังตัว เห็นดังนั้น ชายหนุ่มจึงถือโอกาสโน้มตัวลงแล้วยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มอีกฝ่ายทันดี โคทาโร่ตกใจจนเผลอสะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง ยกมือข้างนั้นมาจับแก้มข้างที่ถูกหอม หน้าแดงก่ำ <br />“โคนิชิซัง!!~~” เขาโวยวายก่อนจะเริ่มวิ่งไล่อีกฝ่ายที่วิ่งหนีไปแล้ว ฮิโรกิหยุดวิ่งกะทันหันแล้วหันมาเผชิญกับเด็กหนุ่มจนทำให้ร่างเพรียวโผเข้าหาเขาเพราะหยุดไม่ทันพอดี ฮิโรกิถือโอกาสรวบเอวเขามาชิดยิ่งขึ้น โคทาโร่พยายามที่จะผลักเขาออกแต่ก็ไม่สามารถที่จะสู้แรงได้ ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆแล้วเลื่อนแขนทั้งสองข้างที่รวบอยู่ที่เอวไปที่สะโพกแล้วยกเด็กหนุ่มขึ้นจนตัวลอย <br />“หวา~~~” ฮิโรกิหัวเราะ แต่เด็กหนุ่มกลับเรียกร้องให้ปล่อยเขาโดยเร็ว ชายหนุ่มไม่สนใจกลับเดินต่อไปเรื่อยๆก่อนที่จะย้ำกับร่างเล็ก <br />“ถ้าไม่จับดีๆจะหล่นเอานะ” พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ปล่อยมือออกนิดหน่อย ทำให้ร่างเล็กลื่นลงมานิดหน่อย ด้วยความตกใจโคทาโร่จึงรีบคว้าคอของอีกฝ่ายไว้ทันที ฮิโรกิฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี โดยที่มีเด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำเกาะอยู่ที่คอ <br />โคทาโร่พึมพำเบาๆที่ข้างหูร่างสูง “คนบ้า” <br />ต้นคริสมาสต์ที่พวกเขาจะไปดูนั้น ตั้งอยู่เกือบๆจะใจกลางเมืองเลยทีเดียว ถึงแม้จะไม่ไกลจากคอนโดของทาคิกาว่าเท่าไหร่ แต่ก็ไม่สามารถเดินไปได้ทีเดียวทั้งคู่จึงเรียกแท็กซี่ไปแทน ขณะที่อยู่บนแท็กซี่ เด็กหนุ่มถามคำถามนึงกับฮิโรกิ <br />“โคนิชิซังฮะ ถ้า...ผมเอาแต่ใจ โคนิชิซังจะเกลียดผมมั๊ยฮะ” พูดแล้วก็ก้มหน้าลงนิดนึง อีกฝ่ายหันมามองเขาแต่ก็ไม่ตอบอะไร โคทาโร่รู้อยู่แล้วว่าเขาคงจะไม่ได้คำตอบ ถ้าหากเขาไม่ยอมสบตากับอีกฝ่าย โคนิชิซังเป็นคนที่เวลาพูดเรื่องสำคัญจะต้องสบตากับอีกฝ่าย เห็นเขาบอกว่าจะได้รู้ว่าเขาจริงจัง <br />เด็กหนุ่มกลั้นใจนิดนึงก่อนจะหันมาสบตาฮิโรกิที่รออยู่ แล้วฮิโรกิก็ตอบคำถามของเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ที่แสดงถึงความรักใคร่ “ชั้นจะดีใจนะ ถ้าโคทาโร่เอาแต่ใจเรื่องของชั้น” ว่าพลางยิ้มอีกครั้งแล้วพูดต่อ “แล้วโคทาโร่อยากเอาแต่ใจเรื่องอะไรล่ะ” คราวนี้ โคทาโร่เบือนหน้าหนีไม่ยอมตอบคำถาม <br />พอลงจากแท็กซี่มาพวกเขาทั้งสองเดินดูต้นคริสมาสต์ที่อยู่รอบๆ พร้อมกับพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งฮิโรกิสังเกตเห็นว่าทั้งจมูกและหูของเด็กหนุ่มแดงด้วยความหนาว เขาจึงชวนให้อีกฝ่ายไปนั่งไม่ไกลจากต้นคริสมาสต์นัก สามารถมองเห็นต้นคริสมาสต์ยักษ์ได้ชัดเจน แต่ก็ปลอดคนมากกว่าแถวนั้น <br />เขาให้เด็กหนุ่มนั่งลงที่หว่างขาของตนแล้วเอาเสื้อโค้ทของเขาโอบอีกฝ่ายไว้ด้วย กลายเป็นว่า โคทาโร่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม ฮิโรกิประกบมือทั้งสองเขากับมือของโคทาโร่พลางถูไปมาเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ร่างสูงวางศรีษะของเขาไว้บนไหล่ของอีกฝ่ายพร้อมกับส่ายไปมา <br />“โคทาโร่ บอกได้มั๊ยว่าอยากเอาแต่ใจเรื่องอะไร” เด็กหนุ่มนิ่งไปนิดนึงก่อนจะตอบแบบตะกุกตะกัก <br />“ป...เปล่านี่ฮะ ม.. ไม่มีอะไร ผ..ผม ค..แค่ถามดู เล่น เล่น..” ฮิโรกิถอนหายใจเล็กน้อย <br />“เอาเถอะ ถ้าโคทาโร่ไม่อยากบอก ชั้นก็จะไม่เซ้าซี้ รอจนกว่าโคทาโร่จะอยากบอกละกันนะ” เขาว่างั้นแล้วก็เอนศรีษะตัวเองไปพิงกับอีกฝ่าย <br />ก่อนจะทำท่านึกอะไรได้แล้วยื่นมือไปถอดกำไลข้อมือของตัวเองออกมา เป็นกำไลข้อมือหนังที่ดูมีสไตน์ “อ๊ะ จริงสิ นี่...” เขาเอามันไปใส่ไว้ที่ข้อมือของเด็กหนุ่ม <br />“Merry Christmas นี่เป็นของขวัญจากชั้นนะ หวังว่าโคทาโร่คงจะไม่รังเกียจของเก่า” <br />โคทาโร่กุมกำไลนั้นไว้แล้วส่ายหน้า “ไม่หรอกฮะ ผมชอบมากเลย ขอบคุณนะครับ ผมจะรักษาไว้อย่างดีเลย” ใบหน้าตามไปด้วยความอิ่มเอม <br />ฮิโรกิยิ้มอย่างดีใจ กระชับวงแขนที่กอดเด็กหนุ่มไว้ให้แน่นขึ้น ทั้งคู่นั่งคุยกันต่อถึงงานที่ใกล้จะเข้ามาถึงในไม่ช้านี่อย่างสนุกสนาน <br />ประมาณเกือบๆตี 1 โคทาโร่ก็ลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายสักนิดก่อนจะหันไปหาฮิโรกิ “กลับกันเถอะฮะ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างอารมณ์ดี โคทาโร่เดินเข้าไปหาฮิโรกิที่ยังไม่ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โน้มตัวลงแล้วยื่นหน้าประทับริมฝีปากตนกับอีกเบาๆ <br />“Merry Christmas ฮะ ฮิโรกิ” แล้วรีบเดินนำหน้าไป ฮิโรกิตกใจกับการจู่โจมที่ไม่คาดฝันมาก่อน แล้วรีบไล่ตามไปกอดร่างเล็กทันที <br />ช่างเป็นคริสมาสต์ที่วิเศษจริงๆ Christmas Eve วันแห่งการให้และการรับ แต่ละสิ่งล้วนแต่นำความสุขมาให้ทั้งสิ้น รอยยิ้มและความอบอุ่นที่ไม่สามารถลืมเลือนนี้ เป็นความจริงที่จะอยู่ข้างๆเราเสมอ <br /></span> <br /><span style="color:#ccccff;">##Passion</span> <br /> <br /><span style="color:#ccccff;">01.51 AM </span> <br /> <br /><span style="color:#ccccff;">กว่าปาร์ตี้ที่คอนโดของทาคิงาว่าจะสิ้นสุดลงก็ขึ้นเช้าวันใหม่แล้ว คนที่เหลือเพิ่งจะออกไปไม่นาน อยู่ก็แค่ คิเมรุที่ตัดสินใจว่าจะค้างที่คอนโดทาคิงาว่าเท่านั้นเอง <br />ทาคิงาว่ายืดเส้นยืดสายนิดหน่อยก่อนจะหันไปบอกคิเมรุว่าจะเก็บกวาดซากของปาร์ตี้ในวันพรุ่งนี้เช้า ว่าอย่างนั้นแล้วก็เดินเข้าห้องนอนไป ร่างเพรียวหัวเราะแล้วเดินตามไป “เอจิย์มักง่ายจังนะครับ” <br />ชายร่างสูงที่กำลังยืนเปลี่ยนเสื้ออยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหยุดการกระทำซะอย่างนั้น แล้วเดินเข้ามาหาคิเมรุที่นั่งอยู่ที่เตียงทั้งๆที่ท่อนบนยังเปลือยอยู่ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ <br />“ก็ชั้นอยากได้เวลาอยู่กับนายบ้างนี่...นี่คริสมาสต์นะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือทั้งสองคล่อมอยู่บนตัวร่างเพรียวที่นั่งอยู่ ซ้ำใบหน้ายังใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ คิเมรุใจเต้นไม่เป็นส่ำ หุ่นกำยำของอีกฝ่ายชวนให้เขารู้สึกตื่นตัว เขาพยายามข่มใจตัวเองไว้เพื่อจะได้เป็นฝ่ายคลุมเกมส์ <br />ยกมือเรียวขึ้นแตะแก้มสากของร่างสูง “ผมเองก็อยากอยู่กับคุณนะครับ แต่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จก็เถอะ” พลางเลื่อนหน้าเข้าสัมผัสริมฝีปากแผ่วเบาแล้วถอนออก <br />ทาคิงาว่านิ่ง หลับตาปี๋เหมือนกำลังข่มความรู้สึกบางอย่างก่อนจะกระโจนเข้าหาคิเมรุจนล้มลงไปนอนบนเตียง ชายหนุ่มที่มีนิสัยเหมือนเด็กพูดพร้อมหัวเนาะ “ไม่เปลี่ยนแล้วอ่ะ” <br />ว่าพลางก้มลงจูบไซร้ตามลำคอระหง คิเมรุยังคงหัวเราะอยู่จนกระทั้งรู้สึกว่าทาคิกาว่าเอาจริงขึ้นมา เขาก็รีบห้ามทัพซะก่อน ร่างเพรียวพยายามใช้แขนเล็กๆดันเขาออกไป <br />“ด..เดี๋ยวครับ เอจิย์...” <br />แต่ทว่าไร้เสียงตอบกลับ ทาคิงาว่ายังคงรุกไร้ต่อไปเรื่อยๆ จากสัมผัสที่คอระหงถึงติ่งหู เขาใช้ลิ้นเลียมันเบาๆ ขบกัดนิดๆก่อนจะต่อไปยังพวงแก้มนิ่มที่ตอนนี้เจือไปด้วยสีชมพู คิเมรุเผลอสงเสียงครางออกมาเพราะคุ้นเคยกับสัมผัส เสียงห้ามและอาการขัดขืนหายไป ร่างสูงจูบหนักๆที่ริมฝีปากก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานจากฝ่ายตรงข้าม <br />“อื้อ.. อ..” มือเรียมที่ตอนแรกผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นรั้งให้อีกฝ่ายแนบชิดยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับตอบรับจูบของอีกฝ่ายอย่างร้อนแรง มือหนาของทาคิงาว่าก็ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ไล้จนปลุกให้อารมณ์ของอีกฝ่ายขึ้นสูงอยู่อย่างสม่ำเสมอ มือที่อยู่ใต้เสื้อลูบไล้ผ่านเนินอก เน้นหนักที่ยอดอกที่ตอนนี้เริมชูชัน อีกข้างอยู่ที่สะโพกมน ส่วนคิเมรุที่ตอนนี้ไม่รับรู้อะไรนอกจากเพลิงปรารถนาที่ครุกรุ่นอยู่ภายในตัวก็ได้แต่ตอบรับทุกสัมผัสอย่างยินดี เลื่อนมือไปขย้ำผมของร่างสูงตามอารมณ์ที่ขึ้นสูงในขณะนั้น <br />“อ.. เอจิย์... อ๊า.. อ..” เสียงครางกระเส่าของร่างเพรียวยิ่งเพิ่มความกระสันต์ให้อีกฝ่ายมากขึ้น ทาคิงาว่าเลื่อนริมฝีปากมาจูบที่ยอดอกก่อนจะดูดเม้ม ร่างเล็กในวงแขนถึงกับสะดุ้งพร้อมกับแอ่นกายรับสัมผัส <br />เสียงครางและหอบดังอยู่เป็นระยะๆ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ทั้งๆที่อากาศภายนอกเย็นเฉียบ แต่ความร้อนภายในห้องกลับมีแต่จะเพิ่มมากขึ้น ทั้งสองรู้ดีว่าไม่สามารถจะดับอารมณ์ที่ร้อนแรงนี้ลงได้ง่ายๆ ก็คงจะต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามอุณหภูมิของร่างกายนี้... <br />ในที่สุดทุกอย่างก็เงียบลง มีเพียงเสียงหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเบาๆเท่านั้น คิเมรุนอนซบอยู่บนอกของร่างสูง ใบหน้านวลอมชมพูกำลังยิ้มอย่างมีสุข ทาคิงาว่าเองก็เช่นกัน เขารวบเอวของร่างเพรียวให้เข้ามาชิดยิ่งขึ้น อีกมือก็ลูบผมอย่างรักใคร <br />คิเมรุแหงนหน้ามองทาคิงาว่าที่ฮัมเพลงอย่างอามณ์ดี “ยังไม่ได้บอกเลย Merry Christmas ครับ เอย์จิซัง” ทาคิกาว่ายิ้มแล้วก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย <br />“Merry Christmas คิเมะ ชั้นดีใจที่วันนี้ได้อยู่กับนายนะ” คิเมรุยิ้มอย่างดีใจสวมกอดร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ <br />“ขอบคุณครับเอจิย์” <br />“ชั้นรักนาย คิเมะ” เขาตอบรับด้วยเสียงนุ่มก่อนจะก้มลงจูบที่ริมฝีปากคู่งาม แล้วทำท่าเหมือนนึกอะไรได้ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตอีกตัวแล้วเดินไปใส่ให้คิเมรุที่เตียง “ใส่ไว้ก่อน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ว่าแล้วก็เดินออกไปจากห้อง <br />ปล่อยให้ร่างเพรียวได้แต่นั่งงงๆ “เอจิย์?” <br />ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับแชมเปญในแก้วไว้ทรงสูงสองใบ และจานใส่สตอเบอร์รี่ขนาดย่อมอีกหนึ่งจาน เขายื่นแก้วให้กับเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเฮเซลนัทที่อยู่บนเตียง คิเมรุรับด้วยรอยยิ้ม <br />ทาคิงาว่านั่งลงที่บนเตียงใกล้ๆเขา ยื่นแก้วแชมเปญเข้าไปชนกับฝ่ายตรงข้าม <br />“Merry Christmas” คิเมรุยิ้ม เขาจิบแชมเปญไปนิดหน่อยก่อนจะวางไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียง แล้วยกมือขึ้นโอบรอบคอของร่างสูงให้โน้มเข้ามาใกล้ <br />“ต่อไปผมจะรักคุณให้มากขึ้นครับ เอจิย์” ได้ยินดังนั้น ทาคิงาว่าก็หัวเราะ <br />“ชั้นก็เหมือนกัน...” จูบแผ่วเบาอีกครั้ง แล้วไปต่อที่แก้มนวลไล่ไปเรื่อยๆ พรมจูบไปทั่วใบหน้าและลำคอ จนถูกอีกฝ่ายร้องห้าม <br />ทาคิงาว่าก้มลงวางแก้วแชมเปญไว้ที่ข้างเตียงใกล้ๆกับที่เขานั่งอยู่ แล้วหันไปหยิบผลสตอเบอร์รี่ที่อยู่ในจานมาป้อนให้คิเมรุ พอฝ่ายตรงข้ามกัดไป เขาก็รีบตามเข้าไป <br />“แบ่งกันสิ” พลางประกบริมฝีปากนุ่มอีกครั้ง จูบรสสตอเบอร์รี่หอมหวานกว่าสตอเบอร์รี่ไหนๆที่เคยกินมา ร่างสูงผละออก ใช้นิ้วโป้งปาดริมฝีปากเบาๆ “หวานจัง” พูดแล้วยิ้มด้วยท่าทางเด็กๆ <br />คิเมรุยิ้มแล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์ “ดื่มแชมเปญหน่อยมั๊ยครับ” ทาคิงาว่าพยักหน้าก่อนจะก้มลงหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาดื่ม แต่ยังไม่ทันที่แก้วจะแตะริมฝีปาก อีกฝ่ายก็ดึงมันไปจากมือเขาแล้วดื่มซะเอง ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะร้องท้วง ริมฝีปากงามคู่นั้นก็ประกบจูบส่งแชมเปญมาซะแล้ว ถึงแม้จะมีบางส่วนที่เล็ดรอดออกจากริมฝีปากออกมา แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจที่จะเช็ดมัน จนกระทั้งแชมเปญเย็นเฉียบไหลผ่านลงคอของชายหนุ่มไปหมด คิเมรุก็ยังไม่ละริมฝีปากออก คราวนี้เองที่ร่างเล็กเป็นฝ่ายเริ่มจูบอย่างร้อนแรง สักครู่หนึ่งเขาก็ละจูบออกอย่างเสียดาย ทาคิงาว่าคิดจะตามประกบต่อทันทีแต่ก็โดนห้ามอีกตามเคย <br />“พอเถอะครับ มากกว่านี้สงสัยจะไม่ได้นอนกันพอดี” เขาพูดกลั้วหัวเราะ <br />คิเมรุหยิบจานสตอเบอร์รี่บนเตียงมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแทน เปลี่ยนท่านั่งมาเป็นนั่งเหยียดขา พิงพนักเตียงอย่างอารมณ์ดี ร่างเพรียวหยิบสตอเบอร์รี่ใส่ปากโดยไม่สนใจคนที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้าเขา <br />คิเมรุยื่นข้อเสนออย่างหนึ่งให้ เขาตบลงที่ตักของตน “มานอนนี่เถอะครับ ผมจะป้อนสตอเบอร์รี่ให้” แต่ทาคิงาว่าก็ยังเฉย เหมือนจะไม่ยอมหายงอนง่ายๆ <br />“ถ้าไม่มาผมจะนอนแล้วนะครับ 1... 2... ส...” ยังไม่ทันจะนับถึงสามร่างเล็กที่ทำท่าเหมือนจะหุบขาเข้ามาก็ต้องหัวเราะเมื่อชายหนุ่มรีบจับขาเขาไว้ก่อน คิเมรุยิ้มอีกครั้ง “มาสิครับ” <br />ทาคิงาว่านอนลงบนตักของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ดูเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก็คอยป้อนสตอเบอร์รี่ให้เขาอยู่เรื่อยๆ <br />“ลูกสุดท้ายแล้วนะครับ แล้วนอนได้แล้ว” คิเมรุร้องบอกก่อนจะป้อนให้ ร่างสูงจึงค่อยๆละเลียดสตอเบอร์รี่ลูกสุดท้ายอย่างอ้อยอิ่ง พอหมดก็ยังไม่วายที่จะไล้เลียนิ้วเรียวที่หยิบสตอเบอร์รี่มาป้อนเขา <br />คิเมรุพยายามดึงมือออก “บอกว่าหมดแล้วไงครับ” <br />“ไม่กินแล้วก็ได้... แต่ว่า ขอจูบหน่อยได้ม้า...” เขาทำเสียงเหมือนเด็กๆ จนร่างเล็กอดที่จะหัวเราะไม่ได้ <br />“ก็ได้ครับ แค่จูบนะ” ร่างสูงพยักหน้ารับเหมือนเด็กเวลาได้ของเล่น หนุ่มหน้าสวยก้มลงจูบเขาเบาๆ“พอแล้วครับ... ไปนอนดีๆได้แล้ว” <br />ทาคิงาว่าทำหน้าบู้ “ขี้งก” แต่ก็ยังไม่ลุกไปไหน <br />“ลุกได้แล้วครับ เหน็บกินขาผมไปหมดแล้ว...” คิเมรุครวญนิดนึง จนในที่สุดเขาก็ลุกไปนอนที่ที่นอนของตน คิเมรุลุกออกจากเตียง ชายหนุ่มรีบหันมาถามเขา <br />“จะไปไหน?” <br />“ห้องน้ำครับ จะไปด้วยกันมั๊ย” ร่างเล็กยิ้ม แต่ก็ต้องหน้าแดงเพราะอีกฝ่ายยังคงตอบกลับด้วยหน้าทะเล้น “จะให้ไปมั๊ยล่ะ” <br />“คนบ้า” คิเมรุหันมาแลบลิ้นให้เขาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป <br />เดินออกมาอีกที ทาคิงาว่าก็แทรกตัวอยู่ในผ้าห่มซะแล้ว เขาจึงแทรกตัวลงไปบ้าง แล้วกระเถิบเข้าไปกอดจากด้านหลัง แล้วก็ต้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายพลิกตัวมากอดเขากลับ <br />“Night คิเมะ” <br />“Good night ครับ เอจิย์” <br />คิเมรุซุกหน้าลงกับอกหนาของอีกฝ่าย อบอุ่นและเป็นสุข แล้วทั้งคู่ก็พากันเข้าห้วงนิทราในเวลาไม่นาน ในเวลานี้พวกเขาลืมหมดทุกอย่าง เหลือเพียงแค่กันและกันเท่านั้น และฝันในวันนี้ก็คงจะเป็นฝันที่มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นแน่นอน <br /> <br />และแล้วคืนคริสมาสต์แสนพิเศษของบรรดาคู่รักหวานชื่นก็ได้จบลงด้วยความอบอุ่น แต่ใช่ว่าคู่รักเหล่านี้จะหวานกันได้แค่คริสมาสต์ที่ไหนล่ะ ไม่ว่าวันไหนก็คือวันพิเศษสำหรับคุณและคู่รักทั้งนั้น ความรักไม่จำเป็นต้องรอวัน เราสามารถให้ความรักกับทุกคนได้ทุกวัน ความรักไม่จำเป็นต้องรอเวลา คุณสามารถรับความรักได้เสมอ ขึ้นอยู่กับคุณ ว่าจะเข้าใจได้มั๊ย ว่าสิ่งไหนคือความรัก <br />ความรักให้ทั้งสุขและทุกข์ สุขที่ได้รัก และทุกข์ที่ต้องรัก ก็แล้วแต่ว่าคุณจะเลือกแบบใด แต่เราก็ขอให้คุณทุกคนมีความสุขในวัยคริสมาสต์กับคนพิเศษของคุณ Happy Merry Christmas \^o^/</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110389851213982390?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9768831.post-1103897822956209582004-12-21T21:16:00.000-08:002004-12-24T07:05:13.740-08:00<div align="left"><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;"><strong>Special Birthday</strong></span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#99ff99;">21 Dec ‘04 </span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#99ff99;">วันนี้เป็นวันหยุด แต่เขาก็ยังคงตื่นเช้าอย่างเช่นทุกวัน เดินลงไปชั้นแรกทั้งๆที่หัวยังยุ่งๆอยู่ <br />“อรุณสวัสดิ์ฮะ” เด็กหนุ่มทักทายคุณแม่วัยกลางคนด้วยน้ำเสียงเนือยๆ <br />ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา เมื่อน้ำเย็นโดนหน้าเข้าก็ทำให้อาการสลึมสลือหายไป เด็กหนุ่มเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวก่อนจะหันไปทักทายคุณพ่อที่เดินเข้ามาจากสวนด้านหน้า <br />“อรุณสวัสดิ์ฮะ” คุณพ่อที่ดูท่าทางใจดียิ้มรับ ก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้าม คุณแม่ยกอาหารมาเสิร์ฟอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยปากถาม <br />“โคจัง วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่าจ๊ะ” เด็กหนุ่มคิดนิดนึงก่อนจะส่ายหน้า “คงไม่มั๊งฮะ” <br />“งั้นดีเลย ...” คุณแม่ประกบมืออย่างอารมณ์ดี “พ่อกับแม่ว่าจะอกไปซื้อของซักหน่อย โคจังไปด้วยกันมั๊ยจ๊ะ” ร่างเล็กยิ้มอีกครั้ง <br />“ไม่ล่ะฮะ คุณพ่อคุณแม่ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมเฝ้าบ้านให้เองครับ” <br />“จ้ะ งันก็ฝากด้วยนะจ๊ะ” จากนั้นทั้งสามคนก็ทานอาหารเช้าพร้อมกับคุยกันถึงเรืองต่างๆมากมาย สายๆหน่อยคุณพ่อคุณแม่ก็ออกไป <br />ตอนนี้เหลือเขาเพียงคนเดียวในบ้าน ขณะที่ยังตัดสินใจว่าจะทำอะไดีอยู่นั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น <br />“ครับ ยานากิครับ” เด็กหนุ่มรับโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยเสียงเนือยๆ <br />“โคทาโร่หรอ นี่ทาคิกาว่านะ” เสียงทุ้มที่พูดอย่างสนุกสนานดังขึ้นมาจากปลายสาย <br />“เอจิย์ซังหรอครับ มีธุระอะไรรึเปล่า?” <br />“เปล่าๆ แค่จะโทรมาถามว่าว่างมั๊ย จะชวนไปกินข้าวกันซักหน่อยหนะ ตอนนี้คิเมะเองก็อยู่กับชั้น แล้วจะได้โทรชวนคนอื่นๆด้วย” ทาคิกาว่าพูดปนหัวเราะ ระหว่างที่พูดก็จะมีเสียงทักทายของ Kimeru ดังแทรกมาด้วย โคทาโร่หัวเราะ <br />“ได้สิครับ ว่าแต่จะไปกินอะไรกันดีฮะ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง <br />“อืมม นั้นสิ จะกินอะไรดี” ทาคิกาว่าทวนประโยคอีกครั้งก่อนจะหันไปถามคนที่อยู่ข้างๆ “กินอะไรดีล่ะ คิเมะ” ถึงแม้จะเบาแต่เด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียง Kimeru ที่ว่า “จะไปรู้ได้ยังไง เอจิย์ซังเป็นคนชวนไม่ใช่หรอครับ” เขาเผลอหัวเราะออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเสนอความเห็นออกไป <br />“งั้นก็มาทำอะไรกินที่บ้านผมมั๊ยครับ ตอนนี้ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ก็ไม่อยู่ทั้งคู่ กว่าจะกลับก็คงเย็นๆ” ทาคิกาว่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง <br />“เอางั้นก็ดี งั้นเดี๋ยวไปเจอกันบ้านนายนะ” <br />“ครับ” <br />“เออ งั้นนายโทรเรียก เอ็นโดมาด้วยละกัน เดี๋ยวที่เหลือชั้นเรียกให้เอง” ร่างเล็กตอบรับก่อนจะวางโทรศัพท์ เด็กหนุ่มหัวเราะกับตัวเองนิดนึง ก่อนจะยกหูโทรศัพท์และกดเบอร์ที่คุ้นเคย <br />“ยานากิครับ ขอพูดกับยูยะหน่อยครับ ยูยะหรอ...” <br /></span></div><div align="left"><span style="color:#99ff99;"></span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#99ff99;">เกือบๆเที่ยง ยูยะก็มาถึง ทั้งคู่นั่งคุยกันถึงเรื่องการฝึกซ้อมอยู่สักพัก ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้ง โคทาโร่เดินไปรับโทรศัพท์แล้วตอบรับอยู่สองสามประโยคก่อนจะวางสายแล้วหันมาหัวเราะให้กับยูยะ <br />“เอจิย์ซังโทรมาบอกว่าอีกประมาณ 15 นาทีจะถึงให้เตรียมหม้อต้มน้ำทำสุกี้ได้เลย”พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในครัว เมื่อได้ยินดังนั้นยูยะก็หัวเราะตามแล้วลุกเดินตามโคทาโร่เข้าไปในครัว “มาชั้นช่วย^^” <br /></span></div><div align="left"><span style="color:#99ff99;"></span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#99ff99;">เมื่อทุกคนมากันครบก็เริ่มกินกันอย่างสนุกสนาน อากาศหนาวๆอย่างนี้เหมาะแก่การกินสุกี้ยากี้จริงๆ โคทาโร่วิ่งขึ้นไปบนห้องนอนของตนเอง หยิบอะไรบางอย่างลงมาก่อนจะมานั่งคลุกอยู่หน้าโทรทัศน์จอยักษ์ของบ้านตน <br />“ทำอะไรหนะ โคทาโร่” Kimeru ถามเมื่อเห็นว่าโคทาโร่กำลังพยายามทำอะไรซักอย่างกับโทรทัศน์และเครื่องเล่นดีวีดี โคทาโร่ก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่ไม่ถึงนาทีชายหนุ่มก็สามารถรู้คำตอบได้จากเสียงจากโทรทัศน์ที่ดังขึ้น มันเป็นเสียงกรี๊ดจากแฟนๆ DVD Dream lives 1st นั่นเเอง โคทาโร่หันมายิ้ม ทุกคนก็หัวเราะพร้อมกัน <br />พวกเขาทั้งนั่งบ้าง ยืนบ้างเพื่อดู DVD การแสดงคอนเสิร์ตของพวกตนพร้อมกันกินสุกี้กันต่อไป มีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นช่วงๆ เสียงคำวิจารณ์และรวมถึงเสียงเลียนแบบคำพูดใน DVD อีกด้วย <br />ประมาณบ่ายกว่าๆ ก็มีเสียงออดดังขึ้น เด็กหนุ่มเดินไปเปิดประตูด้วยความแปลกใจ <br />‘ใครกัน?!’ เมื่อประตูเปิดออก เขาก็เจอกับช่อดอกไม้ขนาดกลางที่ยื่นมาให้ถึงหน้า โคทาโร่โผล่หน้าไปดูเจ้าของดอกไม้ด้วยความประหลาดใจ <br />‘”โคนิชิซัง!? “ <br />“สุขสันต์วันเกิดนะ โคทาโร่” ว่าพลางเดินเข้ามากอดเด็กหนุ่มอย่างกันเอง <br />คนอื่นๆที่แอบดูกันอยู่หัวเราะกันเสียงดังก่อนที่ Kimeruและทาคิกาว่าจะยกเค้กสตอเบอร์รี่ก้อนโตออกมา ทุกคนร้องเพลงอวยพรวันเกิดพร้อมกัน <br />“หวา... “ เด็กหนุ่มร้องเสียงตลกๆออกมา <br />”วันนี้วันเกิดผมเหรอครับ” โคทาโร่ถามออกมาเหมือนกับไม่เชื่อ ‘นี่เขาลืมวันเกิดตัวเองงั้นหรอ?’ <br />โมริยาม่าเดินเข้ามาโอบหัวเขาเข้าไปขยี้พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง “ก็ใช่นะเซ่ สุขสันต์วันเกิดอายะครบ 19 ปีนะ เจ้าหนุ่มน้อย” โคทาโร่หัวเราะเบาๆพร้อมกับใช้นิ้วปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาด้วยความปิติ <br />“ขอบคุณครับ ขอบคุณ” <br />Kimeruและทาคิกาว่าวางเค้กลงบนโต๊ะใกล้ๆ ทาคิกาว่าเป็นคนแรกที่เดินเข้ามากอด “สุขสันต์วันเกิดโคทาโร่” <br />Kimeru ล้วงกล้องของขวัญกล่องเล็กๆออกมาแล้วยื่นให้ “จากชั้นกับเอจิย์ซัง” ว่าแล้วก็เดินเข้าไปกอดเด็กหนุ่มอีกคน “อายุ 19 แล้ว ยินดีด้วยนะ มีความสุขมากๆล่ะ” ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดพร้อมกับยิ้มให้อย่างทุกที <br />“ขอบคุณมากครับ” เด็กหนุ่มตอบรับด้วยรอยยิ้ม <br />อิจิทาโร่กับนากายาม่ากระโดดเข้าไปใกล้ๆ “Ochibi-chann~~ happy birthday~~” พร้อมกับยื่นของขวัญให้ อาโอยาม่าขยี้หัวของเด็กหนุ่มเบาๆ “สุขสันต์วันเกิด” นาโอยะยื่นของขวัญให้แล้วโอบที่คอ สึจิยะยื่นของขวัญพร้อมกับยิ้ม อาเบะตบไหล่เบาๆ <br />ท้ายสุดโคทาโร่เดินถือมีดมาให้ยูยะตัดเค้ก ทุกคนร้องเพลงพร้อมกันอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพลง Now and Forever แทน หลังจากจบเพลง โคทาโร่ก็เป่าเทียนด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณครับ” ก่อนจะตัดเค้กแบ่งให้ทุกคน เป็นวันเกิดที่มีความสุขมากทีเดียว ขณะที่กินเค้กกันอยู่ โคนิชิก็บ่นอุบเรื่องที่ปล่อยให้เขามาช้าคนเดียว แล้วอีกฝ่ายกลับนั่งดู DVD กันอย่างสนุกโดยไม่รอเขา ทุกคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข เป็นอีกหนึ่งวันที่แสนวิเศษ <br />เกือบจะสองทุ่มแล้ว คุณพ่อคุณแม่ของโคทาโร่กลับมาแล้ว ทุกคนจึงขอตัวกลับก่อน ยูยะเองตอนแรกก็บอกว่าจะกลับเหมือนกัน แต่โคทาโร่ก็ตื้อให้เขาอยู่ค้างซะให้ได้ เขาก็เลยยอมค้างด้วย ทั้งคู่จึงเดินออกมาส่งพวกรุ่นพี่ด้วยกัน <br />“ขอบคุณมากนะครับ แล้วเจอกันครับ” โคทาโร่และยูยะส่งทุกคนด้วยรอยยิ้ม แล้วจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน <br />โคทาโร่จัดการเก็บล้างของที่วันนี้ใช้ทั้งหมดด้วยตัวเอง โดยมียูยะคอยช่วยอยู่ข้างๆ เกือบๆสามทุ่มทั้งคู่ก็พากันเข้านอน เนื่องจากพรุ่งนี้ต่างก็ต้องไปซ้อมกันแต่เช้า <br />ยูยะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากระเป๋ายื่นให้โคทาโร่ “สุขสันต์วันเกิดนะ โคทาโร่” เป็นกล่องขนาดกลางห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลผูกด้วยริบบิ้นสีทอง โคทาโร่โผกอดอีกฝ่ายด้วยความดีใจ <br />“ขอบใจมากนะ” โคทาโร่ยิ้มอย่างยินดี <br />ทั้งคู่เข้านอนพรอมกัน <br />“ราตรีสวัสดิ์ยูยะ” <br />“ราตรีสวัสด์ โคทาโร่” <br />แล้ววันที่แสนสุขก็จบลงอย่างเรียบง่าย ทุกอย่างจะคงเดิมเช่นนี้ต่อไป... <br /></span></div><div align="right"><span style="color:#99ff99;">End</span></div> <br /> <br /><span style="color:#99ff99;">เขียนเป็นของขวัญวันเกิดให้ Yanagi Kotaroh 21.12.04 ครับ ขอให้มีความสุขมากๆ ตราบนานเท่านาน รักมากครับ <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9768831-110389782295620958?l=spixymarmalade.blogspot.com' alt='' /></div>Rowhttp://www.blogger.com/profile/11693445167202456172noreply@blogger.com1